ความจริงที่ปรากฏ

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละครับ หลี่เฉียง ถ้าก้าวเข้ามาในเขตบ้านผมอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงของจางเหว่ยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากยอดเขาในฤดูหนาว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามตัวเก่าที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึงก้าวออกมาขวางหน้าบ้านไว้ราวกับกำแพงเหล็ก เขามิได้ถืออาวุธ แต่แววตาที่จ้องมองกลุ่มชายแปลกหน้าสามคนนั้นกลับคมกริบยิ่งกว่าคมมีด หลี่เฉียงที่เดินนำหน้ามาพร้อมกับชายท่าทางขึงขังสามคนชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจเริ่มซีดเผือดเมื่อสบตากับแววตาดุดันของอดีตทหารอย่างจางเหว่ย แต่มันก็เป็นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะแค่นยิ้มแล้วพยักพเยิดหน้าให้ชายแปลกหน้ากลุ่มนั้น "จางเหว่ย นายอย่าทำเป็นขู่หน่อยเลย พวกพี่ชายเหล่านี้คือเจ้าหน้าที่จากหน่วยตรวจสอบทรัพย์สินส่วนเกิน พวกเขามีเบาะแสว่าเมียของนาย... ยักยอกของหลวงมาขายในตลาดมืด! แถมยังร่ำรวยผิดปกติจนน่าสงสัย" หลี่เฉียงตะโกนเสียงกร้าว เรียกความสนใจจากชาวบ้านที่เริ่มทยอยออกมามุงดูหน้าบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินฟางก้าวออกมาจากตัวบ้านอย่างใจเย็น มือเรียวบางปัดฝุ่นที่ปลายผ้ากันเปื้อนเบาๆ แววตาของนางนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน นางมองหลี่เฉียงด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปาก "ยักยอกของหลวงหรือครับหลี่เฉียง?" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานใส "คำกล่าวหานี้มีน้ำหนักพอสมควรเลยนะ แต่เจ้าหน้าที่สามท่านนี้ครับ... ท่านมีเอกสารตราประทับจากอำเภอมาแสดงหรือไม่? หรือว่าท่านถูกใครบางคน 'จ้าง' ให้มาเล่นละครตบตาชาวบ้านกันแน่?" หนึ่งในชายชุดดาวแดงที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วชูเอกสารปึกหนึ่งขึ้น "เราได้รับแจ้งเบาะแสเรื่องการลักลอบค้าขายของเถื่อน และการกักตุนสินค้าเกษตรเพื่อเก็งกำไร ผิดกฎระเบียบของคอมมูนอย่างร้ายแรง หลินฟาง... จงให้เราตรวจค้นบ้านของเธอเดี๋ยวนี้!" "เชิญครับ" หลินฟางผายมืออย่างใจกว้าง "แต่ถ้าตรวจไม่พบ... ท่านจะรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นอย่างไร? หรือชื่อเสียงของครอบครัวเราที่พวกท่านกำลังทำให้แปดเปื้อน?" จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาใกล้ภรรยา กุมมือของนางไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นนั้นเป็นการย้ำเตือนว่าเขาพร้อมจะปกป้องนางด้วยชีวิต แต่นางกลับบีบมือเขาตอบเบาๆ ราวกับจะบอกว่า 'ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน' การตรวจค้นดำเนินไปอย่างดุเดือด ชายทั้งสามคนรื้อค้นข้าวของในบ้านจนกระจัดกระจาย พวกเขาพลิกคว่ำกระสอบแป้ง เปิดฝาโอ่งน้ำ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ห้องเก็บของหลังบ้านที่หลินฟางมักใช้เก็บผักและเครื่องเทศ "อยู่นั่น! สินค้าจำนวนมหาศาลที่ไม่ได้ลงทะเบียน!" ชายคนหนึ่งร้องลั่นเมื่อเห็นกองผักสดกรอบสีเขียวสดใสและถุงเครื่องเทศชั้นดีวางเรียงรายอยู่ภายในห้อง หลี่เฉียงหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "เห็นไหม! ข้าบอกแล้วว่านังนี่มันโกง! จางเหว่ย นายมันพวกโง่เง่าที่หลงเมียจนไม่ลืมหูลืมตา!" ทว่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั้น หลินฟางกลับเดินเข้าไปใกล้ลังไม้ลังหนึ่ง แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา "นั่นคือผลผลิตที่มาจากสวนผักหลังบ้านของเรา และนี่คือบันทึกการซื้อเมล็ดพันธุ์จากสหกรณ์การเกษตรในเมืองเมื่อเดือนก่อน พร้อมตราประทับรับรองสิทธิ์การทำเกษตรครัวเรือนอย่างถูกต้อง" นางส่งสมุดให้เจ้าหน้าที่คนนั้น ก่อนจะหันไปสบตาหลี่เฉียง "แล้วคุณล่ะหลี่เฉียง... ที่คุณตะโกนปาวๆ ว่าฉันยักยอกของหลวง คุณมีหลักฐานไหม? หรือว่าเงินที่ป้าสะใภ้คุณแอบแบ่งให้พวกชายแปลกหน้ากลุ่มนี้ เพื่อมาจัดฉากทำลายชื่อเสียงฉัน... จะเป็นของหลวงที่ถูกขโมยมาเสียเอง?" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบในทันที ชาวบ้านเริ่มซุบซิบและจ้องมองไปที่หลี่เฉียงด้วยสายตาเคลือบแคลง หลินฟางไม่รอช้า นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือบันทึกการโอนเงินและหลักฐานการสนทนาที่นางรวบรวมได้จาก 'หูตา' ในหมู่บ้านที่นางจ้างไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ "เจ้าหน้าที่ครับ..." หลินฟางหันไปทางหัวหน้ากลุ่มที่กำลังอ่านเอกสารด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป "หากพวกเขาจ้างคนมาใส่ร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์เพื่อหวังฮุบที่ดินและทรัพย์สิน นี่ถือเป็นความผิดอาญาร้ายแรงใช่หรือไม่?" หัวหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่หน้าถอดสี เขาหันไปมองหลี่เฉียงด้วยสายตาเอาเรื่อง "หลี่เฉียง! นายบอกเราว่านี่เป็นเบาะแสที่ชัดเจน แต่นี่มันคือการใส่ร้ายกันชัดๆ!" หลี่เฉียงหน้าถอดสี เขาพยายามจะถอยหนีแต่ถูกจางเหว่ยคว้าคอเสื้อไว้แน่น แรงมหาศาลจากฝ่ามือของนายทหารเก่าทำให้หลี่เฉียงแทบเข่าอ่อน "เรื่องยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับหลี่เฉียง" จางเหว่ยกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "คุณกล้าเล่นงานเมียผม ก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย" ในขณะที่สถานการณ์กำลังชุลมุน กลิ่นหอมฟุ้งของ 'ไก่ตุ๋นยาจีน' ที่หลินฟางแอบเคี่ยวไว้ในหม้อดินบนเตาไฟหลังบ้านก็ลอยโชยออกมา เตะจมูกทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์จนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กลิ่นของสมุนไพรหอมกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างประหลาด ทว่า ในวินาทีที่เจ้าหน้าที่กำลังจะควบคุมตัวหลี่เฉียงออกไปนั้นเอง เสียงรถจี๊ปคันคุ้นตาของหัวหน้าคอมมูนก็ขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการที่ก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "หยุดเดี๋ยวนี้! มีเรื่องอะไรกัน!" หัวหน้าคอมมูนตะคอกเสียงดัง ก่อนจะกวาดสายตามาที่หลินฟางแล้วเอ่ยด้วยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "หลินฟาง... สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในมิติ... เอ้ย! ในห้องลับนั่น ไม่ใช่แค่ผักหรอกใช่ไหม?" หลินฟางชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นระรัวในจังหวะที่ไม่ปกติ นางไม่ได้หวั่นเกรงต่อกฎหมาย แต่นางกังวลว่า 'ความลับ' ที่นางพยายามปกปิดกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในท่ามกลางผู้คนนับสิบชีวิตนี้หรือไม่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับใบชาหอมหมื่นลี้ในบทนี้ครับ