เส้นขนานที่ตัดกัน

“เงินซื้อเกียรติยศไม่ได้หรอกนะ เจ้าหนู... โดยเฉพาะเงินที่ได้มาจากการขายวิญญาณให้พวกตลาดมืด” เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงอันหรูหรา ร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาคือ ‘ตระกูลเวสคอปต์’ ผู้นำที่คุมเศรษฐกิจฮันเตอร์ในเขตนี้มานานหลายทศวรรษ ชายชราเดินเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทีดั่งราชาที่กำลังมองมดปลวก คินน์ยังคงนิ่งเงียบ แววตาของเขาเย็นเยียบดุจมหาสมุทรน้ำแข็ง ขณะที่มือของเขากระชับแน่นอยู่กับมือของรินที่เริ่มสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก รินก้มหน้าลงต่ำ เธอจำสัมผัสของความหวาดกลัวนี้ได้ดี มันคือสัมผัสเดิมในวันที่ตระกูลเวสคอปต์เคยไล่เธอออกจากงาน เพียงเพราะเธอไม่ยอมก้มหัวให้ธันวาที่พยายามคุกคามเธอ “ดูเหมือนว่า ‘ขยะ’ ที่ผมเคยเขี่ยทิ้งไป จะหาเหยื่อรายใหม่ที่รวยพอจะมาปรนเปรอตัวเองได้แล้วสินะ” ธันวาเดินตามหลังผู้นำตระกูลเวสคอปต์เข้ามา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดเท่าที่คินน์เคยเห็นมา คินน์ไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาวางแก้วไวน์ในมือลงบนถาดของบริกรข้างๆ เสียงกระทบของแก้วคริสตัลดังกังวานก้องท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกดดันไว้ เขาสัมผัสได้ถึงความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ภายใน แต่เขารู้ดีว่า 'การตอบโต้ที่ดีที่สุดไม่ใช่การตะโกน แต่คือการทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่าโลกทั้งใบที่พวกมันยืนอยู่นั้นเป็นเพียงแค่กระดานที่เขาเป็นเจ้าของ' “เกียรติยศงั้นหรือครับ?” คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก เขาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งของเขาดูโดดเด่นและทรงพลังในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ราคาแพงเกินกว่าที่ใครในห้องนี้จะประเมินค่าได้ “สำหรับคนบางคน เกียรติยศคือสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ แต่สำหรับพวกคุณ... เกียรติยศดูเหมือนจะเป็นเพียงสิ่งที่ซื้อได้ด้วยยอดเงินในบัญชีที่เหลือล้น” ผู้นำตระกูลเวสคอปต์หรี่ตาลง “เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้ามีมากกว่าเราอย่างนั้นหรือ?” คินน์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ผมไม่ได้บอกว่าผมมีมากกว่า แต่ผมกำลังบอกว่า... เงินของผมคือ 'ของจริง' ไม่ใช่ตัวเลขลมๆ แล้งๆ ในงบการเงินที่พวกคุณใช้ฟอกขาว” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ ธันวาหัวเราะร่า “แกมันก็แค่ไอ้หน้าตัวเมียที่ใช้เงินเมียเลี้ยงดูตัวเอง อย่ามาทำเป็นปากดีไปหน่อยเลย วันนี้พ่อของฉันมาที่นี่เพื่อซื้อกิจการเหมืองแร่ที่แกเพิ่งประมูลไปได้ แกไม่มีทางสู้ทุนตระกูลเวสคอปต์ได้หรอก คุกเข่าลงแล้วไสหัวไปซะ!” รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอมีประกายของความกล้าหาญที่คินน์มอบให้ “รินไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะมาตัดสิน และคินน์ไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาเหยียบย่ำได้อีกแล้วค่ะ” ธันวาเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าหญิงสาว ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ฝ่ามือจะถึงตัว ร่างของคินน์ก็เคลื่อนไหวราวกับเงาพราย เขาคว้าข้อมือธันวาไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้ชายหนุ่มหน้าถอดสี ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “อย่าแม้แต่จะแตะต้องเธอ” คินน์กระซิบข้างหูธันวา เสียงนั้นเย็นจนคนรอบข้างต้องถอยกรู “เพราะทุกครั้งที่คุณทำ ผมจะหักมูลค่าทรัพย์สินของตระกูลคุณออกไปทีละสิบเปอร์เซ็นต์... จนกว่าจะเหลือแค่ศูนย์” “แก... แกคิดว่าแกเป็นใครกัน!” ผู้นำตระกูลเวสคอปต์คำรามสั่งการ์ดนับสิบให้ล้อมรอบคินน์ คินน์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดสั่งการด้วยเสียงเพียงสั้นๆ “ดำเนินการตามแผน ‘Zero-Balance’ ทันที” ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องโถงดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับเสียงนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความพินาศ ผู้นำตระกูลเวสคอปต์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นซีดเผือดจนไร้เลือด “เป็นไปไม่ได้... หุ้นของบริษัทในเครือทั้งหมด... โดนกว้านซื้อจนเกลี้ยงภายในพริบตา... ใคร? ใครเป็นคนทำ!” “ผมเองครับ” คินน์ปล่อยมือจากธันวาที่ทรุดลงกับพื้น “เส้นขนานที่พวกคุณเคยขีดกั้นระหว่างชนชั้น... วันนี้มันได้บรรจบกันแล้ว ในฐานะผู้พิพากษาที่จะทำให้พวกคุณรู้ว่า อะไรคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการดูถูกริน” ขณะที่คินน์กำลังจะเดินไปหาผู้จัดการธนาคารที่ยืนรออยู่มุมห้องเพื่ออนุมัติการโอนสินทรัพย์ครั้งสุดท้าย เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากทางด้านนอกตัวตึก ลมพายุขนาดย่อมพัดผ่านกระจกบานใหญ่จนสั่นสะเทือน ทุกคนหันไปมองผ่านกระจกใสเห็นแสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลส่องกระทบลงมากลางลานกว้าง พร้อมกับร่างของชายชุดดำจำนวนมากที่กระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ล้อมตัวตึกไว้ทั้งหมด ผู้จัดการธนาคารก้าวเข้ามาหาคินน์ด้วยท่าทางนอบน้อมที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “ท่านครับ... รายการโอนหุ้นทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้บัญชีตระกูลเวสคอปต์ถูกอายัดโดยระบบส่วนกลางของกลุ่มการเงิน ‘โอเวอร์ลอร์ด’ เรียบร้อยแล้วครับ” ธันวานั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนคนเสียสติ ทุกอย่างที่เขาเคยมีพังทลายลงในชั่วข้ามคืนด้วยฝีมือของผู้ชายที่เขาเคยหัวเราะเยาะ แต่ในวินาทีนั้นเอง แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่อกเสื้อของคินน์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบามาจากเบื้องหลังฝูงชนที่กำลังแตกตื่น “ท่านครับ... มีการลอบสังหารเกิดขึ้น ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผม... ผมจะไม่มีวันหยุดจนกว่าความสะใจจะถึงขีดสุดครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่