ความลับในมิติถูกเปิดเผย?

"เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมา พร้อมกับเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ที่แผดแหลมจนนกบนหลังคาแตกตื่น" หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น มือเรียวที่กำลังถือตะหลิวผัดผักบุ้งไฟแดงชะงักกึก กลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวและเต้าเจี้ยวลอยฟุ้งกลบกลิ่นอายความวุ่นวายภายนอกชั่วขณะ นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวกลับฉายแววเยียบเย็นและรู้ทัน ทว่าคนข้างกายอย่างจางเหว่ยกลับไม่อาจสงบใจได้เช่นนั้น ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะ สันจรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าก้าวฉับๆ ไปกระชากประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างของป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังง้างมือเตรียมจะเคาะซ้ำเซถลาเกือบหน้าคะมำ "เจ้าแหกปากโวยวายอะไรแต่เช้า บ้านข้าไม่ใช่โรงงิ้ว!" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยตวาดกร้าว แรงกดดันระดับนายทหารสนามแผ่ซ่านจนผู้สูงวัยกว่าถึงกับผงะ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว "ทะ... ท่านรองผู้กองจาง! รีบเปิดประตูเร็วเข้า! ลูกชายของบ้านสะใภ้ใหญ่เกิดอาการชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปาก อาเจียนเป็นเลือด หลังจากกินขนมเปี๊ยะที่บ้านพวกเจ้าส่งไป... แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!" ป้าสะใภ้ใหญ่ละล่ำละลักฟ้อง ปลายเล็บแหลมชี้หน้าเข้ามาในบ้านด้วยความตื่นตระหนกที่แสร้งทำขึ้นครึ่งหนึ่ง และสะใจอีกครึ่งหนึ่ง ข่าวลือแพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ชาวบ้านในละแวกต่างพากันมามุงดูหน้าบ้านของหลินฟางและจางเหว่ย เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง ทุกสายตาส่งตรงมายังสองสามีภรรยาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มที่หลินฟางเพิ่งทำขายเมื่อวาน กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่พยายามจะทำลายชื่อเสียงและวิถีชีวิตของพวกเขา หลินฟางเดินเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดออกมาจากห้องครัว ใบหน้างามนิ่งสงบ นางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "ขนมเปี๊ยะของข้ามีส่วนผสมอะไรบ้าง ชาวบ้านครึ่งหมู่บ้านนี้รู้ดี น้ำตาล แป้ง ถั่วกวน และไข่เค็ม ทุกอย่างสะอาดสดใหม่ ข้าและสามีก็กินร่วมหม้อเดียวกัน เหตุใดคนบ้านท่านถึงกินแล้วอาการปางตาย หรือว่า... ไปกินของเน่าเสียที่อื่นมาแล้วคิดจะโยนความผิดให้บ้านข้า?" "เจ้า! นังสารเลว ปากดีนักนะ! หลานชายข้ากินเข้าไปจริงๆ มีพยานเห็นว่าเจ้าเป็นคนเอาไปให้!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงกรีดร้อง ตบเข่าฉานเรียกคะแนนความน่าสงสารจากชาวบ้านรอบข้าง ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หลินฟางสังเกตเห็นประกายตาบางอย่างที่วับวหวาอยู่ในแววตาของสามี จางเหว่ยไม่ได้เอ่ยปากเถียงต่อ เขากลับหันขวับมามองหน้านางด้วยสายตาที่ลึกล้ำและซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา สายตานั้น... ไม่ใช่ความไม่เชื่อใจ แต่มันคือ "ความสงสัย" ที่สะสมมานาน และถูกสะกิดให้เด่นชัดขึ้นในวินาทีวิกฤตนี้ ดึกสงัดของคืนวันเดียวกัน หลังจากเคลียร์เรื่องวุ่นวายที่สถานีอนามัยประจำคอมมูนได้ (เพราะแพทย์ประจำสถานีตรวจพบว่าเด็กชายคนนั้นแค่อิ่มจนจุกและแกล้งสำรอกเพื่อเรียกร้องความสนใจ แถมในท้องมีแต่เศษมันสำปะหลังต้ม ไม่ใช่ขนมเปี๊ยะหรูหราของหลินฟางเลยแม้แต่น้อย) แผนการใส่ร้ายป้ายสีของบ้านสะใภ้ใหญ่จึงพังไม่เป็นท่า และต้องหิ้วปีกลูกชายกลับบ้านไปท่ามกลางความอับอาย ภายในห้องนอนเล็กที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชนบท ไฟตะเกียงน้ำมันก๊าดถูกหรี่ให้แสงสว่างนวลตา หลินฟางกำลังนั่งนับธนบัตรและเหรียญที่ได้จากการขายผักและขนมในรอบสัปดาห์ รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม ทว่าความเงียบงันที่ผิดปกติทำให้เธอนิ่งงันไป เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดึงตาสสีเข้มของจางเหว่ยที่นั่งจ้องเธอนิ่งอยู่บนขอบเตียง ร่างสูงใหญ่ของสามีไม่ได้ขยับเขยื้อน เขานั่งกอดอก แสงไฟสลัวทาบทับโครงหน้าคมคายให้ดูดุดันและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น "เหว่ยเกอ... ท่านมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร หรือเงินพวกนี้ทำให้ท่านตกใจ?" หลินฟางแกล้งเย้าแหย่เพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึม แต่น้ำเสียงของจางเหว่ยกลับราบเรียบและจริงจังจนรอยยิ้มบนใบหน้าของนางค้างเติิ่ง "ฟางฟาง..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อนางแผ่วเบา "เจ้าอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่... ผักบุ้งและคะน้าที่เจ้าเก็บมาทำอาหารเมื่อวาน และผักกาดขาวล็อตใหญ่ที่เจ้าเอาไปส่งให้สหกรณ์เมื่อเช้าตรู่ ทั้งที่แปลงผักหลังบ้านของเราดินแห้งแล้งจนแทบปลูกอะไรไม่ขึ้น เหตุใด... เพียงชั่วข้ามคืน ผักพวกนั้นถึงเติบโตงอกงาม สมบูรณ์ ใบเขียวขจีราวกับใส่ปุ๋ยวิเศษ ทั้งรสชาติยังหวานกรอบผิดธรรมชาติ" หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบไปสามจังหวะ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในมิติลับร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น นางนิ่งงัน สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัว แต่มือที่กำชายเสื้อแน่นกลับสั่นเทาเล็กน้อย จางเหว่ยลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางช้าๆ เงาของเขาทอดตัวทับร่างของนางจนมิด ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใช้สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย มือหนายื่นออกไปแตะที่ปลายคางมนของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนทำให้หลินฟางสะท้านเฮือก แต่นางไม่กล้าเบือนหน้าหนี "ข้าเป็นสามีของเจ้า... ไม่ว่าเจ้าจะมีความลับอะไร หรือซ่อน 'อะไร' ไว้เบื้องหลังความสามารถเหล่านี้ ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้าเด็ดขาด..." จางเหว่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว Nuan ของนาง "แต่ความลับในบ้านเรา หากมีคนอื่นล่วงรู้ นอกจากข้า... มันอาจอันตรายเกินกว่าที่เจ้าจะคาดคิด" ดวงตากลมโตของหลินฟางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางไม่ได้คาดคิดเลยว่าสามีผู้ซื่อตรงคนนี้จะฉลาดเฉียบแหลมและสังเกตเห็นความผิดปกติในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างที่เขากำลังคลั่งรักนางได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ ในขณะที่หลินฟางกำลังอ้าปากเตรียมจะหาคำพูดมาอธิบายเรื่องปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่เธอเคยอ่านเจอในหนังสือเก่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบอีกครั้งในยามวิกาล ผิดเวลาและเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย จางเหว่ยขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขาก้าวถอยหลังด้วยความไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิดออก ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึง บุรุษในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูง ประดับอินทรธนูและเหรียญตราเกียรติยศเต็มหน้าอก ยืนหอบหายใจจนตัวโยนอยู่หน้าประตูกระท่อมไม้ ใบหน้านั้นซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านรองผู้กองจาง! รีบไปที่ค่ายทหารด่วนที่สุด! ท่านผู้บัญชาการ... ท่านผู้บัญชาการกิน 'อาหารกระป๋อง' ที่ท่านส่งไปเป็นเสบียงสำรอง... ตอนนี้ท่านเกิดอาการชักเกร็ง ชีพจรหยุดเต้นไปแล้ว!" *โปรดติดตามตอนต่อไป...* --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดครับ