เลเวลอัปสถานะ

"ตัวเลขหนึ่งร้อยล้านเครดิต... โอนเข้าบัญชีของธนาคารกลางมหานครเป็นที่เรียบร้อยครับ ท่านประธานคินน์" เสียงรายงานจากระบบสังเคราะห์เสียงอัจฉริยะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมลับชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางย่านการค้า คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นเต้น ราวกับว่าตัวเลขเงินมหาศาลที่เพิ่งถูกดูดซับเข้ามาผ่านระบบจ่ายคืนนั้น เป็นเพียงเศษฝุ่นละอองบนโต๊ะทำงานเท่านั้น ดวงตาคู่นั้นเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในขณะที่ธันวา ทายาทมหาเศรษฐีตระกูลใหญ่ผู้เคยเหยียบย่ำเขาในอดีต กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า รอยยิ้มเย่อหยิ่งจองหองที่เคยประดับบนใบหน้าของศัตรูคู่ปรับบัดนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อตระหนักว่าอำนาจเงินที่เขาเคยภูมิใจนักหนา ได้กลายเป็นเพียงของเด็กเล่นเมื่อเทียบกับขุมทรัพย์ไร้ก้นบึ้งที่ชายหนุ่มตรงหน้าถือครอง "เป็นอย่างไรบ้างครับคุณธันวา... รู้สึกสนุกขึ้นมาบ้างหรือยัง กับเกมที่ท่านเป็นฝ่ายเริ่มต้นเอง" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำเสียงราบเรียบนั้นกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอกของอีกฝ่าย "แก... แกทำได้อย่างไรกัน! หุ้นของตระกูลฉันทำไมถึง..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความคลุ้มคลั่งและไม่อยากเชื่อ คินน์ไม่ได้ตอบคำถามโง่ๆ นั้น เขาเพียงแค่โบกมือเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็แสดงกราฟดิ่งลงเหวของบริษัทคู่ปรับรายใหญ่ในพริบตา ระบบอัปเกรดฐานะที่เขาครอบครองไม่ได้เป็นเพียงแค่เครื่องมือเพิ่มเลเวลฮันเตอร์ แต่มันคือจักรกลทางการเงินที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอภิมหาอำนาจในประเทศนี้ให้แหลکสลายกลายเป็นจุลภายในชั่วข้ามคืน การล้างแค้นที่หอมหวานที่สุดไม่ใช่การใช้กำลังเข้าหักหาญ แต่เป็นการทำให้ศัตรูสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างบนกองเงินกองทองที่พวกมันเคยอวดอ้าง ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา ริน ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยอบอุ่นที่เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในโลกอันมืดมิดของคินน์ เธอนำกาแฟอุ่นๆ มาวางไว้ข้างมือเขา สายตาของเธอมองตรงมายังคินน์ด้วยความห่วงใยและมั่น คินน์ชะงักไปเล็กน้อย ความเย็นชาที่ปกคลุมหัวใจราวกับน้ำแข็งละลายลงในพริบตาเมื่อสบตากับหญิงสาว เขายื่นมือไปกุมมือเรียอบอุ่นนั้นไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยนี้ย้ำเตือนให้เขาระลึกเสมอว่า แม้เขาจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะผู้อิทธิพลระดับประเทศที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ยังคงมีหัวใจที่เต้นเพื่อผู้หญิงคนนี้คนเดียว "เหนื่อยไหมครับ" คินน์เอ่ยถามเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่ไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้เคยได้รับจากเขามาก่อน "ไม่เลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เลยครับ" รินเกือบจะเผลอหลุดคำคุ้นเคยออกมา แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดตามที่ตกลงกันไว้ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ แก้เขิน ทั้งคู่สบตากันด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความรักที่ผ่านร้อนผ่านหนาว เคียงบ่าเคียงไหล่มาตั้งแต่ในวันที่คินน์ยังเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้ค่าและยากจนข้นแค้น บัดนี้มันได้กลายเป็นรากฐานที่มั่นคงที่สุดของอาณาจักรที่พวกเขาสร้างขึ้นร่วมกัน ธันวาที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ เบะปากด้วยความริษยาและแค้นเคือง แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า "จำไว้นะครับธันวา..." คินน์หันกลับมาหาศัตรูคู่ปรับอีกครั้ง แววตากลับคืนสู่ความเฉียบขาดดุจคมมีด "คนที่คุณเคยเหยียบย่ำในวันนั้น วันนี้เขาสามารถซื้อลมหายใจของคุณได้ทั้งตระกูล... และเกมนี้ ยังอีกยาวไกลนัก" ฉับพลัน เสียงสัญญาณเตือนจากสมาร์ทโฟนหรูบนโต๊ะก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงผลการทำธุรกรรมระดับชาติที่กำลังจะเกิดขึ้น คินน์หยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้วงเงินขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ในมือ สายตาคมกริบมองไปยังภาพถ่ายดาวเคราะห์น้อยที่กำลังโคจรผ่านหน้าต่างกระจกใสตึกระฟ้า ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะเข้าครอบคลุม ประตูห้องประชุมนิรภัยชั้นบนสุดซึ่งควรจะถูกล็อกด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดรหัสผ่านพันชั้น กลับถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มปริศนา "ยินดีด้วยนะครับท่านประธานคินน์... แต่เกรงว่า 'ผู้อิทธิพลระดับประเทศ' ที่คุณคิดว่าคุณครองอยู่ จะไม่ใช่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารนี้เสียแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่