เศษเงินของคนรวย

เสียงกระแทกของแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะหินอ่อนอิตาลี ดังกลบเสียงบรรเลงเปียโนคลาสสิกในภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์จนมิด หยดไวน์สีแดงเข้มกระฉอกเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับรอยเลือดที่กระเซ็นขึ้นมาจากความอัปยศ "คินน์... เราเลิกกันเถอะครับ" คำพูดนั้นไม่ได้หลุดออกมาจากความลังเล แต่พ่นออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกราคาแพงของ 'พิมพ์ชนก' หญิงสาวที่คินน์เคยคิดว่าคือโลกทั้งใบตลอดสามปีที่ผ่านมา ดวงตาของเธอในยามนี้ไม่มีแววตาของความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ และความกระอักกระอ่วนใจที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับผู้ชายที่ถูกตราหน้าว่า 'ถังแตก' คินน์นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะอาหาร ตัวเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีซีดราคาหลักร้อยที่ซักจนตะเข็บหลุดลุ่ย ตรงกันข้ามกับชายหนุ่มอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม—'ธันวา' ทายาทกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี นาฬิกาข้อมือเรือนทองคำขาวฝังเพชรบนข้อมือของอีกฝ่าย มีมูลค่าสูงกว่าเงินเดือนรวมกันทั้งปีของคินน์เสียอีก "คุณพูดอะไรออกรู้ตัวหรือเปล่า พิมพ์" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้สั่นเครืออย่างที่ธันวาหรือพิมพ์ชนกคาดหวัง มันราบเรียบ เย็นชา และสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงลม "อย่ามาทำเป็นพูดจาโง่ๆ เลยน่า คินน์!" ธันวาหัวเราะออกมาเสียงดัง พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยท่าทางเยาะเย้ย "เธอกับฉันมันอยู่คนละโลกกัน สมัยเรียนเธอก็แค่ไอ้กระจอกที่คอยอาศัยทุนการศึกษา ส่วนตอนนี้... ฮh พิมพ์เขาเบื่อที่จะต้องมานั่งกินข้าวข้างทางกับแกเต็มทีแล้ว ยอมรับความจริงซะเถอะวะว่า แกมันก็แค่เศษสวะที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้" ธันวายื่นมือไปโอบไหล่ของพิมพ์ชนกอย่างถือวิสาสะ หญิงสาวไม่ได้ขัดขืน ซ้ำร้ายเธอยังเอียงซบลงบนไหล่อีกฝ่ายอย่างออดอセอ้อน ภาพนั้นบาดลึกเข้ามาในดวงตาของคินน์ แต่สิ่งที่สะท้อนกลับมาในแววตาสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ใช่ความเจ็บปวด หากแต่เป็นความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว "จำได้ไหมคินน์..." พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย "วันที่ฉันป่วยหนักแล้วนายไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าห้องพักฟื้น วันนั้นแหละ... ที่ฉันรู้ว่าความรักมันกินไม่ได้ นายมันไม่มีอนาคต ธันวาเขาให้ทุกอย่างที่ฉันต้องการได้ ตั้งแต่กระเป๋าแบรนด์เนมใบนี้ ไปจนถึงอนาคตที่มั่นคง" เธอวางกระเป๋าหนังจระเข้รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นลงบนโต๊ะ เพื่อตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเขาทั้งสอง คินน์มองภาพเบื้องหน้าด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ธันวาถึงกับรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ "นายคิดว่าเงินห้าล้านที่แกเอามาฟาดหัวฉัน เพื่อให้ฉันเลิกยุ่งกับพิมพ์ชนก มันคaอบคลุมทุกอย่างแล้วใช่ไหม ธันวา" คินน์เอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้ง "ฮh! ทำไม? อยากได้เพิ่มหรือไงไอ้กระจอก?" ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความดูแคลน "ต่อให้แกเอาชีวิตไปแลก ก็ไม่มีปัญญาหาเงินห้าล้านบาทในชาตินี้หรอก รับเงินสดก้อนนี้ไสหัวไปซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!" ขณะที่ธันวากำลังจะผลักซองเอกสารสีน้ำตาลใส่หน้าคินน์ ทันใดนั้นเอง... [ติ๊ง!] [ตรวจพบความกดดันทางจิตใจและวิกฤตการถูกหยามเกียรติขั้นรุนแรง...] [ระบบ 'เปย์คืนมหาศาล' (Supreme Wealth Cashback System) ทำการปลุกเสร็จสมบูรณ์ 100%] [เงื่อนไขระบบ: ทุกๆ 1 บาทที่คุณใช้จ่ายออกไป จะได้รับการโอนเงินสดคืนเข้าบัญชีลับทวีคูณทันที (อัตราการคืนเงินปัจจุบัน: 10,000 เท่า)!] [โบนัสต้อนรับสมาชิกใหม่: วงเงินเครดิตไร้ขีดจำกัด (Unlimited Black Card) พร้อมใช้งาน!] เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลังดังขึ้นในโสตประสาทของคินน์ พร้อมกับภาพโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาของเขาเพียงผู้เดียว บัตรสีดำสนิทลวดลายมังกรทองที่ทำจากวัสดุปริศนา ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาอย่างอัศจรรย์ คินน์ก้มมองบัตรสีดำในมือ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้าคมคาย "เศษเงินห้าล้านของนาย..." คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาธันวา ดวงตาคู่นั้นทรงพลังจนทำให้ทายาทตระกูลใหญ่ถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "สำหรับฉันแล้ว มันก็เป็นแค่เศษกระดาษที่ไร้ค่า" คินน์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิทที่เพิ่งถูกติดตั้งลงในเครื่องโดยระบบ ก่อนจะวางบัตรเครดิตสีดำสนิทลงกลางโต๊ะอาหาร "พนักงาน..." คินน์กวักมือเรียกผู้จัดการร้านที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยความตื่นตระหนก ผู้จัดการรีบวิ่งเข้ามาโค้งตัวด้วยความนอบน้อม "ครับ... ท่านคินน์... เอ๊ย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?" "ภัตตาคารแห่งนี้ มูลค่ารวมทั้งหมดเท่าไหร่?" คินน์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผู้จัดการหน้าซีดเผือด "ร... ร้านนี้เป็นกิจการในเครือข่ายระดับประเทศครับ มูลค่าประเมินรวมที่ดินและตัวอาคาร อยู่ที่ประมาณ... สามร้อยล้านบาทครับ" ธันวาขมวดคิ้วแน่น หัวเราะออกมาด้วยความประสาทเสีย "ฮ่าๆๆ! ไอ้คินน์ แกเพ้อเจ้ออะไรวะ? สามร้อยล้าน? แค่ค่าอาหารมื้อนี้สองหมื่นบาท แกยังมีปัญญาจ่ายหรือเปล่าเถอะ!" พิมพ์ชนกมองคินน์ด้วยสายตาสมเพชเวทนา "เลิกบ้าได้แล้วคินน์ นายกำลังทำให้ตัวเองน่าสมเพชยิ่งกว่าเดิมนะ" คินน์ไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของคนทั้งสอง เขาเลื่อนนิ้วไปสัมผัสหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อยืนยันการทำธุรกรรม "รูดซื้อภัตตาคารนี้... รวมทั้งหุ้นทั้งหมดในเครือ" สิ้นคำพูดของคินน์ เครื่องรูดบัตรไร้สายถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาของผู้จัดการ คินน์หยิบัตสีดำแตะลงบนเครื่องเบาๆ [ติ๊ง! ชำระเงินจำนวน 300,000,000 บาท สำเร็จ] [ระบบทำการประมวลผล... ยอดเงินถูกโอนคืนเข้าบัญชีส่วนตัว 3,000,000,000,000 บาท (สามล้านล้านบาท) เรียบร้อยแล้ว!] เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารดังสนั่นติดต่อกันไม่หยุด หน้าจอเครื่องรูดบัตรพิมพ์ใบเสร็จความยาวเป็นเมตรออกมาอย่างไร้ความปรานี บรรยากาศภายในภัตตาคารหรูตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ผู้จัดการร้านทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันทีด้วยความตกตะลึง ธันวากัดฟันกรอด หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ สมองของเขาขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ส่วนพิมพ์ชนก... ดวงตาของเธอบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเธอตระหนักได้ว่าผู้ชายที่เธอกำลังเหยียบย่ำเมื่อวินาทีที่แล้ว ในตอนนี้คือนายคนใหม่ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ทั้งหมดของสถานที่แห่งนี้ คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อเชิ้ตของตนเองให้เรียบร้อยอย่างใจเย็น เขาก้มมองธันวาและพิมพ์ชนกที่นั่งหน้าซีดตัวสั่นด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของที่นี่แล้ว..." คินน์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของธันวาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "...พวกคุณสองคน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่บนพื้นดินของฉัน ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ รปภ. โยนพวกนายลงไปกองกับขยะข้างถนน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในบทแรกนี้ด้วยกันนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าความสะใจขั้นสุดยอดกำลังรอทุกท่านอยู่ในตอนถัดไปครับ!