แผนการขยายกิจการ

"ผู้ใหญ่บ้านเฉิน! เกิดเรื่องอะไรขึ้นข้างนอกกันแน่ ถึงได้วิ่งหน้าตั้งมาจนเหงื่อท่วมตัวเช่นนี้?" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น สองมือหนาผลักประตูรั้วไม้ไผ่เปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างท้วมของผู้ใหญ่บ้านเฉินที่กำลังยืนหอบหายใจโยนตัวโยน แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อท่ามกลางลมหนาวระลอกแรกของค่ำคืนนี้ ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะถลونออกมานอกเบ้า มือหยาบกร้านคว้าแขนเสื้อของจางเหว่ยไว้แน่นราวกับเจอที่พึ่งสุดท้าย "เหว่ยซื่อ... เจ้า... เจ้ายังจะมีแก่ใจมาถามข้าอีกหรือ!" ผู้ใหญ่บ้านเฉินสำลักน้ำลายตัวเองไปอึกใหญ่ ก่อนจะชี้ไม้ชี้มือไปทางถนนใหญ่สายหลักของหมู่บ้าน "ทางสหกรณ์อำเภอ... เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากคอมมูนเพิ่งเดินทางมาตรวจเยี่ยมกะทันหันน่ะสิ! พวกเขา... พวกเขาตามหาผักกาดขาวและแตงกวาคุณภาพดีที่จะต้องส่งเข้าโรงอาหารของกองทัพและโรงงานอุตสาหกรรมในเมืองหลวง แต่ผักในแปลงส่วนรวมของพวกเราล็อตนี้ดันเสียหายจากโรคราสนิมหมดเกลี้ยงแล้ว!" หลินฟางที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดไม้สำหรับจัดเตรียมสำรับมื้อค่ำ ชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาบขึ้นมาวับหนึ่งภายใต้แสงไฟตะเกียง โอกาสทองมาเคาะประตูถึงหน้าบ้านแล้วสินะ... เธอกวาดสายตาสำรวจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องคำนวณตัวเลขและผลกำไรในมิติลับอย่างเงียบเชียบ ผักสลัดออร์แกนิกและพืชผลนานาชนิดที่เติบโตด้วยน้ำพิเศษในมิติของเธอนั้น ทั้งกรอบ หวาน และอัดแน่นไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการชนิดที่โลกภายนอกไม่มีทางหาซื้อได้จากแปลงเกษตรกรรมทั่วไป หากสามารถเจาะตลาดเข้าไปในสหกรณ์ของรัฐได้สำเร็จ นั่นหมายถึงใบเบิกทางสู่อำนาจทางเศรษฐกิจและการผูกขาดตลาดในภูมิภาคนี้โดยปริยาย "ผู้ใหญ่บ้านเฉิน ใจเย็นๆ ก่อนครับ ดื่มน้ำอุ่นสักจénแล้วค่อยพูดกันทีละเรื่อง" จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น แม้เขาจะเป็นเพียงชาวไร่และอดีตทหารปลดประจำการ แต่ท่าทีสงبนิ่งและแววตาดุดันเฉียบคมก็ช่วยให้ผู้ใหญ่บ้านที่กำลังสติแตกค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง หลินฟางเดินเข้ามาใกล้ วางถาดไม้ลงบนโต๊ะไม้ไผ่กลางลานบ้าน ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างใจเย็น "ท่านผู้ใหญ่บ้านกำลังกังวลเรื่องโควตาการส่งมอบผักให้สหกรณ์รัฐใช่ไหมครับ? ถ้าหากว่า... แปลงผักของครอบครัวเราพอจะมีสินค้าที่ได้มาตรฐานพอจะแก้ขัดให้ทางหมู่บ้านได้ ท่านคิดว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อคนนั้นจะสนใจมาแวะชมสักหน่อยไหมล่ะครับ?" คำพูดของหลินฟางราวกับสายฟ้าฟาดท่ามกลางความมืดมิด ผู้ใหญ่บ้านเฉินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าไปได้ เขาหันขวับมามองสองสามีภรรยาด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ หลินฟาง? แปลงผักบ้านเจ้าเนี่ยนะจะมีผักเหลือส่งสหกรณ์? นั่่นมันโควตาระดับอำเภอเชียวนะ! ถ้าส่งของไม่ได้ตามกำหนด ทั้งหมู่บ้านเราจะโดนตัดงบประมาณสนับสนุนในปีหน้าทันทีนะ!" "ท่านผู้ใหญ่บ้านไม่ลองพิสูจน์ดูก็ไม่รู้หรอกครับ" จางเหว่ยขยับตัวยืนบังภรรยาไว้เล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แม้ปากจะพูดเรียบเรื่อย แต่รังสีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนผู้ใหญ่บ้านต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หลินฟางไม่รอช้า เธอหมุนตัวเดินนำไปยังแปลงผักหลังบ้านทันที แม้ว่าภายนอกแปลงผักดินโคลนธรรมดาจะดูมีเพียงผักกาดหัวแคระแกร็นตามสภาพอากาศ แต่กลิ่นหอมกรุ่นของดินอุดมสมบูรณ์และกลิ่นไอความสดชื่นที่เล็ดลอดออกมาจากมิติลับด้านในกลับเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ทว่า เพื่อความแนบเนียน เธอจึงแอบใช้พลังจิตดึงเอาผักกาดขาวปลีอวบอ้วนน้ำหนักหัวละไม่ต่ำกว่าสามชั่ง และแตงกวาผิวสีเขียวเข้มเต่งตึงไร้ตำหนิออกมาจากมิติลับทีละน้อย นำมาวางเรียงรายไว้บนแคร่ไม้ไผ่ข้างบ้านราวกับปาฏิหาริย์ ทันทีที่แสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบเข้ากับผิวของพืชผลเหล่านั้น ผู้ใหญ่บ้านเฉินถึงกับสูดปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ผิวของแตงกวายังคงมีหนามนวลละเอียดบ่งบอกถึงความสดใหม่ ผักกาดขาวห่อตัวแน่นหนาจนมองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นพันธุ์ชั้นเลิศที่แม้แต่ในตลาดมืดก็ยังไม่มีปัญญาหาซื้อ! "นี่มัน... นี่มันของจริงรึนี่!" ผู้ใหญ่บ้านเฉินโพล่งออกมาเสียงดังลั่น ยื่นมือสั่นเทาไปแตะผิวแตงกวาเบาๆ ราวกับกลัวว่ามันจะเป็นภาพลวงตา "หลินฟาง... เหว่ยซื่อ... พวกเจ้าไปเอาผักชั้นเลิศแบบนี้มาจากไหนกัน! ลักษณะแบบนี้... ต่อให้เป็นผักถวายขุนนางในเมืองหลวงก็ยังอายเลยนะ!" หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจ "เรื่องแหล่งที่มาคงต้องขออนุญาตเก็บเป็นความลับทางการค้านะครับท่านผู้ใหญ่บ้าน แต่ถ้าท่านต้องการกู้หน้าให้หมู่บ้าน และต้องการให้เจ้าหน้าที่สหกรณ์ยอมรับโควตา... ข้าคิดว่าเราน่าจะมาตกลงผลประโยชน์กันให้ลงตัวเสียก่อนดีกว่า" การเจรจาธุรกิจกลางดึกท่ามกลางลมหนาวเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด หลินฟางใช้ชั้นเชิงการเจรจาที่เฉียบคมและรอบคอบบีบให้ผู้ใหญ่บ้านต้องยอมรับเงื่อนไขการแบ่งสัดส่วนผลกำไรในราคาที่สูงกว่าท้องตลาดถึงสามเท่าแลกกับการผูกขาดการส่งสินค้าแต่เพียงผู้เดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่นและข้อตกลงใกล้จะบรรลุผลสำเร็จนั้นเอง... "โครม!" เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงโวยวายคุ้นหูที่ดังแผดขึ้นทำลายความเงียบงัน "ไอ้หลานอกตัญญู! อีสะใภ้ตัวดี! พวกแกแอบซุกซ่อนอาหารชั้นดีไว้กินกันเองตามลำพองรึ! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ แม่ใหญ่ซื่อคนนี้จะเข้ามาดูให้เห็นกับตาว่าพวกแกแอบไปขโมยของหลวงมาจากไหน!" ร่างท้วมใหญ่ของแม่ใหญ่ซื่อผู้เป็นย่าสามีจอมเอาเปรียบ พ่วงด้วยป้าสะใภ้รองที่ถือไม้กวาดทางมะพร้าวในมือ พากันพังประตูรั้วบุกเข้ามาในลานบ้านอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาสอดส่ายมองไปทั่วบริเวณก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่กองผักอวบอ้วนบนแคร่ไม้ไผ่ ประกายโลภโมโทสันฉายชัดขึ้นในแววตาทันทีที่เห็นมูลค่ามหาศาลตรงหน้า! หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะที่จางเหว่ยขบกรามแน่นจนสันกรามปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกจากร่างหนาราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่จางเหว่ยจะได้ก้าวออกไปซัดคนน่ารำคาญเหล่านั้น หลินฟางกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ใจเย็นๆ ครับสามี... ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะมี 'ตัวตลก' มาช่วยเปิดงานอีเวนต์ใหญ่ให้เราฟรีๆ เสียแล้วล่ะครับ" ดวงตาของจางเหว่ยอ่อนลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาพราวระยับของภรรยา เขาพยักหน้ารับช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาวับหนึ่ง ทว่า ในวินาทีที่แม่ใหญ่ซื่อพุ่งเข้ามาหมายจะคว้ากองผักบนแคร่ด้วยความโลภนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบชีวิตพร้อมแสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาจากหน้าปากซอย พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่สหกรณ์อำเภอที่มาถึงพอดีเป๊ะ! "ใครเป็นเจ้าของแปลงผักคุณภาพเยี่ยมนี้! ทางเราต้องการเจรจาด่วนที่สุด!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและอิ่มเอมไปกับรสชาติของชาและความเข้มข้นของเนื้อหาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - *ใบชาหอมหมื่นลี้*