ใครจะกล้าลองดี

"ป้ายประมูลราคาสองร้อยล้าน... ยกโดยหมายเลขเจ็ดครับ!" เสียงของพิธีกรบนเวทีงานประมูลลับระดับประเทศดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ลูกเศรษฐีและตัวแทนตระกูลใหญ่หลายสิบคนต่างหันขวับไปมองยังมุมมืดของห้องโถงวีไอพี สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ปนเปื้อนความริษยาและประหลาดใจระคนกัน ธันวา ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลผู้มีอิทธิพล ขยับแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเสียงดังรัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างไร้ความกังวล นั่นคือคินน์... อดีตไอ้กระจอกที่เขาเคยใช้เงินฟาดหัวให้ก้มกราบแทบเท้าเมื่อหลายเดือนก่อน ทว่าในวันนี้ คินน์ไม่ได้มาในฐานะเหยื่อผู้ไร้ทางสู้ เขากลับนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของห้องประมูล พร้อมด้วยหญิงสาวข้างกายอย่าง "ริน" ผู้ซึ่งสวมชุดราตรีเรียบหรูขับผิวผ่อง รอยยิ้มบางเบาบนเรียวปากของเธองดงามจนสะกดสายตาผู้คนรอบข้าง และเป็นรอยยิ้มที่มีไว้เพื่อคินน์เพียงคนเดียวเท่านั้น "สามร้อยล้าน..." ธันวากัดฟันกรอด ยกป้ายประมูลของตนขึ้นสูงกว่าเดิม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "ฉันให้สามร้อยล้านเครดิต หินพลังงานดาราจักรนี้ เหมาะสมกับตระกูลธนกุลเท่านั้น คนนอกบางคน... อย่าคิดเอาเงินสกปรกมาแย่งของๆ คนอื่นให้มันน่าสมเพชเลยครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในหมู่ผู้ร่วมงาน หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับธันวา เพราะในแวดวงฮันเตอร์และตลาดมืด ไม่มีใครกล้าเปิดศึกสายป่านยาวกับตระกูลธนกุลที่มีเครือข่ายธุรกิจครอบคลุมครึ่งค่อนประเทศ คินน์ไม่ได้หันไปมองคู่ปรับเก่าแม้แต่น้อย เขายกแก้วไวน์สีทับทิมขึ้นจิบช้าๆ สัมผัสความเย็นเยียบที่แตะริมฝีปาก ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ เสียงนั้นกังวานชัดเจนในความเงียบ "รินครับ หิวหรือยัง? ถ้าเสร็จธุระตรงนี้แล้ว ผมว่าจะพาไปทานดินเนอร์ร้านโปรดของคุณ" คินน์เอ่ยถามหญิงสาวข้างกายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากความเย็นชาที่ใช้มองโลกภายนอกลิบลับ รินส่ายหัวเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววขันระคนเอ็นดู "ยังไม่หิวค่ะ... แต่ดูเหมือนว่ามีคนอยากจะโชว์ความใจป้ำให้เราดูอีกรอบนะคะ" คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ "งั้นเราก็ช่วยสงเคราะห์เขาหน่อยดีไหมครับ ให้เขาได้รู้ซึ้งว่าคำว่า 'อำนาจเงินที่แท้จริง' มันเป็นอย่างไร" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็เอื้อมมือไปหยิบป้ายหมายเลขเจ็ดขึ้นมา ปลายตากวาดมองไปยังธันวาที่กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยรอรับความพ่ายแพ้ของเขา "ห้าร้อยล้านครับ" คินน์เอ่ยทวนเสียงเรียบเฉย แต่กระแสเสียงนั้นกลับทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางอกของทุกคนในห้อง ธันวาสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "แก! คินน์! แกบ้าไปแล้วรึไง หินดาราจักรนั่นราคาประเมินสูงสุดไม่เกินสามร้อยล้าน แกเอาเงินที่ไหนมาทุ่มสู้กับฉัน หะ?!" คินน์หันกลับมามองธันวาด้วยสายตาว่างเปล่า ดุจดังมองมดปลวกที่พยายามขวางทางช้างสาร ความเย็นชาในแววตานั้นทำเอาธันวาถึงกับชะงัก ขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "เงินของผมจะมาจากไหน มันก็เรื่องของผมครับ คุณธันวา..." คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "แต่ถ้าคุณยังอยากจะเล่นสนุกต่อ ผมแนะนำให้คุณเตรียมเงินมาให้มากกว่านี้ เพราะทุกรายการในค่ำคืนนี้... ผมเหมาหมด" พิธีกรบนเวทีหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นเต้น มือที่ถือไมโครโฟนสั่นเทา "มะ... หมายเลขเจ็ดเสนอราคาห้าร้อยล้าน! มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ? สาม... สอง... หนักแน่นและเด็ดขาด! ปิดประมูลรายการที่สิบคrั้บ!" เสียงค้อนไม้กระทบฐานดังลั่นห้อง ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ทว่าเขากลماทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อพบว่าผู้ตรวจสอบบัญชีของงานประมูลเดินเข้ามาโค้งคำนับให้คินน์อย่างนอบน้อม แต่ความสนุกไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อรายการสุดท้ายและเป็นไฮไลต์ของงานถูกยกขึ้นมา "แผนที่โบราณแห่งดันเจี้ยนระดับ SSS ที่สูญหาย" แสงสีทองเรืองรองลอดผ่านกระจกนิรภัยออกมาสะท้อนนัยน์ตาของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงทุกคน ต่างคนต่างหายใจติดขัด เพราะนั่นคือสมบัติที่สามารถพลิกแผ่นดินได้ ธันวาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา เขาเตรียมจะทุ่มเงินก้อนสุดท้ายที่ตระกูลอนุมัติให้ เพื่อกู้หน้าคืนมาให้ได้ "หนึ่งพันล้าน!" ธันวาตะโกนตัดหน้าพิธีกรด้วยซ้ำ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความฮึกเหิม "คินน์! ถ้าแน่จริงก็ลองสู้ราคานี้ดูสิโว้ย!" ผู้คนในห้องต่างกลั้นหายใจ หนึ่งพันล้านเครดิต! นี่คือมูลค่าที่สามารถซื้อบริษัทขนาดกลางได้ทั้งบริษัทในพริบตาเดียว พวกเขาคิดว่าคินน์คงจะต้องเพลี่ยงพล้ำและถอยฉากไปอย่างแน่นอน ทว่า คินน์กลับเพียงแค่ยกย่องคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทลวดลายมังกรทองอร่ามออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรซึ่งไร้ซึ่งวงเงินจำกัดและมีเพียงบุคคลระดับมหาเศรษฐีโลกมืดเท่านั้นที่ครอบครอง "รินครับ ช่วยถือแก้วไวน์ให้ผมแป๊บหนึ่งนะครับ" คินน์ส่งแก้วให้หญิงสาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ ไปยังเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ที่เจ้าหน้าที่รีบนำมาบริการถึงที่โต๊ะด้วยความยำเกรง "ผมขอซื้อทั้งหมด" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ "ไม่ว่าจะเป็นแผนที่ดันเจี้ยน, หินพลังงาน, หรือแม้กระทั่ง... สิทธิ์ในการครอบครองสมาคมฮันเตอร์สาขานี้ทั้งหมด" เจ้าหน้าที่รับบัตรสีดำด้วยสองมือที่สั่นเทา รูดมันลงบนเครื่องอ่านอย่างระมัดระวัง *ปี๊บ!* เสียงสัญญาณอนุมัติสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความบนหน้าจอดิจิทัลขนาดใหญ่ที่ปรากฏยอดเงินคงเหลือซึ่งยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน [ TRANSACTION APPROVED: UNLIMITED BALANCE ] บรรยากาศภายในห้องประมูลเงียบสนิทลงในทันที ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไป ธันวาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเขากับคินน์ในตอนนี้... ห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว คินน์หันกลับมาหาริน ยื่นมือหนาออกไปให้เธอจับอย่างนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดในค่ำคืนนี้ "กลับกันเถอะครับ ริน คนแถวนี้เริ่มส่งเสียงน่ารำคาญแล้ว" รินวางมือลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่นคง ดวงตาสดใสสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้กุมชะตากโลกไว้ในกำมือ ทว่า ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินออกจากห้องประมูลนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าบานใหญ่ด้านหลังก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวสามลำที่บินมาจอดนิ่งสนิทบนดาดฟ้าเหนือหัว พร้อมกับชายชุดสูทสีขาวนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าคินน์พร้อมเพรียงกัน "ท่านประธานครับ... ผู้ตรวจการสูงสุดจากสภาฮันเตอร์โลก มาถึงแล้วครับ และต้องการเข้าพบท่าน ณ วินาทีนี้" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่