เส้นขนานที่มาบรรจบ

ตั๋วรถไฟสีเทาหม่นสองใบถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัว หลินฟางมองมันด้วยแววตานิ่งสงบ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยังคงเคล้าอยู่กับเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวในถุงผ้าดิบ กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงคั่วใหม่ที่จางเหว่ยเพิ่งชงเสร็จลอยอบอวลตัดกับความตึงเครียดในอากาศ ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมส่วน เขายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังภรรยา สายตาที่ทอดมองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกังวลลึกซึ้งแต่ไม่ยอมเอ่ยปากเร่งรัด "เอกสารย้ายสังกัดถาวรอนุมัติแล้ว ทางกองยุทธการต้องการตัวผมไปประจำการที่ค่ายทหารเมืองหลวงภายในเดือนหน้า" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง มือใหญ่เอื้อมไปเลื่อนตั๋วรถไฟเข้าไปใกล้หลินฟางอีกนิด "แต่ผมยื่นเรื่องขอผ่อนผันไปได้สามเดือน ถ้าเธอต้องการเวลาเคลียร์เรื่องแปลงผักและร้านค้าที่นี่... เราค่อยเดินทางพร้อมกันตอนหน้าหนาว" หลินฟางยังไม่เงยหน้าขึ้นทันที นางตักน้ำจากโอ่งมังกรราดลงบนแปลงเพาะชำจิ๋วในมิติพิเศษอย่างใจเย็น ภาพหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วแสดงผลผลิตมะเขือเทศราชินีและแตงกวาญี่ปุ่นที่เติบโตงอกงามจนส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ การย้ายเข้าเมืองหลวงหมายถึงโอกาสครั้งใหญ่ในการขยายอาณาจักรธุรกิจเกษตร แต่มันก็แลกมากับการทิ้งรากฐานที่นางเพียรสร้างหยาดเหงื่อแรงกายฟาดฟันกับพวกญาติหน้าเลือดจนราบคาบมานานแรมปี "คุณอยากให้ฉันไปไหม... หรือจริงๆ แล้วคุณกลัวว่าฉันจะไปอาละวาดใส่ผู้บังคับบัญชาของคุณจนกองทัพปั่นป่วนกันแน่?" หลินฟางเงยหน้าขึ้น มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนสมฉายาแม่ค้าสายสตรอง จางเหว่ยถอนหายใจยาวพรืด ความเคร่งเครียดเมื่อครู่สลายกลายเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก เขาโน้มตัวลงกอดเอวบางจากด้านหลัง ซบใบหน้าครึ้มหนวดเคราลงกับไหล่ลาดของภรรยาอย่างออดอ้อ "ต่อให้เธอไปรื้อกองบัญชาการทหารราบราบเป็นหน้ากลอง ผมก็ยินดีหาซื้อกระบองเหล็กให้เธอถือเพิ่มสักอัน... แต่ขออย่างเดียว อย่าทิ้งผมไว้ที่นั่นคนเดียวก็พอ ผมขาดกับข้าวฝีมือเธอไม่ได้" บรรยากาศหวานชื่นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูด้านนอกอย่างรวดเร็วจนน่าสงสัย หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางสะบัดมือเบาๆ เพื่อปิดหน้าจอมิติ ก่อนจะผละออกจากอ้อมแขนของสามีแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีระแวดระวัง หน้าบ้านของพวกเขายามบ่ายแก่ๆ ปรากฏร่างของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้เคยมาสร้างความวุ่นวายเรื่องแบ่งที่ดิน แต่เวลานี้สภาพของอีกฝ่ายกลับดูน่าเวทนา เส้นผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดินหน้าประตูทันทีที่บานไม้เปิดออก "หลินฟาง! อาหลิน... ช่วยครอบครัวเราด้วยเถอะ ลูกชายฉัน... ตาต้า ถูกพวกเจ้าหนี้บ่อนการพนันในเมืองจับตัวไป พวกมันเรียกค่าไถ่ห้าร้อยหยวน! ถ้าหาให้ไม่ทันตะวันตกดิน พวกมันจะหักขาเขา!" ป้าสะใภ้ร้องไห้ฟูมฟายพยายามจะควชายกางเกงของหลินฟาง แต่หญิงสาวถอยหลังหลบได้ทันอย่างเยือกเย็น จางเหว่ยเดินตามออกมาสมทบ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีความกดดันแบบนายทหารแผ่ซ่านจนป้าสะใภ้ตัวสั่นสะท้าน "เรื่องการพนันของลูกชายท่าน เกี่ยวอะไรกับภรรยาผม?" "ฉัน... ฉันยอมขายที่ดินแปลงสุดท้ายให้พวกเธอแล้ว! เอาเงินสดมาช่วยไถ่ตัวตาต้าก่อนเถอะนะ!" นางละล่ำละลักอ้อนวอน หลินฟางกอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาคมกริบ สมองคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ที่ดินแปลงติดกันนั้นคือน้ำพักน้ำแรงที่นางหมายตาไว้เพื่อขยายพื้นที่ปลูกโสมและสมุนไพรหายาก การยื่นมือเข้าช่วยในยามวิกฤตนี้ไม่ใช่ความใจบุญ แต่คือการปิดฉากตระกูลจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้สิ้นซากด้วยสัญญาซื้อขายที่รัดกุมที่สุด "ได้ ป้าสะใภ้... ฉันจะออกเงินให้ห้าร้อยหยวนนี้" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่เด็ดเดี่ยว "แต่เงื่อนไขคือ สัญญาซื้อขายที่ดินต้องเซ็นต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและตำรวจประจำตำบลในเย็นนี้ทันที และพวกท่านต้องย้ายออกไปจากหมู่บ้านภายในสามวัน" ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือด ลังเลอยู่ชั่วอึดใจแต่เมื่อนึกถึงเสียงขู่ฆ่าของอันธพาล จึงต้องพยักหน้ารับอย่างจำยอมด้วยความร้าวรานใจ หลินฟางหันไปสบตากับจางเหว่ย ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน เป็นอันว่าการตัดสินใจเรื่องอนาคตได้ข้อสรุปแล้ว พวกเขาจะก้าวไปข้างหน้า สู่เมืองหลวงด้วยความพร้อมเต็มพิกัด และจัดการสะงอมปัญหาเก่าให้จบสิ้นในค่ำคืนนี้ ทว่า... ในขณะที่หลินฟางกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อเตรียมหยิบเงินสด จู่ๆ ลมพายุฤดูร้อนก็พัดโชยกลิ่นหอมแปลกประหลาดระคนกลิ่นควันไฟจางๆ ลอยมาตามสายลม มันไม่ใช่กลิ่นกับข้าวทั่วไปในหมู่บ้าน แต่เป็นกลิ่นหอมเข้มข้นของ "เนื้อตุ๋นพะโล้สูตรลับโบราณ" ที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนข้ามวันข้ามคืนจนไขมันละลายแทรกซึมเข้าเนื้อนุ่มละมุนลิ้น จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อดมกลิ่นนั้น "กลิ่นนี้... มาจากบ้านท้ายหมู่บ้าน บ้านหลังนั้นร้างมาสิบปีแล้วไม่ใช่หรือ?" หลินฟางชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด เมื่อกวาดสายตามองไปทางทิศทางของกลิ่น นางเห็นควันสีขาวลอยขึ้นมาจากปล่องไฟเก่าคร่ำคร่า และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของนาง พร้อมกับหิ้วตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำลายสอจนยากจะต้านทาน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมาครับ