ภัยแล้งและการเดิมพัน

"ถ้าพวกท่านกล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตแปลงผักของบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องไม้เรียวในมือสามีฉันก็แล้วกัน!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณหน้าบ้าน นางไม่ได้เพียงแค่พูดขู่ขวัญ แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของนางกำลังจดจ้องร่างของสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง ซึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายสีมอและมีใบหน้าบึ้งตึง คราบไคลความอิจฉาริษยาฉาบชัดอยู่บนร่องแก้มลึก นางคือ ‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถและฉกฉวยผลผลิตของชาวบ้านหน้าตาเฉย และในตอนนี้ มือเหี่ยวย่นของอีกฝ่ายกำลังถือตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของขนมเปี๊ยะไส้หมูหยองโชยออกมาเตะจมูก ย้อนกลับไปเมื่อครู่ หลินฟางชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด เมื่อกวาดสายตามองไปทางทิศทางของกลิ่น นางเห็นควันสีขาวลอยขึ้นมาจากปล่องไฟเก่าคร่ำคร่า และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของนาง พร้อมกับหิ้วตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำลายสอจนยากจะต้านทาน ทว่าสำหรับหลินฟางแล้ว ของกำนัลจากคนตระกูลนี้ไม่เคยมีคำว่าฟรี มันมักมาพร้อมกับภาระหรือแผนการร้ายเสมอ "นังเด็กปากกล้า! นี่คือสิ่งที่พวกเราเอามาแสดงความยินดีกับเจ้าที่สามีกลับมาจากค่ายทหารต่างหาก ทำไมถึงมองพวกเราเหมือนโจรผู้ร้ายเช่นนี้เล่า?" ป้าสะใภ้ใหญ่ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว ฝืนปั้นรอยยิ้มจอมปลอมจนเนื้อหนังบนใบหน้ายับย่น หลินฟางหัวเราะในลำคอ นางกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยแววตารู้ทัน "แสดงความยินดี? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลจางมา ป้าเคยเอาเกลือมาให้สักหยิบมือหรือยัง? จู่ๆ หิ้วขนมราคาแพงมาเคาะประตูบ้านยามวิกาลแบบนี้ เกรงว่าจุดประสงค์คงไม่ได้มาอวยพรให้พวกเราปรองดองกันหรอกกระมังครับ... เอ๊ย... หรอกกระมัง!" นางเผลอหลุดสำนวนสุภาพตามนิสัยประจำตัวจนต้องรีบแก้เก้อ แต่มุมปากยังคงยกยิ้มเยาะ ในขณะนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวกลับลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดลงหลายองศา จางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้เพิ่งเดินถือฟืนกลับมาจากหลังบ้าน ก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างภรรยาและผู้มาเยือน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมทหารสีเข้มทึบแผ่รังสีคุกคามอันน่าเกรงขาม ดวงตาคมกวาดมองตะกร้าในมือป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้ระลอกคลื่น แต่นั่นกลับทำให้ผู้สูงวัยกว่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "บ้านเราไม่ต้อนรับคนนอก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "และถ้าท่านยังไม่ไปจากที่นี่ ผมคงต้องใช้วิธีของทหารในการขับไล่ผู้บุกรุก" ป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งเฮือก นางรีบวางตะกร้าไม้ไผ่ลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านทันทีโดยไม่กล้าร่ำลาต่อ ร่างอ้วนท้วมถอยร่นกรูดออกไปอย่างลนลาน พร้อมกับตะโกนไล่หลังมาด้วยความแค้นเคือง "พวกเจ้าจำไว้ให้ดี! ปีนี้ภัยแล้งกำลังจะมาเยือนหมู่บ้านเรา แหล่งน้ำบนภูเขาก็เหือดแห้งลงทุกวัน ถึงเวลาที่พืชผักวิเศษของพวกเจ้าเหี่ยวเฉาตายคาดิน ข้าจะรอดูว่าพวกเจ้าจะเอาปากเก่งๆ นี้ไปกินแกลบกินทรายแทนข้าวได้อย่างไร!" สิ้นคำขู่ ร่างของป้าสะใภ้ใหญ่ก็หายลับไปหลังแนวพุ่มไม้รกทึบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณหน้าบ้านชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก คำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่เมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ภัยแล้ง... ปัญหาใหญ่หลวงที่สุดของเกษตรกรยุค 70-80 ในยุคที่ระบบชลประทานยังเข้าไม่ถึง หากไม่มีน้ำ แปลงผักอัจฉริยะในมิติลับของนางอาจจะยังรอดตัวเพราะมีระบบรดน้ำอัตโนมัติ แต่น้ำในโลกภายนอกและแปลงเกษตรดินจริงรอบบ้านล่ะ? ถ้าชาวบ้านเห็นแปลงผักของนางเขียวขจีสวนกระแสความแห้งแล้งโดยไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ความหายนะย่อมมาเยือนตระกูลจางเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งแน่ "ฟางฟาง..." มือหนาหยาบกร้านของจางเหว่ยเอื้อมมาแตะไหล่บางเบาๆ สัมผัสอบอุ่นนั้นดึงสติของนางให้กลับคืนมา "อย่าไปกังวลเรื่องคำขู่ของคนใจแคบพวกนั้นเลย ต่อให้ฟ้าฝนไม่ตก น้ำในลำธารแห้งขอด ผมก็จะขุดบ่อบาดาลด้วยมือคู่นี้ เพื่อหาตาน้ำให้ภรรยาของผมได้ปลูกผักต่อไปให้จงได้" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี หัวใจที่เคยตึงเครียดกลับคลายความกังวลลงด้วยแววตาแน่วแน่และจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของชายหนุ่ม นางรู้ดีว่าจางเหว่ยไม่ใช่คนพูดพล่อยๆ สิ่งที่เขาพูด เขาทำมันจริงเสมอ "ใครว่าฉันกังวลเรื่องคนพวกนั้นกันล่ะคะ... เอ่อ... ครับ!" หลินฟางรีบปรับสรรพนามในใจเกือบไม่ทัน นางส่งค้อนวงใหญ่ให้สามีหนุ่ม ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่ป้าสะใภ้ใหญ่วางทิ้งไว้ "ในเมื่อพวกเขากล้าส่งเสบียงมาให้ถึงที่ มีหรือที่เราจะปฏิเสธน้ำใจอันบิดเบี้ยวนี้ มาดูกันเถอะว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่" นางเปิดผ้าขาวบางที่คลุมอยู่ออก เผยให้เห็นขนมเปี๊ยะไส้หมูหยองชิ้นโตส่งกลิ่นหอมกรุ่น แต่ทว่า... เมื่อหลินฟางหยิบขนมชิ้นนั้นขึ้นมาพิสูจน์กลิ่นอย่างละเอียด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของนางทันที "หึ... คิดจะใช้แผนสกปรกวางยาพิษเพื่อทำลายชื่อเสียงแปลงผักของเราสินะ" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ นางหยดน้ำยาสกัดจากมิติลับลงบนเศษขนมชิ้นเล็กน้อย พริบตาเดียว สีของขนมก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ปรากฏสารพิษชนิดออกฤทธิ์ช้าที่นำเข้าจากนอกเมืองอย่างชัดเจน จางเหว่ยเห็นดังนั้น รัศมีอำมหิตรอบตัวก็พุ่งทะยานขึ้นสูงทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ขาแกร่งก้าวเตรียมจะตามไปคิดบัญชีกับคนตระกูลนั้นให้สาสม แต่หลินฟางกลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อทหารของเขาไว้เสียก่อน "เดี๋ยวก่อนครับสามี..." นางเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าแววตากลับเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก เราก็มาพลิกวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาสทองในการเอาคืนแบบเจ็บแสบชนิดที่ลืมไม่ลงกันดีกว่า..." หลินฟางวางแผนการในใจอย่างรวดเร็ว นางดึงตัวจางเหว่ยให้โน้มลงมาใกล้กระซิบแผนการร้ายกาจบางอย่างข้างหู รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย ขณะที่จางเหว่ยฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาปนเอ็นดูในความแสบสันของภรรยาตัวน้อย ตกดึกสงัด... ท่ามกลางความมืดมิดของหมู่บ้านที่เงียบสงบ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงน้อยส่องสว่างลอดผ่านหน้าต่างบ้านตระกูลจาง หลินฟางกำลังงละเลงฝีมือทำอาหารจานเด็ดในห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาป่าใส่เห็ดหอมสด" ลอยฟุ้งกระจายผ่านสายลมยามค่ำคืนทะลุออกไปนอกรั้วบ้าน กลิ่นหอมเข้มข้นล้ำลึกของน้ำซุปเคี่ยวเคี้ยวนานหลายชั่วโมงผสานกับเครื่องเทศชั้นดี ส่งกลิ่นยั่วยวนกระเพาะอาหารของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงจนนอนไม่หลับ และในขณะที่กลิ่นหอมกำลังแผ่ขยายไปทั่วบริเวณนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระด้างดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่ดังแทรกเสียงลมราตรีเข้ามาว่า— "ท่านรองผู้กองจาง! รีบเปิดประตูเร็วเข้า! ลูกชายของบ้านสะใภ้ใหญ่เกิดอาการชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปาก อาเจียนเป็นเลือด หลังจากกินขนมเปี๊ยะที่บ้านพวกเจ้าส่งไป... แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ