ความพ่ายแพ้ที่แท้จริง

เปรี้ยง! เสียงระเบิดของอากาศฉีกขาดดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วลานประลองกลางแจ้ง รอยกระสุนแสงพลาสม่าความเร็วสูงที่พุ่งแหวกมิติเข้ามาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน พลาดเป้าไปเพียงแค่คืบเดียวเมื่อร่างของคินน์บิดตัวหลบอย่างแนบเนียนราวกับสายน้ำไหล แรงอัดอากาศจากการระเบิดทำให้เส้นผมสีดำสนิทของเขาปลิวไสวเล็กน้อย แต่แววตาคู่คมกลับนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ทั้งสิ้น ธันวา ที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตะลึงในเวลาเดียวกัน เขากำปืนพลาสม่าทหารรับจ้างในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ไม่คาดคิดเลยว่าเป้าหมายที่ควรจะกลายเป็นธุลีไปแล้ว จะยังคงยืนหยัดและมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเช่นนี้ "เป็นไปไม่ได้! แกหลบการโจมตีระดับนั้นได้อย่างไร!" ธันวาคำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความคับแค้นใจ คินน์ไม่ได้ตอบคำถามโง่ๆ นั้น เขาเพียงแต่ปัดฝุ่นเบาๆ ที่หัวไหล่เสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ ก่อนจะก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นคอนกรีตสร้างแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จนเหล่าการ์ดระดับสูงของตระกูลใหญ่ที่รายล้อมอยู่ต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศรอบตัวของคินน์ในยามนี้ เยือกเย็นและกดดันยิ่งกว่าพายุหิมะกลางฤดูหนาว ริน ที่ยืนรออยู่ไม่ไกลในเขตปลอดภัย ส่งยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจมาให้เขา เธอยืนหยัดเคียงข้างเขามาตั้งแต่ในวันที่เขาเป็นแค่พนักงานออฟฟิศไร้ค่า จนถึงวันที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของเมืองแห่งนี้ สายตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ ซึ่งเป็นเกราะคุ้มกันอันแข็งแกร่งที่สุดในใจของคินน์ "การโจมตีเมื่อครู่... ใช้งบประมาณไปเท่าไหร่กันนะ ธันวา?" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนไปทั่วสนาม "กระสุนพลาสม่าเกรดทหารรับจ้าง นัดละสามแสนเครดิต... หึ ช่างเป็นการผลาญเงินที่ไร้รสนิยมเสียจริง" "ปากดีนักนะไอ้สวะ!" ธันวาตวาดลั่น "ต่อให้แกจะมีเงินจากการขายหุ้นลมๆ แล้งๆ แค่ไหน แต่ในโลกนี้ อำนาจที่แท้จริงคือเส้นสายและกองกำลัง! และตอนนี้ ตระกูลของฉันกำลังจะซื้อหนี้สินทั้งหมดที่บริษัทของแกค้างอยู่ เพื่อบดขยี้แกให้แหลกคามือ!" คินน์หยุดเดิน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตาสสีดำสนิทมองตรงไปยังทายาทตระกูลใหญ่ผู้หลงระเริง ราวกับกำลังมองดูแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ "อ๋อ... หมายถึงหนี้ก้อนโตมูลค่าส หมื่นล้านเครดิต ที่ธนาคารกลางเพิ่งอนุมัติสินเชื่อให้เมื่อสิบนาทีที่แล้วน่ะเหรอครับ?" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงในพริบตา ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ขมับกระตุกวูบ "แก... แกหมายความว่ายังไง?" ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนหรูรุ่นลิมิเต็ดอديชั่่นของบรรดาผู้บริหารตระกูลใหญ่ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ VIP ก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เสียงสั่นเตือนรัวเร็วดังระงมราวกับสัญญาณเตือนภัยภัยพิบัติ ร่างของผูอาวุโสและผู้จัดการฝ่ายการเงินของตระกูลใหญ่ต่างหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบจะถือไม่อยู่ คินน์ยกมือขึ้น จัดเนกไทของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับสุภาพบุรุษกำลังจิบชาในยามบ่าย "ผมต้องขอโทษด้วยนะพอดีว่า... ผมเพิ่งใช้วงเงินจาก [ระบบจ่ายคืนมหาศาล] เข้าซื้อหนี้สินทั้งหมดของตระกูลพวกคุณ ในฐานะ 'เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุด' เรียบร้อยแล้วครับ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของธันวาและคนในตระกูลใหญ่ทั้งหมด ทุกคนเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกนอกเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน ซื้อ... ซื้อหนี้ทั้งหมดของตระกูลเรางั้นเหรอ? นั่นหมายความว่า... "ถูกต้องครับ" คินน์ตอบสนองต่อความคิดของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้ ทรัพย์สินทั้งหมด คฤหาสน์ร้อยล้าน หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ โรงงานอุตสาหกรรม และแม้แต่กางเกงในที่พวกคุณสวมอยู่... อยู่ใต้กรรมสิทธิ์การค้ำประกันของผมทั้งหมดแล้ว" รินเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างคินน์อย่างสง่างาม เธอประสานมือเข้ากับฝ่ามือที่อบอุ่นของเขา สายตาคมปนความเย้ยหยันมองตรงไปยังกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาอย่างไม่แยแส ธันวาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น แรงกระแทกทำให้ปืนพลาสม่าในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังสนั่น ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาเงยหน้าขึ้นมองคินน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แก... แกทำแบบนี้ไม่ได้! แกเป็นใครกันแน่! เงินบ้าอะไรจะมีมหาศาลขนาดนี้!" ธันวาแผדเสียงตะโกนอย่างคนเสียสติ คินน์ก้มมองดูชายผู้เคยอยู่เหนือกว่าตนเองด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความเมตตาปรานีใดๆ "ผมก็แค่อดีตพนักงานที่พวกคุณเคยเหยียบย่ำ... แต่ตอนนี้ คือเจ้าชีวิตของพวกคุณยังไงล่ะครับ" คินน์กล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะยกนาฬิกาสมาร์ทวอッチขึ้นมาแตะเบาๆ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับข้อความปรากฏเด่นหราบนหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศ [ระบบจ่ายคืนมหาศาล: ดำเนินการยึดอายัดทรัพย์สินและสิทธิ์การบริหารทั้งหมดของเป้าหมายเสร็จสิ้น] ธันวากรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังเมื่อหน้าจออุปกรณ์สื่อสารของเขาทุกเครื่องดับวูบลงพร้อมกัน แสดงสถานะ 'ล้มละลาย' อย่างสมบูรณ์แบบ คินน์หันหลังกลับอย่างไม่สนใจใยดี พร้อมกับโอบเอวบางของรินไว้แนบกาย ทั้งสองเตรียมจะก้าวเดินออกจากลานประลองแห่งความพ่ายแพ้นี้ ท่ามกลางเสียงสะอื้นและเสียงคุกเข่าร้องขอชีวิตของตระกูลใหญ่ที่เคยยิ่งใหญ่ ทว่า ในวินาทีที่ก้าวเท้าพ้นเขตประตูทางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของบุคคลลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยคนที่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องไปยังร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นจางๆ และแววตาที่เต็มไปด้วยความอันตราย ทว่าเมื่อเขาเห็นหน้าคินน์ เขากลับรีบก้มศีรษะลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุดทันที "ท่านคินน์ครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ แต่ทว่า... เราเพิ่งพบเอกสารลับชิ้นหนึ่งในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของตระกูลนี้ ซึ่งระบุว่า 'ผู้บงการ' ที่แท้จริงที่สั่งให้ทำลายชีวิตคุณเมื่อห้าปีก่อน... ไม่ใช่คนของตระกูลนี้ครับ" คินน์ชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบเลือนหายไปจากใบหน้า แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดโกน เขาก้มมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนที่มือหนจะยื่นไปรับมันมาเปิดออกอย่างช้าๆ และเมื่อสายตาคู่นคมกวาดมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น... ลมหายใจของคินน์ก็สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที นามสกุลคุ้นเคยที่สลักไว้อย่างชัดเจน... คือคนที่เขาไว้ใจที่สุดในโลกใบนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!