ราชาผู้ครองเมือง

เสียงกระแทกของแก้วคริスタルราคาแพงบนโต๊ะประชุมหินอ่อนสีดำสนิท ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงชั้นบนสุดของตึกแฝดเซนτραลทาวเวอร์ "แกคิดว่าแกเป็นใครวะ คินน์!" ธันวาคำรามออกมาด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปนขมับ ดวงตาคู่คมของทายาทตระกูลใหญ่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน เอกสารนับร้อยฉบับที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น คือหลักฐานการล้มละลายทีละส่วนของตระกูลธนกุล หุ้นทุกตัวที่พวกเขาถือครองถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงด้วยเงินทุนปริศนาที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างไร้ขีดจำกัดในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เยชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก ดวงตาคมกริบมองชายหนุ่มที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่บนฝ่ามือ "ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งครับ... ที่บังเอิญมีเงินมากพอจะซื้อลมหายใจของตระกูลคุณได้ทั้งตระกูล" น้ำเสียงนุ่มทุ่มแต่เย็นเยียบของคินน์ ทำเอาธันวาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขากัดฟันกรอด พยายามคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากสูทราคาแพง แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนนั้นยังไม่ทันได้ยกขึ้น ร่างของธันวาPublicationsก็ต้องชะงักงัน เมื่อบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตก้าวเข้ามาล้อมรอบ พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องที่ดังประสานกันราวกับเสียงมัจจุราชเคาะประตูบ้าน "อย่าขยับจะดีกว่านะครับ คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้มเย็นชา ในห้องประชุมที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ริน ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างคินน์มาตลอดตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังลำบาก เธอยื่นมือเรียวบางไปแตะไหล่กว้างของชายหนุ่มเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ความเย็นชาในแววตาของคินน์จางลงเล็กน้อย เขากุมมือเธอกลับอย่างมั่นคง รอยยิ้มอบอุ่นที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของคินน์ มีไว้ให้ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น "เรากลับกันเถอะครับริน งานตรงนี้... คงไม่มีอะไรต้องจัดการอีกแล้ว" คินน์กล่าวเสียงเรียบ ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องโถง ทันใดนั้น ประตูลิฟต์แก้วส่วนตัวก็เปิดออกพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้น ร่างของชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งสมาคมฮันเตอร์ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ก้าวฉับๆ เข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของคินน์ทันทีต่อหน้าทุกคน "ท่าน... ท่านคินน์ครับ! สภาสูงมีคำสั่งด่วน... มอบตราสัญลักษณ์ 'ราชาผู้ครองเมือง' ให้ท่านอย่างเป็นทางการแล้วครับ!" คินน์หยุดเดิน เขาก้มมองชายชราผู้ทรงอำนาจที่กำลังก้มกราบแทบเท้า ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดลงบนเครื่องรูดบัตรพกพาที่เลขาฯ นำมาถวายด้วยท่าทีสบายๆ *คลิก... ติ๊ด! เสียงอนุมัติวงเงินมหาศาลดังขึ้นก้องห้อง* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาจนถึงตอนนี้นะครับ