ของขวัญชิ้นแรกแด่คนทรยศ

"มีใครสนใจจะใช้เงินซื้อลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตัวเองบ้างไหมล่ะ... หืม?" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เอ่ยออกมาจากปากของเรย์ ราวกับสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านกลางใจของห้องโถงวีไอพีประจำกิลด์เซนต์การ์เดน เครื่องรูดบัตรเครดิตพกพาขนาดกะทัดรัดส่งเสียง 'ปี๊บ' เบาๆ หน้าจอ LED สีฟ้าเรืองแสงสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาที่ไร้ซึ่งประกายความอบอุ่นของอดีตฮีลเลอร์แรงก์ F เบื้องหน้าเขาคือกลุ่มคนที่เคยถีบส่งเขาลงไปตายในดันเจี้ยนระดับ SSS อย่างเลือดเย็น ลีโอ ขยับคอเสื้อสูทราคาแพงอย่างอึดอัด รอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเล็กน้อย เขากวาดสายตามองชายหนุ่มชุดคลุมสีดำสนิท ผู้ซึ่งสภาพร่างกายควรจะกลายเป็นอาหารของอสูรกายไปแล้ว แต่กลับยืนอยู่ตรงนี้อย่างไร้รอยขีดข่วน "แก... แกหลุดรอดมาจากดันเจี้ยนนั้นได้ยังไง เรย์?" เสียงของลีโอแหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งตามนิสัยของคนกุมอำนาจ "แล้วไอ้เครื่องรูดบัตรบ้าๆ นั่น... คิดจะเล่นตลกอะไรวะ? คิดว่าเอาพลาสติกปลอมๆ มาขู่แล้วพวกฉันจะกลัวรึไง!" สมาชิกปาร์ตี้คนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความตื่นตระหนก พวกเขาจำเรย์ได้แม่น—เด็กหนุ่มผู้มีหน้าที่แค่คอยร่ายเวทฮีลเลอร์คอยซัปพอร์ตและรับกระแทกแทนพวกเขาเมื่อยามคับขัน เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งที่หมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้ง แต่เรย์ในตอนนี้... บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนกระทั่งอากาศภายในห้องราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เรย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่เอียงคอมองลีโอด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมนุษย์กำลังมองดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตัวเครื่องรูดบัตรเบาๆ เป็นจังหวะ "ความทรงจำสั้นเสียจริงนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังของคนฟังต้องเสียววาบ "เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์เองมั้งครับ ที่พวกคุณช่วยกันผลักผมลงไปในหลุมลาวา... อ้อ ไม่สิ ต้องพูดว่า 'ถีบส่ง' ถึงจะถูกสินะครับ" เซרה (Sara) หญิงสาวคลาสเมจผู้เคยเป็นคนรักเก่าของเรย์ เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อประสานสายตากับเขา เธอจำแววตาคู่นี้ไม่ได้อีกต่อไป มันไม่ใช่แววตาอ้อนวอนขอความเห็นใจแบบในอดีต แต่มันคือแววตาของยมทูตที่กำลังเลือกเหยื่อที่จะพรากวิญญาณ "เรย์... อย่าเล่นบ้าๆ แบบนี้เลยนะ" เซร่าฝืนเปล่งเสียงออกมา พยายามใช้ความสัมพันธ์เก่ามาเป็นเกราะกำบัง "พวกเรา... พวกเราก็แค่สถานการณ์มันบีบบังคับ ดันเจี้ยนตอนนั้นมันอันตรายเกินไป ถ้าไม่มีใครสักคนเสียสละ พวกเราก็ตายกันหมดนะ!" "เสียสละ?" เรย์ทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่มุมปากไม่ได้ยกยิ้มขึ้นเลยแม้แต่น้อย "คำพูดสวยหรูที่ใช้กลบเกลื่อนความเห็นแก่ตัว... น่าฟังดีนี่ครับ เซร่า" กริ๊ก! เรย์สอดบัตรเครดิตสีดำสนิทลวดลายประดับทองคำแท้ ที่ปลดล็อกมาจากหีบสมบัติลับสุดยอดในดันเจี้ยนระดับ SSS เข้าไปในช่องรูดอีกครั้ง หน้าจอปรากฏวงเงินมหาศาลที่แม้แต่กิลด์อันดับหนึ่งอย่างเซนต์การ์เดนก็ยังต้องใช้เวลาสะสมถึงสิบปีถึงจะมีปัญญาแตะถึง "ในเมื่อพวกคุณบอกว่าทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยเงินและอำนาจ..." เรย์กวาดสายตามองทุกคนทีละคน ช้าๆ ชัดๆ "งั้นวันนี้ ผมจะใช้เงินจำนวนนี้... ซื้อลมหายใจของพวกคุณทีละคน ดีไหมครับ?" ลีโอหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาเริ่มรู้สึกได้ถึงอันตรายที่แท้จริง พลังงานออร่าระดับสูงที่กดทับลงมาทำให้เข่าของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่พลังของฮีลเลอร์แรงก์ F ที่เขาเคยรู้จัก แต่มันคือแรงกดดันระดับเดียวกับมอนสเตอร์บรรพกาล! "แก... แกได้อะไรมาจากการลงไปในนั้นกันแน่..." ลีโอกัดฟันกรอด มือขวาแอบไขว้ไปด้านหลังเพื่อเตรียมเรียกใช้สกิลโจมตีฉับพลัน "อยากรู้เหรอครับ?" เรย์ระบายยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของลีโอ "งั้นผมจะสงเคราะห์ให้รู้ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของคุณจะหมดลง..." พรึบ! ร่างของเรย์หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาจะมองทัน เสียงลมกระโชกตีปะทะเข้ากับใบหน้าของทุกคนในห้องจนต้องยกแขนขึ้นป้อง เปรี้ยง! เสียงหมัดหนักหน่วงกระแทกเข้ากับลิ้นปี่ของลีโอจนร่างสูงใหญ่ลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังห้องกระจกนิรภัยแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากปากของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ สติของเขาดับวูบลงทันทีท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของลูกสมุน "ลีโอ!" เสียงกรีดร้องของเซร่าดังลั่นห้อง เธอก้าวถอยหลังจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เรย์ก้าวเดินเข้าไปหาเซร่าที่กำลังคลานหนีด้วยความอนาถ รองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าเธอ ปลายเท้าเขี่ยคางของหญิงสาวให้เงยขึ้นมาสบตา "จำไว้นะครับเซร่า..." เรย์ก้มตัวลงกระซิบข้างหอเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับปีศาจกระซิบ "คนอย่างพวกคุณ... ไม่มีค่าพอแม้แต่จะใช้เงินของผมซื้อความตายด้วยซ้ำ" ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มขึ้นจากลานจอดดาดฟ้าด้านบน แรงลมมหาศาลพัดกระจกที่เหลืออยู่แตกกระจาย พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำนับสิบคนที่โรยตัวลงมาผ่านเชือกกู้ภัย พวกเขาทุกคนสวมตราสัญลักษณ์ของ "สมาคมแพทย์หลวงระดับโลก" ที่แม้แต่ประธานาธิบดีก็ยังต้องเกรงใจ หัวหน้าทีมหน่วยพิเศษก้าวเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าเรย์ทันทีที่แตะพื้นห้อง ก่อนจะประสานมือคารวะด้วยความเคารพสูงสุด "ท่านผู้อำนวยการเรย์ครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วครับ กิลด์เซนต์การ์เดนถูกอายัดทรัพย์สินทั้งหมดตามคำสั่งของท่านเรียบร้อยแล้วครับ" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ