แผนประทุษร้าย

เสียงโลหะหนักอึ้งขนาดมหึมาที่ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นกลางไซต์งานก่อสร้างใจกลางกรุงเทพฯ ฝุ่นผงปูนซีเมนต์คละคลุ้งตลบอบอวลจนกลืนกินทัศนียภาพรอบด้านให้กลายเป็นสีเทาหม่น “ศศิ ระวัง!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะนิ่งสงบเป็นเอกลักษณ์ของคริษฐ์แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ในชุดยูนิฟอร์มสถาปนิกพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวประธานบริหารสาวแห่งกลุ่มทุนอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ราวกับกระสุนปืนที่ถูกเหนี่ยวไก โครงเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่ควรจะถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาตามมาตรฐานวิศวกรรม กลับหลุดร่วงลงมาจากชั้นบนอย่างไร้สาเหตุ มันดิ่งพสุธาลงมาตรงจุดที่ศศิธรกำลังยืนตรวจแบบแปลนก่อสร้างอยู่พอดีเป๊ะ หากช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ศีรษะและร่างระหงของเธอย่อมแหลกเหลวใต้ซากเหล็กนับร้อยกิโลกรัมอย่างแน่นอน ร่างของคริษฐ์กระแทกเข้ากับร่างบางของศศิธรเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นปูนขรุขระ ฝุ่นผงคละคลุ้งเข้าจมูกจนสำعال คริษฐ์ใช้ร่างกำยำของตนเองเป็นเกราะกำบังรับแรงกระแทกและเศษปูนที่กระเด็นใส่ ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวแน่น ขณะที่มืออีกข้างสอดปกป้องท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้น “คุณคริส!” เสียงอุทานด้วยความตกใจของศศิธรหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดที่หลุดร่วงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอนอนราบอยู่ใต้ร่างหนาหนักที่ทาบทับลงมา ไออุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนสัมผัสได้ หัวใจของประธานสาวเต้นรัวระคนหวาดผวา ไม่ใช่เพราะความเฉียดตายจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดอย่างไร้ช่องว่างในยามนี้ คริษฐ์ยันตัวขึ้นเล็กน้อยด้วยข้อศอก ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นรดรินอยู่เหนือใบหน้าเรียวสวย ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจร่างกายของคนใต้ร่างอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง “คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ศศิ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลระคนดุดัน “ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย ไม่เป็นไรครับ” ศศิธรเผลอหลุดคำสามัญสำนองเดิมออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นสายตาคมปลาบที่มองตรงมา “ฉันไม่เป็นไรจริงๆ แล้วคุณล่ะ... แขนคุณ!” ดวงตาของศศิธรเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรอยถลอกยาวที่ต้นแขนของคริษฐ์ เลือดสีสดซึมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวที่ขาดวิ่นจากการเสียดสีกับพื้นคอนกรีตและเศษเหล็ก เศษปูนชิ้นเล็กบาดเข้าที่ผิวเนื้อจนเกิดแผลถลอกลึก แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงแค่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อยโดยไม่มีเสียงร้องคร่ำครวญแม้แต่แอะเดียว “แค่แผลแมวข่วนครับ อย่าสนใจผมเลย” คริษฐ์เอ่ยเสียงเรียบ ทั้งที่สายตาของเขายังคงจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกไม่หาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากเสียงอึกทึกครึกโครมของคนงานก่อสร้างที่วิ่งกรูเข้ามามุงดูเหตุการณ์ เสียงตะโกนเรียกชื่อด้วยความตกใจของเหล่าวิศวกรและผู้ช่วยถูกกลืนหายไปในความเงียบงันระหว่างคนทั้งสอง ร่างกายของคริษฐ์ที่ยังคงคร่อมทับศศิธรอยู่สร้างแรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงจนน่ากลัว กลิ่นกายผสมผสานกับเหงื่อไคลและฝุ่นปูนในแบบฉบับของผู้ชายดิบเถื่อนทรงเสน่ห์ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวของประธานสาวผู้เย่อหยิ่งให้สั่นคลอน “คุณ... ลงไปก่อนสิ คนงานมองกันหมดแล้วนะ” ศศิธรเอ่ยเสียงกระซิบ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเย่อหยิ่งบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายและแรงปรารถนาที่ตีรวนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ปล่อยให้มองไปสัปดาห์หน้าเลยดีไหมครับ คนของผมจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นสิทธิ์ขาดของใคร” คริษฐ์กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนศศิธรต้องย่นคอหนีด้วยความวาบหวาม ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือหนาออกไปฉุดรั้งข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นตาม แรงดึงของเขาเด็ดขาดและไม่อาจขัดขืน ศศิธรเซถล้ำเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอีกครั้ง กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำให้เธอยืนแทบไม่อยู่ “นี่ไม่ใช่ความซุ่มซ่ามปรกติแน่ๆ” คริษฐ์กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจสลักของโครงเหล็กที่ร่วงหล่นลงมา รอยตัดของลวดสลิงมีความเรียบเนียนผิดปรกติ ราวกับถูกของมีคมตัดจนขาดสะบั้น ไม่ได้เกิดจากการสึกหรอตามกาลเวลา ศศิธรดึงสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมดุฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของนักบริหารมืออาชีพ เธอมองรอยตัดนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น “ฝีมือของภากรสินะ” ศศิธรเอ่ยชื่อคู่ปรับทางธุรกิจออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน “มันกล้าถึงขนาดส่งคนมาลอบทำร้ายฉันถึงในไซต์งานโปรเจกต์หลักเลยรึ” “มันไม่ได้คิดจะแค่ทำร้ายคุณหรอกครับศศิ” คริษฐ์เอ่ยแก้ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงไว้ด้วยความอันตรายที่น่ากลัวยิ่งกว่า “มันตั้งใจจะฆ่าคุณ เพื่อฮุบโครงการพันล้านนี้ให้พ้นทาง และถ้าแผนนั้นสำเร็จ คนที่จะเสียใจและคลั่งมากที่สุด... ก็คือผม” คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ทำให้ศศิธรหันขวับไปมองหน้าเขา หัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะภายใต้เสื้อสูทราคาแพง แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ คริษฐ์ก็ยังคงรักษาความนิ่งขรึมและแววตาดิบเถื่อนที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่กล้าแตะต้องสิ่งที่เขาต้องการ “คุณอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามนะคริส เราต้องใช้หลักฐาน...” “หลักฐานเหรอครับ?” คริษฐ์ยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนดูอันตรายถึงชีวิต มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น บังคับให้ศศิธรต้องถอยหลังเข้าไปหลบในมุมอับสายตาของเสาปูนต้นใหญ่ที่พ้นจากรัศมีสายตาของคนงาน “คุณจะทำอะไร... อื้อ!” คำประท้วงของศศิธรถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคริษฐ์โน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหนาร้อนผ่าวเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวล แต่มันทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกระตุ้นจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ มือแกร่งรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ศศิธรเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ พับปิดลงอย่างจำยอม แรงต้านทานในร่างกายมลายหายไปสิ้นเมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้องทำให้สมองของเธอล่องลอย ความกลัว ความแค้น และอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจากเหตุการณ์อุบัติเหตุ ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันกลายเป็นเพลิงปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นกลางอก คริษฐ์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ “จำเอาไว้ว่าคุณเป็นของผม... ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้มีสิทธิ์มาพรากคุณไปจากผมได้ แม้กระทั่งความตาย” คริษฐ์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดทำให้ศศิธรรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ก่อนที่ศศิธรจะได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความเงียบของมุมตึกด้านหลัง “ขอโทษครับคุณคริส... เอ่อ ผมมารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทของคริษฐ์ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย คริษฐ์หันไปมองลูกน้องด้วยแววตาไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและแฟ้มเอกสารในมือของอีกฝ่าย รังสีความอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที “มีอะไร” คริษฐ์ถามเสียงห้วน “เราเช็คกล้องวงจรปิดรอบไซต์งานแล้วครับ... และเราเจอตัวคนที่ตัดสลิงแล้ว” ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงภาพให้ดู “ไม่ใช่คนของภากรครับ... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คุณศศิไว้วางใจที่สุด” ศศิธรชะביไปทันที ดวงตากลมโตหันขวับกลับมามองหน้าจอแท็บเล็ต ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมอับเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกำลังเดินลับหายไปจากจุดเกิดเหตุอย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาชัดเจนแจ่มแจ้งในแสงไฟสลัวของไซต์งาน “เป็นไปไม่ได้...” ศศิธรพึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่หักหลังเธอ — ติดตามตอนต่อไปด้วยความระทึกใจนะครับ — — วริศร์วิสกี้ —