ตื่นขึ้นจากขุมนรก

ความเจ็บปวดไม่ได้หายไปไหน มันแค่เปลี่ยนรูปแบบ จากคมดาบที่กรีดลึกลงบนเนื้อหนัง กลายเป็นความร้อนรุ่มราวกับมีหินหลอมเหลวไหลเวียนอยู่ตามกระแสเลือด เรย์ก้มมองมือข้างซ้ายของตัวเอง รอยแผลเป็นจากการต่อสู้และร่องรอยการถูกทรยศในดันเจี้ยนระดับ S ค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ ราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำลูบไล้ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้าส่งเสียงเตือนระรัว เสียงนั้นไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่เขาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเป็นดนตรีประกอบอันแสนไพเราะที่ขับกล่อมจิตใจอันด้านชาให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง [ระบบผู้กล้าทำการซิงโครไนซ์สมบูรณ์ 100%] [ปลดล็อกสกิลเฉพาะตัวระดับพระเจ้า: "หัตถ์เทวะพลิกนรก" (Divine Rebirth Protocol)] [เงื่อนไขการใช้งาน: ใช้พลังชีวิตและมานาทั้งหมดของผู้ใช้เพื่อแลกกับการฟื้นคืนชีพขั้นสมบูรณ์แบบและการชำระล้าง] "หัตถ์เทวะอย่างนั้นหรือ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปทั่วซากปรักหักพังของดันเจี้ยนที่เงียบงัน ดวงตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือประกายแสงของนักล่าที่รอคอยเวลาขย้ำเหยื่อ ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ลีโอ หัวหน้ากิลด์ ‘ฟีนิกซ์’ อันดับหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่ เคยยืนมองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับมองเศษขยะข้างถนน คำพูดเย้ยหยันในวันนั้นยังคงดังชัดเจนอยู่ในโสตประสาท *‘ฮีลเลอร์แรงก์ F อย่างแกมันก็เป็นได้แค่เครื่องมือระบายความเหนื่อยยาก แค่ใช้แกเป็นเหยื่อล่อราชสีห์เพลิงก็คุ้มค่าเกินพอแล้ว’* ภาพที่ลีโอเตะร่างสะบักสะบอมของเขาลงสู่เหวลึกพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ แต่วันนี้... วินาทีนี้ กฎเกณฑ์เหล่านั้นกำลังจะพังทลายลงด้วยมือคู่นี้ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and กวาดสายตามองไปรอบตัว ร่างกายที่เคยใกล้ตายกลับเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายใน กล้ามเนื้อทุกมัดถูกปรับโครงสร้างใหม่ เซลล์ทุกเซลล์ถูกกระตุ้นด้วยพลังงานลึกลับที่เหนือกว่าขอบเขตของมนุษย์ทั่วไป ความรู้สึกของ "ฮีลเลอร์ผู้ไร้ค่า" ได้ตายลงไปพร้อมกับก้นเหวแห่งความมืดมิดแล้ว สิ่งที่ตื่นขึ้นมาแทนที่คือตัวตนที่แม้แต่ทวยเทพยังต้องก้มหัวให้ "ในเมื่อพวกมันอยากให้ฉันเป็นฝ่ายรับความเจ็บปวด..." เรย์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ฉันก็จะมอบความตายที่แท้จริงให้พวกมันได้ลิ้มลองเป็นสิ่งตอบแทนเช่นกัน" เขาก้าวเท้าเดินออกจากซากปรักหักพัง รองเท้าบูทหนາเหยียบลงบนพื้นหินกรวดเกิดเสียงดังชัดเจน ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน แรงกดดันมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากร่างอย่างไร้การควบคุม มอนสเตอร์ระดับสูงที่เคยเดินพลุกพล่านในเขตชั้นนอกของดันเจี้ยนต่างพากันหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณของพวกมันกรีดร้องว่าเบื้องหน้านี้ไม่ใช่เหยื่ออันโอชะ แต่มันคือภัยพิบัติที่เดินได้ ในขณะเดียวกัน ที่ลานกว้างหน้าทางเข้าดันเจี้ยน บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้นและเสียงหัวเราะของเหล่าสมาชิกกิลด์ฟีนิกซ์ ลีโอกำลังถือแก้วไวน์ราคาแพงลิบลิ่ว พูดคุยอย่างสนุกสนานกับเหล่าผู้บริหารระดับสูง "ฮ่าๆๆ คิดไม่ถึงเลยนะว่าเจ้าสวะเรย์นั่นจะตายง่ายดายขนาดนั้น" ผู้ช่วยคนสนิทหัวเราะคิกคัก พลางยื่นแท็บเล็ตรายงานสถานะให้ลีโอตรวจสอบ "รายงานจากทีมสำรวจระบุว่า คลื่นพลังงานในดันเจี้ยนสงบลงแล้วครับท่านลีโอ ปาร์ตี้ของเราปลอดภัยและทำภารกิจสำเร็จลุล่วงด้วยดี" ลีโอยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ดวงตาคมกริบฉายแววทะเยอทะยาน "ดีมาก คนไร้ประโยชน์แบบนั้นตายไปก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองงบประมาณกิลด์มาเลี้ยงข้าวปลาให้เสียเปล่า อีกอย่าง... การตายของมันในฐานะเหยื่อล่อ ก็ทำให้พวกเราได้สมบัติระดับ S มาครอบครองโดยไม่มีใครขัดขวาง ถือว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด" เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังขึ้นจากรอบด้าน ทุกคนต่างเฉลิมฉลองบนความตายของฮีลเลอร์ผู้ปิดทองหลังพระ โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า ความหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ทันใดนั้น อุณหภูมิรอบบริเวณลานกว้างก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน สายลมพายุหมุนวนอย่างไร้ทิศทาง ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำทะมึนราวกับรัตติกาลอันยาวนาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... สองก้าว... ดังสะท้อนก้องเข้าไปในจิตใจของทุกคน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ใครวะ?" ลีโอขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ หันขวับไปมองยังทิศทางของทางเข้าดันเจี้ยนที่ถูกบดบังด้วยกลุ่มควันหนาทึบ "ลูกน้องคนไหนมันกล้าเสียมารยาทในงานฉลองของฉัน?" กลุ่มควันค่อยๆ จางหายไป ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดฮีลเลอร์ขาดวิ่น แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือออร่าสีดำอมม่วงที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับปีศาจจากขุมนรก ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความเย็นชา ราวกับกำลังมองฝุ่นผงที่ไร้ค่า เมื่อลีโอเพ่งมองชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง แก้วไวน์ในมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย สีหน้าของยอดฝีมืออันดับหนึ่งเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด "ทะ... เป็นไปไม่ได้! แก... แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอเรย์!" ลีโอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เรย์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอดีตสหายร่วมทีม สายตาคมกริบมองตรงไปยังลีโอก่อนจะเอաբtsออกมาช้าๆ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนกดทับให้ทุกคนในที่นั้นแทบหยุดหายใจ "ตายอย่างนั้นหรือ? น่าเสียดายนะลีโอ... นรกยังไม่กล้ารับตัวฉันไว้หรอก" เรย์ยิ้มเยาะ "และในเมื่อพวกแกอุตส่าห์ส่งฉันลงไปสัมผัสความมืดมิดมาแล้ว... ถึงตาฉันบ้างที่จะทำให้พวกแกได้รู้ซึ้งว่า การมีชีวิตอยู่แต่วิญญาณแตกสลายมันเป็นอย่างไร" ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ พลังงานสีทองอร่ามผสมผสานกับออร่าแห่งความตายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สร้างความตกตะลึงให้แก่ฮันเตอร์ทุกคนในลานกว้าง ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัวหนี ร่างของลีโอก็ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งพลังจิตที่มองไม่เห็น แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกไปจนทุกคนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกัน ในวินาทีที่ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของทุกคน เรย์ก็ค่อยๆ ควักการ์ดสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ บัตรเครดิตระดับแบล็กการ์ดวงเงินไม่จำกัดที่เชื่อมต่อกับบัญชีกลางของสมาคมฮันเตอร์ถูกดึงออกมาคั่นกลางระหว่างความตายและการไถ่บาป "ก่อนที่ฉันจะเริ่มชำระบัญชีเลือด..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางสอดบัตรเครดิตเข้ากับเครื่องรูดพกพาที่เขาเพิ่งหยิบติดมือมาจากซากดันเจี้ยน "มีใครสนใจจะใช้เงินซื้อลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตัวเองบ้างไหมล่ะ... หืม?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้นะครับ