กลิ่นอายอันตราย

เสียงหัวเราะในลำคอของภากรดังขึ้น ราวกับเสียงก๊อกแก็กของเฟืองนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความหายนะ ร่างโปร่งในสูทตัดเย็บเนี๊ยบก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องทำงานชั่วคราวบนไซต์งาน ดวงตาเรียวรีที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์กวาดมองเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยของศศิธร สลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงประกายดุดันของคริษฐ์อย่างไม่ปิดบังความสมเพช “ดูเหมือนผมจะมาผิดจังหวะสินะครับ... หรือจริงๆ แล้ว ผมมาถูกเวลาพอดีที่จะได้เห็น ว่าโปรเจกต์ร้อยล้านนี้บริหารด้วย ‘สมอง’ หรือ ‘ส่วนอื่น’ กันแน่” คำพูดเหยียดหยามหลุดจากปากภากรโดยไม่มีความเกรงกลัวต่ออำนาจของประธานสาวแห่งกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เลยแม้แต่น้อย ศศิธรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างระหง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความโกรธที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงอย่างเธอไม่เคยยอมตกเป็นเบี้ยล่างใคร และยิ่งไม่อนุญาตให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในพื้นที่ที่เธอเป็นผู้ควบคุม แต่ก่อนที่ศศิธรจะทันได้เปล่งวาจาเชือดเฉือนใดๆ ออกไป ร่างสูงใหญ่ของคริษฐ์ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว เป็นการกระทำโดยสัญชาตญาณที่ปกป้อง ทว่าแฝงไว้ด้วยความคุกคามอย่างเงียบเชียบ สถาปนิกหนุ่มผู้เคยนิ่งขรึมบัดนี้แววตาดำมืดสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มจอมปลอมใดๆ บรรยากาศรอบตัวของเขากดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน “ถ้าสายตาของคุณมันว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ภากร... ผมแนะนำให้เอาไปตรวจดูโครงสร้างเหล็กเส้นโซน C ดีกว่านะครับ เผื่อวันดีคืนดีมันถล่มลงมาทับหัวคุณ จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียเวลาพูดจาไร้สาระแถวนี้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ภากรแค่น1เสียงในลำคอ ดวงตาวาววับด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้า “ปากดีนักนะคริษฐ์ ระวังตัวไว้เถอะ... ของที่นายกำลังพยายามปกป้องอยู่ตอนนี้ อาจจะราคาตกจนไม่มีปัญญาซื้อในอีกไม่ช้า” พูดจบเจ้าตัวก็หมุนตัวเดินจากไป พร้อมกับทิ้งกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและความตึงเครียดให้ค้างเติ่งอยู่ในอากาศ ปัง! เสียงประตูปิดลงตามหลัง แต่ความร้อนระอุภายในห้องกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ศศิธรสะบัดหน้าหนี หันไปมองโครงสร้างเหล็กผ่านกระจกใสด้านนอกที่สะท้อนแสงไฟนีออนสลัวยามค่ำคืน เธอพยายามจัดระเบียบเสื้อผ้าและลมหายใจของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ ทว่าไหล่บางที่ไหวระริกเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังพยายามแบกรับความกดดันมหาศาลขนาดไหน “คุณไหวไหมครับ?” เสียงทุ้มของคริษฐ์ดังขึ้นใกล้กว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาวางลงบนลาดไหล่บอบบางอย่างมั่น ศศิธรสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววพยศและดุดัน “ถอยไปคริส ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้คุณมาสงสาร” “ผมไม่ได้สงสารคุณ ศศิ...” คริษฐ์โน้มใบหน้าลงมาหา กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาท เสน่ห์อันตรายและดิบเถื่อนแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นใต้น้ำ “แต่ผมกำลัง ‘กระหาย’ ที่จะเห็นคุณเหยียบไอ้สารเลวนั่นให้จมดินต่างหาก... และในเมื่อเรายังมีงานที่ค้างคาอยู่ข้างนอก งั้นเราไปตรวจไซต์งานกันหน่อยดีไหมครับ ท่านประธาน” สถาปนิกหนุ่มไม่รอให้เธอปฏิเสธ ฝ่ามือใหญ่เปลี่ยนจากการแตะไหล่มาเป็นรวบข้อมือบางไว้มั่น ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ แต่เด็ดขาด ให้เธอเดินตามเขาออกไปสู่ความมืดสลัวของตัวอาคารที่กำลังก่อสร้าง บรรยากาศยามค่ำคืนของไซต์งานโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่าให้ความรู้สึกเวิ้งว้างและเร้นลับ เสาปูนขนาดใหญ่ทอดเงายาวทับซ้อนกันราวกับเขาวงกต ลมยามดึกพัดโชยกลิ่นอูนของปูนซีเมนต์ กลิ่นเหล็ก และกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งผสมผสานกันอย่างดิบเถื่อน ที่นี่... ไร้ซึ่งผู้คน ไร้ซึ่งสายตาจับจ้องของใครอื่น มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองที่ก้องกังวานสะท้อนไปตามผนังคอนกรีต “คุณพาฉันมาตรงนี้ทำไม? โซนนี้ยังไม่ได้ติดระบบไฟสำรองด้วยซ้ำ” ศศิธรเอ่ยถาม น้ำเสียงพยายามรักษาความแข็งกร้าวเอาไว้ แม้ว่าหัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจากความมืดและระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินความจำเป็น คริษฐ์หยุดเดิน เขากระตุกยิ้มมุมปาก ท่ามกลางแสงไฟฉายคาดหัวที่สาดส่องกระทบโครงสร้างปูนเบื้องบน ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังต้อนศศิธรให้จนมุมติดกับเสาคอนกรีตเปลือยเนื้อหยาบ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกั้นขนาบข้างลำตัวเธอไว้ เป็นการขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ “เพราะที่นี่ไม่มีใคร... และไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งผม” คริษฐ์ก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดซอกคอขาวระหงทำให้ศศิธรขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสจากความเย็นเยียบของปูนด้านหลังตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความร้อนระอุจากร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับเข้ามาใกล้ “คริส... เล่นอะไรของคุณ ปล่อยนะ ที่นี่มันที่ทำงาน” ศศิธรพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงของเธอกลับกลายเป็นการโอบกอดเขาทางอ้อมเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เสื้อเชิ้ต “ที่ทำงานแล้วยังไงล่ะครับ...?” คริษฐ์กดเสียงต่ำลง พลางใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เเววตาคู่สวยสบตากับเขา แววตาของสถาปนิกหนุ่มในเวลานี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม “คุณทำให้ผมคลั่งตั้งแต่บนห้องทำงานแล้วนะศศิ... ปากเก่งนักเหรอครับ หืม? ไหนลองเถียงผมดูอีกทีสิ ว่าคุณไม่ต้องการผม” ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบชิด ศศิธรหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนทฤษฎีและเหตุผลทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมแขน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงทักท้วงทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องมาจากมุมมืดของชั้นลอยก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ! “คุณคริษฐ์ครับ! แย่แล้วครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องเก็บวัสดุโซน A มีคนทุบทำลายท่อระบบน้ำหลักเสียหายหมดเลย!” เสียงตะโกนร้อนรนของโฟร์แมนคุมงานดังขึ้น ทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งคู่กลับมาในเสี้ยววินาที คริษฐ์ชะงัก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระAคนดุดันอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละตัวออกจากร่างระหงของศศิธรอย่างจำใจ แต่ดวงตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังหอบหายใจน้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก ศศิธรหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินข่าวความเสียหายของระบบน้ำหลัก เพราะนั่นหมายถึงความล่าช้าของกำหนดส่งมอบงานและความเสียหายหลักล้าน “เกิดอะไรขึ้น...” ศศิธรเอ่ยเสียงเครียด ขยับตัวเตรียมจะเดินตามโฟร์แมนไปดูสถานการณ์ แต่คริษฐ์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดึงเธอกลับมาหาตัว พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและจริงจังจนน่ากลัวข้างใบหู “อย่าเพิ่งขยับไปไหนศศิ... อยู่ตรงนี้ รอผมแป๊บเดียว” เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นนักล่าที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “เพราะดูเหมือนว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่ภากรคนเดียวที่เล่นสกปรก... แต่มี ‘หนอน’ ตัวใหญ่ซ่อนอยู่ข้างในบริษัทของคุณเอง” แล้วคริษฐ์ก็หันหลังก้าวฉับๆ หายไปในความมืดของโครงสร้างตึก ทิ้งให้ศศิธรยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความหนתเหน็บและลางสังหรณ์ที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ... ว่าความลับบางอย่างกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ