ค่ารักษามหาศาล

"ท่านผู้อำนวยการเรย์ครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วครับ กิลด์เซนต์การ์เดนถูกอายัดทรัพย์สินทั้งหมดตามคำสั่งของท่านเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงรายงานผ่านอุปกรณ์สื่อสารเข้ารหัสลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมวีไอพีของโรงพยาบาลกลางมหานคร เรย์ ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและนัยน์ตาคู่คมกริบดั่งใบมีด ปิดหน้าจอแท็บเล็ตลงอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รอบตัวของเขาแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้ร่วมห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บนเตียงผู้ป่วยราคาแพงลิบลิ่ว ลีโอ อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งผู้เคยเหยียดย่ำเขาให้จมดิน กำลังนอนหายใจรวยริน ร่างกายเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจ ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความหยิ่งทะนงบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักว่าอำนาจทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตได้มลายหายไปภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง "เป็นอย่างไรบ้างครับ คุณลีโอ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงความเยียบเย็นจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทสีเข้มให้เข้าที่อย่างใจเย็น "รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมครับ หลังจากที่ทีมแพทย์ระดับประเทศบอกว่าคุณไม่มีทางรอดชีวิต... แต่ผมกลับเป็นคนเดียวที่ดึงคุณกลับมาจากความตายได้" ลีโอพยายามอ้าปากพะงาบๆ ส่งเสียงครางอืออึงในลำคอ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและหวาดผวา เขารู้ดีว่าเรย์ในวันนี้ไม่ใช่ฮีลเลอร์แรงก์ F ไร้ค่าคนเดิมที่เขาเคยสั่งให้คนไปกระทืบจนปางตายอีกต่อไปแล้ว แต่อีกฝ่ายคือ "หมอเทวะ" ผู้กุมชะตาชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของโลกฮันเตอร์ไว้ในกำมือ "คุณ... แก..." ลีโอเค้นเสียงแหบแห้งออกมาได้อย่างยากลำบาก น้ำตาแห่งความอับEายไหลรินอาบสองแก้ม "ปล่อย... ปล่อยฉันไปเถอะ..." เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปล่อยหรือครับ? ตอนที่ผมคุกเข่าขอร้องให้คุณช่วยแบ่งยาถอนพิษให้สหายร่วมทีมของผม คุณบอกว่าอย่างไรนะครับ... 'สวะอย่างแก ไม่มีค่าพอจะใช้ยาขวดนี้หรอก เอาเวลาไปคลานหาเงินมาใช้หนี้กิลด์ดีกว่า' จำได้ไหมครับ?" ลีโอตัวสั่นเทาด้วยความสะท้านกลัว สมองขาวโพลน นึกไม่ถึงว่าคำพูดหยามเหยียดในอดีตจะย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองในวันที่ไร้ทางสู้เช่นนี้ "ผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้ครับ ดังนั้น มันจึงสมเหตุสมผลไม่ใช่หรือครับ ที่คุณจะต้องชดใช้ค่าตอบแทน..." เรย์ผายมือออกเล็กน้อย ราวกับกำลังนำเสนอสินค้าชิ้นเอก "ค่ารักษาพยาบาล ค่าฟื้นฟูเซลล์ระดับ SSS รวมถึงค่าเสียเวลาของผม... รวมเป็นเงินทั้งสิ้น สามพันล้านเครดิตครับ" สามพันล้านเครดิต! ตัวเลขนั้นทำให้ลีโอเบิกตาค้าง หัวใจแทบหยุดเต้นเป็นรอบที่สอง เงินจำนวนนั้นมากกว่ามูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีเสียอีก นั่นหมายความว่า ต่อให้เขาขายทุกอย่างที่มี รวมทั้งวิญญาณของตัวเอง ก็ไม่มีทางหามาจ่ายได้ครบแน่นอน "มะ... ไม่มี... ฉันไม่มี..." ลีโอส่ายหัวรัว น้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความสิ้นหวัง "ไม่มีอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสەมลสนิมฉายแววไร้ปรานี "ถ้าเช่นนั้น กิลด์เซนต์การ์เดนที่คุณรักนักหนา คงต้องถูกเปลี่ยนชื่อเป็น 'มูลนิธิสงเคราะห์สุนัขจรจัด' เพื่อเป็นการล้างบาปแทนคุณแล้วล่ะครับ... อ้อ และบรรดาทรัพย์สินส่วนตัว รถหรู คฤหาสน์ รวมถึงหุ้นทั้งหมด ถูกโอนเข้าบัญชีของผมเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อหนาทีก่อนที่คุณจะฟื้นขึ้นมาเสียอีกครับ" "แก... ไอ้ปีศาจ!" ลีโอกรีดร้องสุดเสียงด้วยความเคียดแค้น พยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นมาทำร้าย แต่อาการบาดเจ็บสาหัสทำให้เขาร่วงลงไปนอนกองกับเตียงดังเดิม กระอักเลือดออกมาคำโต เรย์มองดูภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งกำลังดิ้นรนก่อนตาย เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "ขอบคุณสำหรับการใช้บริการนะครับ คุณลีโอ" เรย์โค้งตัวให้อย่างสุภาพตามมารยาทของสุภาพบุรุษ "หวังว่าคุณจะสนุกกับการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในฐานะบุคคลล้มละลายนะครับ" ขณะที่เรย์กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดชุดสูทดำกลุ่มใหญ่ ทว่า บุคคลที่ก้าวเข้ามาด้านหลังกลุ่มบอดี้การ์ดกลับไม่ใช่คนของเรย์ แต่เป็นหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามราวกับเทพเซียน ทว่าแววตากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "พี่เรย์คะ..." เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อเขาเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงรัวของฝีเท้าฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบคนที่ปิดล้อมทางออกไว้ทั้งหมด เรย์หยุดเดิน ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองผู้มาเยือน นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อของคนกลุ่มนั้น—มันคือตราของ "ตระกูลอัศวินมังกร" ตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่เคยประกาศตัดขาดกับเขาอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน "ไม่นึกเลยนะครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ว่าคุณหนูรองผู้สูงส่ง จะลดตัวมาเยี่ยมสวะไร้ค่าอย่างผมถึงที่นี่ด้วยตัวเอง..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยดีเสมอมานะครับ