เพลิงพิศวาสริมสนาม

"คุณกล้าดียังไงถึงคิดจะแตะต้องสิ่งที่ผมตีตราไว้แล้ว... ภากร" น้ำเสียงของคริษฐ์ไม่ได้ดัง แต่มันหนักแน่นและเย็นเยือกจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกมีดโกนกรีดลงบนผิวหนัง เขาไม่ได้ตะโกน ทว่ารังสีคุกคามที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของศศิธรยังติดขัด คริษฐ์ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ช่องว่างระหว่างเขากับภากรก็ถูกบีบให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก ภากรหัวเราะในลำคอ พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แม้แววตาจะสั่นระริกเมื่อเผชิญกับสภาวะกดดันจากผู้ชายตรงหน้า "โลกธุรกิจมันไม่มีคำว่าของใครหรอกคริษฐ์ มีแต่คำว่าใครฉลาดกว่ากัน และศศิธร... เธอไม่ใช่สินค้าที่ใครจะเอาไปใส่ตู้เซฟเก็บไว้ได้" *เพล้ง!* เสียงแก้วไวน์ในมือคริษฐ์แตกละเอียดคามือ เขาบีบมันจนเลือดซึมออกมาเปรอะเปื้อนฝ่ามือ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ภากรราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ ศศิธรที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการประกาศสงครามด้วยเลือด "ออกไป" คริษฐ์เอ่ยสั้นๆ เสียงเรียบกริบ ภากรยักไหล่ ก่อนจะปรายตามองศศิธรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ คริษฐ์ไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือศศิธรแรงพอที่จะทำให้เธอถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายของเขาที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความต้องการที่พุ่งพล่านราวกับลาวาที่รอวันปะทุ "คุณบ้าไปแล้วเหรอคริส... เลือดคุณ..." เธอพยายามจะก้มมองบาดแผลที่ฝ่ามือเขา แต่เขากลับยกมืออีกข้างขึ้นเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา "อย่าสนใจอย่างอื่น นอกจากผม" คริษฐ์รั้งร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง เขาต้อนเธอจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังของห้องพักรับรองริมสนามแข่งรถที่มืดสลัว บรรยากาศภายนอกอาจจะเย็นยะเยือก แต่ภายในร่างกายของพวกเขาทั้งคู่กลับร้อนรุ่มจนแทบแผดเผา ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและหิวกระหาย มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการสำแดงอำนาจและย้ำเตือนความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน ลากไล้ความหวานล้ำอย่างไม่คิดจะถอยกลับ ศศิธรครางประท้วงในลำคอ แต่เธอกลับเบียดร่างเข้าหาเขาแน่นขึ้น มือเรียวขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับยู่ยี่ เขาอุ้มเธอขึ้นจนเท้าลอยพ้นพื้น ศศิธรตวัดขาเกี่ยวเอวสอบไว้แน่น สัญชาตญาณของความเป็นนักล่าในตัวคริษฐ์ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด เขาเดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้องโดยไม่ผละจูบออกแม้แต่วินาทีเดียว กลิ่นอายความอันตรายและแรงปรารถนาที่เขามอบให้มันทำให้สมองของเธอขาวโพลน เหลือเพียงความรู้สึกที่ถูกเขาเติมเต็มและรุกเร้า เสื้อผ้าของศศิธรถูกจัดการอย่างรวดเร็วและดิบเถื่อนภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรงของเขา ทุกตารางนิ้วบนผิวเนียนละเอียดถูกเขาสัมผัสด้วยความโหยหา คริษฐ์กดจูบลงบนซอกคอระหง กัดเม้มเบาๆ จนขึ้นรอยแดงจางๆ เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นเจ้าของที่ไม่มีใครกล้าลบเลือน "ศศิ... บอกผมว่าคุณเป็นของใคร" เขาผละออกมาเล็กน้อย เสียงหอบหายใจของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความตึงเครียด "ของคุณ... ฉันเป็นของคุณ... คริส..." คำตอบของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คริษฐ์รุกเร้าเธออีกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บทรักของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความรุนแรงและเร่าร้อนราวกับต้องการจะหลอมรวมวิญญาณเข้าด้วยกันเพื่อลบเลือนความหวาดกลัวที่จะสูญเสียออกไป ทุกสัมผัส ทุกคำสั่งที่เปล่งออกมาผ่านภาษากายคือคำปฏิญาณที่ไม่มีวันหวนคืน ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหอบหายใจที่ประสานกัน ร่างกายที่สอดประสานกันแนบแน่นจนเป็นหนึ่งเดียว ศศิธรแทบสิ้นสติเมื่อเขาเร่งจังหวะจนโลกหมุนคว้าง เธอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างสูงเอาไว้ในขณะที่พายุอารมณ์พัดโหมกระหน่ำจนทั้งคู่แทบมอดไหม้ ทว่า... ท่ามกลางความสุขสมที่ใกล้มาถึง เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้นอย่างรัวและหนักหน่วง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคริษฐ์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภากรไม่ได้มาคนเดียว เขาพาตำรวจมาด้วย อ้างว่าเห็นเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายเมื่อครู่!" คริษฐ์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะ เขามองศศิธรที่ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ใส่เสื้อผ้าซะ... แล้วอยู่หลังผม อย่าให้ใครแตะต้องคุณได้แม้แต่ปลายเล็บ... เพราะถ้าวันนี้พวกมันกล้าพังประตูเข้ามา... ผมจะทำให้พวกมันรู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง" นิยายเรื่องนี้ยังมีความลับอีกมากมายที่รอการเปิดเผย ขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของผมนะครับ ขอบคุณจากใจครับ!