วิกฤตความไว้ใจ

กลิ่นอายของเตาถ่านที่เพิ่งมอดลงผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งจี่ไส้ผักกาดดองและหมูสามชั้นสับละเอียดลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ทว่าในยามวิกฤตเช่นนี้ ต่อให้เป็นอาหารเลิศรสเพียงใดก็ยากจะเยียวยาความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างคนสองคน "ฟางฟาง... ช่วงนี้เจ้าดูยุ่งกับแปลงผักหลังบ้านจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลยนะ แถมสหายร่วมกองร้อยของข้าคนนั้น... เอ่อ เผิงลี่ เขากลับมาจากตัวอำเภอแล้วแวะมาทักทายที่กองร้อย บอกว่าเห็นเจ้าแบกตะกร้าใบใหญ่เข้าไปพบชายแปลกหน้าถึงในตรอกลับตาคน" น้ำเสียงของจางเหว่ยแม้จะยังคงความทุ้มต่ำและพยายามควบคุมให้ราบเรียบ แต่มือหนาที่กำลังวางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้ไผ่กลับบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอเกร็ง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววคลั่งรักและเชื่อมั่นในตัวภรรยาสุดหัวใจ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความลังเลและร้าวรานเจือจางอยู่ หลินฟางชะงักมือที่กำลังคีบชิ้นแป้งจี่ร้อนๆ ลงในจาน ดวงตากลมโตเป็นประกายไหววูบชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายไฟแห่งความระแวงที่เธออ่านเจอในแววตาของสามี *มีคนจงใจเดินหมากตานี้สินะ...* หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นไอชาหอมกรุ่นที่เธอแอบต้มไว้จิบคลายเครียดในมิติลับลอยวนอยู่ในห้วงความคิด ช่วยให้สติที่เกือบจะพลุ่งพล่านสงบลงอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้โกรธจางเหว่ย ทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้เติบโตมาในค่ายทหารที่เคร่งครัดเรื่องวินัยและความลับ เมื่อมีคนจงใจหยิบย่อยข้อมูลบิดเบือนมาเป่าหู ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกที่เมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงจะงอกเงยขึ้นมาในใจของคนที่รักเธอมากที่สุด "ท่านกำลังสงสัยว่าข้าแอบซ่อนบุรุษอื่น หรือกำลังทำเรื่องลับหลังท่านอย่างนั้นหรือ จางเหว่ย" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีรอยสั่นไหวในน้ำเสียง มีเพียงความนิ่งสงบที่ลึกล้ำราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ยามค่ำคืน "ข้า... ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น..." จางเหว่ยรีบปฏิเสธทันที สีหน้าปรากฏร่องรอยความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เขารักนางจนยอมเอาชีวิตเข้าแลกได้ แต่ภาพที่สหายเล่ากรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่าประกอบกับช่วงนี้หลินฟางมักจะหายเข้าไปจัดการผลผลิตในมิติรับและนำสินค้าแปลกๆ ออกไปส่งขายในตลาดมืดผ่านช่องทางลับอย่างระมัดระวัง ทำให้มีช่องโหว่ให้คนใจทรามฉวยโอกาสเจาะเข้ามา "เผิงลี่ผู้นั้น... ข้าจำได้ว่าเขาคือคนที่เคยพยายามจะเข้ามาขอซื้อเมล็ดพันธุ์ผักป่าของบ้านเราด้วยราคาถูกน่าขันเมื่อเดือนก่อน แต่ถูกท่านปฏิเสธไปมิใช่หรือ?" หลินฟางเอ่ยเตือนความจำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราดยาพิษลงบนบาดแผลแห่งความสงสัยของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ จางเหว่ยชะงักไป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว "เจ้าหมายความว่า..." "ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างไรทั้งสิ้น ท่านพี่" หลินฟางวางตะเกียบลง เสียงกระทบกับจานดังเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบ "ความไว้ใจ หากเปรียบเป็นสะพานไม้ไผ่ที่พวกเราช่วยกันสร้างขึ้นมาทีละท่อน มันย่อมต้องใช้หยาดเหงื่อและเวลาในการตอกเสาเข็มให้มั่นคง แต่วันนี้... เพียงแค่ลมปากของคนนอกที่หวังผลประโยชน์ ท่านกลับยอมให้มันสั่นคลอนเพียงเพราะคำครหาแค่นี้หรอกหรือ" คำพูดของนางราวกับสายฝนเย็นเฉียบที่สาดซัดลงมากลางฤดูร้อน ดึงสติของนายทหารหนุ่มให้ตื่นจากภวังค์แห่งความหลงกล จางเหว่ยรู้สึกละอายใจจนแทบไม่กล้าสบตาภรรยา เขาอ้าปากพยายามจะอธิบาย แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นห้าม ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน บรรยากาศในห้องครัวตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียด อาหารเลิศรสตรงหน้าเย็นชืดลงทีละน้อย ทว่าในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะเอ่ยปากขอโทษและสารภาพทุกสิ่งที่ได้ยินมา เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็วและไร้มารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "พี่จางเหว่ย! อยู่ข้างในหรือไม่! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ข้าเห็นสะใภ้รองตระกูลหลินแอบเอาสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงหลังบ้านของพวกท่านไปยื่นให้ผู้ใหญ่บ้านแล้ว!" เสียงตะโกนโวยวายของหลี่เฉียงดังแทรกเข้ามาจากนอกรั้ว พร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มเพื่อนบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านด้วยท่าทีตื่นตระหนก จางเหว่ยสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกผิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและโทสะที่พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขารีบหันกลับไปมองหน้าภรรยา ทว่าหลินฟางกลับไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความแสบสัน รอยยิ้มนั้น... ทำให้นายทหารหนุ่มตระหนักได้ทันทีว่า ศัตรูภายนอกที่กำลังพยายามปั่นหัวเขาในกองร้อย กับงูพิษในตระกูลที่กำลังขยับตัวเคลื่อนไหวในหมู่บ้านตอนนี้ แท้จริงแล้วอาจเป็นเกมกระดานชุดเดียวกันที่ถูกชักใยอยู่เบื้องหลัง! แล้วในวินาทีที่จางเหว่ยกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าดาบประจำตัวที่แขวนไว้ข้างฝาเพื่อออกไปสะสางบัญชีแค้น หลินฟางกลับเอื้อมมือมาแตะข้อมือของเขาไว้เบาๆ แววตาของนางระยิบระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่น่าหลงใหลที่สุด "ใจเย็นก่อนท่านพี่... ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ หากรีบดึงเบ็ดเกินไป เดี๋ยวเอ็นจะขาดเสียก่อน ปล่อยให้พวกมันเดินมาติดกับดักที่เราขุดรอไว้เองจะสนุกกว่า..." หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและอิ่มเอมไปกับรสชาติของชาและความเข้มข้นของเนื้อหาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - *ใบชาหอมหมื่นลี้*