เหยียดหยามได้ก็ต้องกราบได้

ความเงียบงันภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงพยาบาลกลางมหานครนั้น หนักหน่วงเสียจนเสียงเครื่องวัดชีพจรของคนไข้ในห้องพักฟื้นด้านนอกยังฟังดูคล้ายเสียงฆ้อนตอกตะปูลงบนฝาโลง ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอคุณหนูรองแห่งตระกูลใหญ่ถูกบดขยี้จนแหลละเอียดคามือของชายหนุ่มที่เธอกระทืบส่งลงไปสู่จุดต่ำสุดของสังคมเมื่อปีก่อน "ไม่นึกเลยนะครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ว่าคุณหนูรองผู้สูงส่ง จะลดตัวมาเยี่ยมสวะไร้ค่าอย่างผมถึงที่นี่ด้วยตัวเอง..." สายตาของเรย์ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด มันว่างเปล่า เยียบเย็น และมองเธอไม่ต่างอะไรจากฝุ่นผงใต้รองเท้า คล้ายกับวิธีที่เธอเคยใช้มองเขาในวันที่เขาคุกเข่าร้องขอให้เธอช่วยชีวิตเพื่อนร่วมทีม "เรย์... ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." เสียงของหญิงสาวสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เธอกำลังถอยร่นจนแผ่นหลังแนบติดกับบานประตูไม้เนื้อดี ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว "เรื่องในวันนั้น... กิลด์เป็นคนสั่ง..." "อ๋อ โยนความผิดให้กิลด์อีกแล้วสินะครับ" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและบาดลึกเข้าไปในโสประสาท เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาทีละก้าวอย่างใจเย็น ทุกจังหวะการกระทบพื้นของรองเท้าหนังราคาแพงดังสะท้อนเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ "จำได้ไหมครับ ตอนที่คุณสั่งให้คนหักแขนผมเพื่อแลกกับเศษเงินชดเชยสามเหรียญเงิน... คุณบอกว่าผมเป็นแค่ฮีลเลอร์ชั้นต่ำที่หาซื้อได้ตามข้างทาง" เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นอายอันทรงพลังของ [สกิลระดับพระเจ้า] ที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับแรงก์ SSS แผ่ซ่านจนเข่าของหญิงสาวทรุดฮวบลงไปกระแทกกับพื้นพรมอย่างหมดสภาพ "ปล่อยฉันไปเถอะนะ... เรย์... นายอยากได้อะไร ฉันหาให้ได้หมด ทั้งเงิน ตำแหน่ง หรือแม้แต่หุ้นของกิลด์..." เธอยกมือขึ้นไหว้อย่างลนลาน ศักดิ์ศรีทั้งหมดถูกโยนทิ้งถังขยะในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้าประชิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท ปัง! "นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ เรย์!" เสียงตะคอกก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับร่างหนาของ 'ลีโอ' หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งและอดีตเพื่อนสนิทที่หักหลังเขา ลีโอก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดวงตาดุดจ้องมองเรย์ด้วยความดูแคลนเช่นเดิม แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะฟ้องอยู่แล้วว่าใครคือกุมความได้เปรียบก็ตาม "แกกล้าดียังไงมาทำลับๆ ล่อๆ กับคนของตระกูลสูงส่งแบบนี้! คิดว่ามีเงินติดตัวแค่ไม่กี่เหรียญแล้วจะใหญ่ค้ำฟ้าหรือไงวะ ไอ้สวะ!" ลีโอยังคงเป็นลีออนคนเดิม คนที่เชื่อมั่นในอำนาจดิบและพลังของกิลด์อันดับหนึ่งจนโงหัวไม่ขึ้น เขาไม่เคยสังเกตเลยว่าบรรยากาศรอบตัวเรย์เปลี่ยนไปมากแค่ไหน และไม่เคยรับรู้เลยว่าคนที่เขากำลังต่อว่าอยู่ คือเจ้าของหนี้สินทั้งหมดที่กำลังจะทำให้กิลด์ของเขาล่มสลายในชั่วข้ามคืน เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อยกับการปรากฏตัวของลีโอ กลับกัน... มันช่างเป็นจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบเสียยิ่งกว่าการเขียนบทละคร "อ้าว ลีโอ... มาพอดีเลยนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ "ผมกำลังคิดอยู่พอดีว่า จะทวงหนี้ชีวิตที่แกติด1ไว้กับผมอย่างไรดี... ถึงจะสะใจที่สุด" ลีโอแค่นหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง ย่างสามขุมเข้ามาหาเรย์พร้อมกับง้างหมัดหมายจะซัดเข้าที่ใบหน้าของอดีตฮีลเลอร์แรงก์ F ให้หลาบจำ "แกมันก็แค่ขยะที่โชคดีถูกหวย! อย่ามาทำเป็นผยองต่อหน้าฉันนะโว้ย!" หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังปราณพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพ แต่วินาทีนั้น เรย์เพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นมาปัดป้องอย่างไม่ใส่ใจ เสียงกระดูกหักดังกร๊อบสนั่นห้อง พร้อมกับร่างของลีโอที่ลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังห้องจนปูนแตกร้าวเป็นทางยาว ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก กระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ทว่า... รองเท้าหนังของเรย์กลับเหยียบลงบนทับหลอดลมของเขาอย่างมั่น and หนักหน่วง "จำไว้นะครับลีโอ..." เรย์ก้มตัวลงกระซิบข้างหูของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "คนที่เคยเหยียดหยามคนอื่น... ในท้ายที่สุดแล้ว ก็ต้องกราบลงแทบเท้าเพื่อขอร้องให้ผมเมตตาเหมือนกัน" เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์เหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางที่ดังขึ้นติดต่อกันไม่ขาดสาย *[แจ้งเตือน: บัญชีของคุณได้รับการโอนเงินจำนวน 500,000,000 เครดิต จาก "ตระกูลลีโอ"]* *[สถานะปัจจุบัน: ทรัพย์สินทั้งหมดของกิลด์อันดับหนึ่งถูกอายัดและโอนกรรมสิทธิ์มายังท่านเรียบร้อยแล้ว]* เรย์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มอันพึงพอใจ ก่อนจะกดปฏิเสธสายเรียกเข้าจากผู้ทรงอิทธิพลอีกหลายสิบคนที่กำลังโทรเข้ามาขอความช่วยเหลือ จากนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยชีวิตที่กำลังเร่งรีบวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบห้องวีไอพีแห่งนี้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ