สงครามแย่งชิงความเห็นใจ

ถาดไม้สนหยาบๆ ที่บรรจุซาลาเปาไส้ผักกาดดองกับหมูสามชั้นนึ่งร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมอบอวลเคล้าควันสีขาวจางๆ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดหน้าลานบ้านของตระกูลหลินได้อย่างน่าประหลาด หลินฟางหุบยิ้มทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความตื่นตัว เสียงตบโต๊ะดังปึงสะท้านเรือนไม้เก่าๆ ป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ชุนฮวา ยืนเท้าสะเอว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนเนื้อตัวสั่นเทา นางชี้หน้าหลินฟางก่อนจะหันไปตะโกนลั่นใส่ชาวบ้านมุงที่เริ่มจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันรอบรั้วบ้าน "พี่น้องทุกท่าน! ดูกิตติกรรมของนังตัวดีนี่สิครับ! ในขณะที่พวกเราทุกคนกำลังอดอยากปากแห้ง ท้องกิ่วจนแทบไม่มีแรงเดินไปแปลงนา แต่นาง... หลินฟางผู้นี้ กลับแอบซุกซ่อนแป้งสาลีเนื้อดีและเนื้อหมูชั้นดีไว้ในห้องเก็บของเป็นไหๆ! นางกักตุนเสบียงเพื่อรอขายเก็งกำไรในตลาดมืด ขูดรีดเลือดเนื้อจากคนยากจนด้วยกันเอง ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!" คำกล่าวหาอันร้ายกาจพ่นออกมาจากปากของหญิงสูงวัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนา ท่ามกลางเสียงฮือฮาของชาวบ้านที่เริ่มมองมาด้วยสายตาสั่นไหว ความยากจนในยุคสมัย 70-80 นี้ทำให้เรื่อง "การกักตุนอาหาร" เป็นอาชญากรรมทางสังคมที่ร้ายแรงยิ่งกว่าการลักขโมยเสียอีก หากเจ้าหน้าที่รัฐหรือคณะกรรมการหมู่บ้านเชื่อคำกล่าวนี้ หลินฟางไม่เพียงแต่จะถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด แต่นางอาจต้องโทษจำคุกในฐานะหนอนบ่อนไส้ของรัฐ หลินฟางไม่ได้แสดงอาการลนลานอย่างที่ป้าสะใภ้คาดหวัง นางเพียงแต่ค่อยๆ วางถาดซาลาเปาลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มนั้น... ทำให้หลี่ชุนฮวาถึงกับชะงัก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัว "ป้าใหญ่ครับ..." หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจนไปทั่วบริเวณ "ท่านบอกว่าข้ากักตุนแป้งสาลีกับเนื้อหมูไว้ในห้องเก็บของอย่างนั้นหรือครับ? ช่างเป็นข้อกล่าวหาที่หนักหนassยิ่งนัก แต่ก่อนที่ท่านจะประกาศให้คนครึ่งหมู่บ้านมาฟังละครลิงที่ท่านกำกับขึ้นมาเอง... ท่านแน่ใจแล้วหรือครับว่าสิ่งที่ท่านเห็นในห้องของข้า มันไม่ใช่เงาความโลภในใจของตัวท่านเอง?" "นัง... นังปากดี!" หลี่ชุนฮวาหน้าดำคร่ำเครียด นางหันไปกวักมือเรียกชายฉกรรจ์สองคนซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินฟางที่ถูกจ้างวานมา "พวกเจ้าเข้าไปรื้อค้นให้หมด! เอาหลักสินทรัพย์ที่มันซ่อนไว้ออกมาประจานให้ทุกคนได้เห็น ว่าอีสะใภ้อกตัญญูนี่มันสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวเราขนาดไหน!" จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มผู้เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนา ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าประตูกลางเรือนเอาไว้พอดี ร่างของจางเหว่ยสูงตระหง่านราวกับภูเขาผา แผ่นกว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเครือญาติฝ่ายภรรยาด้วยแววตาดุร้ายราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังปกป้องอาณาเขต ไม่มีใครกล้าสบตาเขา แม้แต่หลี่ชุนฮวายังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "ใครกล้าก้าวเข้ามาในบ้านของภรรยาผม ก้าวข้ามศพผมไปก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับทรงอิทธิพลจนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันตาเห็น บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดเมื่อจางเหว่ยขยับตัวเข้าประชิดชายฉกรรจ์ทั้งสองคนพร้อมกับบีบมือเข้าหากันจนกระดูกนิ้วลั่นกรอบ หลินฟางอมยิ้มน้อยๆ นางเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสามีเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาใช้กำลังรุนแรงเกินเหตุ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้าง ร่างบอบบางในชุดเรียบง่ายกลับแผ่รัศมีของความมั่นใจออกมาอย่างน่าทึ่ง "เชิญครับ ป้าใหญ่... เชิญท่านและทุกคนเข้ามาดูให้เต็มตาเลย" หลินฟางผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชนิกุลตกยาก "หากท่านพบแป้งสาลีสักกระสอบ หรือเนื้อหมูสักชิ้นที่ข้ากักตุนไว้ตามที่ท่านกล่าวหา ข้า... หลินฟาง ยินดีกราบขอขมาท่านกลางหมู่บ้านสามครั้ง และจะยกทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านให้ท่านทันที! แต่... ถ้าหากในห้องนั้นไม่มีอะไรเลย นอกจากผักป่าแห้งและรำข้าวที่ทางราชการแจกจ่ายมาล่ะครับ... ท่านจะชดใช้ความเสียหายและชื่อเสียงที่ท่านเหยียบย่ำข้าอย่างไร?" เงื่อนไขที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและทรัพย์สินทำเอาหลี่ชุนฮวาชะงักงัน นางหันไปสบตากับลูกชายทั้งสองที่ยืนอ้ำอึ้ง เพราะตามข่าวกรองที่พวกมันแอบสอดแนมเมื่อคืน หลินฟางนำแป้งเนื้อดีและเนื้อหมูชิ้นโตเข้าไปในห้องนั้นจริงๆ ไม่มีทางที่ของพวกนั้นจะหายไปไหนได้ "เข้าไปค้น! ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะเสกมันหายไปได้!" หลี่ชุนฮวาตะโกนสั่งด้วยความมั่นใจเกินร้อย ลูกชายทั้งสองคนจึงกรูเข้าไปในห้องเก็บของทันที เสียงข้าวของรื้อค้นดังโครมครามออกมานอกชานบ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับสิบคนที่ลุ้นระทึกจนแทบไม่กล้าหายใจ เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจเดียว เสียงโวยวายด้วยความตกใจก็ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง "แม่... แม่ครับ! มัน... มันไม่มีอะไรเลย!" หลี่ชุนฮวารีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าภายในห้องเก็บของขนาดเล็ก นอกจากกระสอบรำข้าวเก่าๆ และไหเกลือเปล่าๆ แล้ว ก็ไม่มีร่องรอยของแป้งสาลีหรือเนื้อหมูแม้แต่น้อย กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่งเมื่อครู่ยังลอยวนเวียนอยู่ข้างนอก แต่ข้างในนี้กลับว่างเปล่าราวกับถูกภูตผีขโมยไป "เป็นไปได้ยังไง! เมื่อคืนข้าเห็นกับตาว่า..." หลี่ชุนฮวาลนลาน ละล่ำละลักพูดออกมาจนเกือบหลุดปากยอมรับว่าตนแอบย่องมาสอดแนมบ้านคนอื่น หลินฟางเดินทอดน่องเข้าไปที่หน้าประตูห้อง ยืนกอดอกมองญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ด้วยสายตาสมเพชระคนขบขัน "ท่านเห็นอะไรหรือครับป้าใหญ่? เห็นผีหลอก หรือเห็นความโลภของตัวเองบังตาจนคิดไปเองกันแน่?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "การใส่ร้ายป้ายสีเพื่อนบ้านในยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังก้าวเดินไปข้างหน้าเช่นนี้... โทษฐานสร้างความแตกแยกและแจ้งความเท็จต่อหน้าธารกำนัล มันพอจะทำให้ท่านไปนั่งสงบสติอารมณ์ในคุกสักสัปดาห์สองสัปดาห์ได้ไหมนะ?" สีหน้าของหลี่ชุนฮวาซีดเผือดลงทันที เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้ายับย่น นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อหันไปมองรอบกายก็พบว่าชาวบ้านเริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทาด้วยความรังเกียจ บ้างก็ชี้ไม้ชี้มือตำหนิความใจแคบและนิสัยชอบหาเรื่องของตระกูลหลี่ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและชัยชนะตกเป็นของหลินฟางอย่างงดงามนั้นเอง... เสียงย่ำเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเด็กวิ่งมาแจ้งข่าว "แย่แล้วครับ! เจ้าหน้าที่คอมมิวนิตี้ประจำตำบลกำลังนำกำลังมาที่นี่! พวกเขาบอกว่าได้รับรายงานด่วนว่าบ้านหลังนี้ซ่อนสินค้าต้องห้ามล็อตใหญ่จากตลาดมืดไว้!" หลินฟางหันขวับไปมองทางปากทางเข้าหมู่บ้านทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างของชายสวมหมวกดาวแดงสามคนกำลังเดินตรงดึงเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง และผู้นำทางข้างหน้า... กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่เฉียง ลูกชายคนเล็กของป้าสะใภ้ที่หายตัวไปตั้งแต่เช้าตรู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินฟางในทุกย่างก้าวของการฟาดฟันนี้นะครับ