ฉากสุดท้ายของธันวา

กลิ่นอายของน้ำยาทำความสะอาดราคาถูกและกลิ่นอับของพรมเก่าๆ คละคลุ้งอยู่ในห้องโถงชั้นล่างสุดของตึกระฟ้าคินน์โฮลดิ้งส์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาดคนใหม่ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากถังน้ำด้วยความรู้สึกที่ตีรวนจนแทบจะกระรอกออกทางปาก ดวงตาที่เคยพองโตด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความอับ1อายแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังทุกตารางนิ้วเมื่อเขาตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน "ก้มลงไปเช็ดรอยเปื้อนตรงนั้นให้สะอาด, ธันวา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากเบื้องบน คินน์ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงบนพื้นรองเท้า ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีการเยาะเย้ยถางถางอย่างออกนอกหน้า มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งวิญญาณของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาให้แหลกสลายคามือ ธันวากัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก มือที่สวมถุงมือยางสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้น ตระกูลของเขาเพิ่งล้มละลาย หนี้สินหลายพันล้านถูกส่งต่อมายังเขาผู้เป็นทายาทคนสุดท้าย และทางรอดเดียวที่จะไม่ต้องติดคุกหัวโต คือการมารับจ้างขัดส้วมและถูพื้นให้กับบริษัทของผู้ชายที่เขาเคยสั่งลูกน้องไปรุมกระทืบอย่างไร้ความปรานีเมื่อหลายเดือนก่อน "แก... แกตั้งใจจะ humiliat ฉันใช่ไหม, คินน์!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความอาฆาตมาดร้าย แม้สภาพจะตกเป็นรองแบบฟ้ากับเหว คินน์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปใกล้ชิดขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของตลาดการเงินกดทับจนธันวาแทบหายใจไม่ออก คินน์โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นยะเยือก "คุณเข้าใจผิดแล้วครับ, ธันวา... ผมไม่ได้ตั้งใจจะ humiliat คุณหรอกครับ ผมแค่กำลังสอนให้คุณรู้จักคุณค่าของเงินตรา... เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมจ้างคุณในฐานะพนักงานทำความสะอาดขั้นต่ำ มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความไร้ศักดิ์ศรีแบบเดียวกับที่ผมเคยได้รับจากคุณเมื่ออดีต... เชิญทำหน้าที่ต่อไปให้ดีเถอะครับ เงินเดือนออกสิ้นเดือนนะ" ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นบนสุดของอาคาร รินกำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ มองทัศนียภาพของเมืองหลวงผ่านกระจกใสบานยักษ์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน เธอรู้ดีว่าคินน์ไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นด้วยความสะใจอย่างไร้เหตุผล แต่นี่คือการชำระสะงล้างประวัติศาสตร์ที่มืดมน เพื่อให้พวกเขาสามารถก้าวเดินสู่อนาคตที่สว่างไสวได้อย่างแท้จริง มือเรียวเล็กเอื้อมไปสัมผัสกรอบรูปบนโต๊ะทำงาน ซึ่งเป็นภาพถ่ายคู่ของเธอและคินน์ในวันที่พวกเขายังไม่มีอะไรเลย นอกเหนือจากความรักที่มั่นคงต่อกัน "อดทนหน่อยนะคินน์... ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว" เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ ตัดกลับมาที่ชั้นล่าง ธันวากำลังก้มหน้าก้มตาใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดคราบสกปรกบนพื้นหินอ่อน ความเจ็บปวดจากการถูกตบหน้าด้วยความเป็นจริงทำให้เขาเกือบจะร้องไห้ออกมา แต่ทว่า ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากธนาคารแจ้งยอดหนี้คงค้างที่ถูกซื้อโดยบริษัทปริศนา และข้อความถัดมาคือคำสั่งยึดทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ของมารดาเขา ธันวาสติหลุดกระเจิง เขาโยนผ้าขี้ริ้วทิ้ง พุ่งตัวลุกขึ้นหมายจะเข้าไปกระชากคอเสื้อของคินน์ที่กำลังจะเดินหันหลังกลับ แต่ทว่า ร่างของเขากลับถูกการ์ดชุดสูทสีดำสี่นายเข้าล็อกตัวกดลงกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ในเสี้ยววินาที "ปล่อยฉันนะ! ไอ้คินน์! แกมันไอ้ปีศาจ!" ธันวาตะโกนสุดเสียง น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินอาบสองแก้ม คินน์หยุดเดิน ชำเลืองมองร่างที่ดิ้นรนอยู่บนพื้นด้วยหางตา เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูราคาแปดหลัก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เสียงดังเกินไปแล้วนะครับ... การเป็นพนักงานทำความสะอาดที่ดี ควรเริ่มต้นจากการรู้จักสงบปากสงบคำและก้มหน้าทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เรียบร้อย... ถ้าคุณไม่มีปัญญาแม้แต่จะถูพื้นให้สะอาด พรุ่งนี้ใบลาออกจากงานของคุณคงจะได้รับการอนุมัติเร็วกว่ากำหนดนะครับ" คินน์สะบัดหน้าหนีไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ปล่อยให้ธันวานอนร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนกองน้ำยาถูพื้น ท่ามกลางสายตาของพนักงานคนอื่นๆ ที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนา ทว่า ในวินาทีที่คินน์กำลังจะก้าวขึ้นลิฟต์ส่วนตัวเพื่อขึ้นไปหาริน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากบุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้... เลข 0 สามตัวซ้อนกัน ซึ่งหมายถึง "ระบบจ่ายคืนมหาศาล" กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน คินน์กดรับสาย ทันใดนั้นเสียงปลายสายก็ไม่ได้มาจากระบบ AI ไร้ชีวิตชีวาอย่างเคย แต่กลับเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นของชายหนุ่มปริศนาที่เอמהประโยคหนึ่งออกมา ทำเอาคินน์ถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพลันเคร่งเครียดขึ้นในพริบตา "สวัสดีครับ คุณคินน์... สนุกกับการเล่นเกมทวงแค้นพนักงานคนนั้นดีไหมครับ? แต่ดูเหมือนว่า... ตอนนี้คนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ไม่ใช่ไอ้เด็กเหลือขอนั่นหรอกนะครับ... แต่เป็นผู้หญิงที่อยู่บนชั้นเพนต์เฮาส์ต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความระทึกขวัญใน "พลิกชะตาฮันเตอร์ไร้ค่าด้วยระบบจ่ายคืนมหาศาล" มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ