จุดจบของขยะ

"แกหมดประโยชน์แล้ว, เรย์" น้ำเสียงของลีโอราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเศษขยะชิ้นหนึ่งที่ต้องกวาดทิ้งจากพื้นห้อง รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนหลังมือของเรย์ที่กำลังกุมเศษค้ำยันไว้อย่างหมดแรง แรงกดจากส้นเท้าบดขยี้กระดูกนิ้วมือจนเกิดเสียงกรอบแกรบ แต่น่าแปลกที่เรย์ไม่มีแม้แต่แรงจะกรีดร้อง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนชาหนึบ เลือดสีสดไหลรินอาบใบหน้าซีกหนึ่งจากแผลฉีกขาดที่หน้าผาก ดวงตาข้างหนึ่งพร่ามัวมองเห็นเงาสลัวของคนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกว่า 'สหายร่วมเป็นร่วมตาย' กำลังยืนมองลงมาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความสมเพช รอบตัวพวกเขามีเพียงความมืดมิดและกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพในดันเจี้ยนระดับ S "รอยแยกแห่งความตาย" ที่ไม่เคยมีฮันเตอร์คนไหนรอดชีวิตกลับออกไปได้ในสภาพที่มีลมหายใจ "ทำไม..." เสียงของเรย์แหบพร่า เลือดอุ่นๆ สำลักออกมาจากลำคอทุกครั้งที่ขยับปาก "พวกเรา... ร่วมสู้กันมา... ตั้งกี่ปี..." "ความภักดีมันกินไม่ได้หรอกนะ เรย์" ลีโอย่อตัวลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่สื่อมวลชนต่างยกย่องว่าเป็นสุภาพบุรุษผู้กอบกู้โลก "กิลด์ 'ดาราจักร' ของฉันต้องการทรัพยากรทั้งหมดเพื่อก้าวขึ้นสู่อันดับหนึ่งของโลก และแก... ฮีลเลอร์แรงก์ F ที่มีดีแค่สกิลฟื้นฟูแผลแมวข่วน มันเป็นตัวถ่วงที่น่ารำคาญ การที่แกตายที่นี่ ทางกิลด์จะออกแถลงการณ์ว่าแกสละชีพเพื่อส่วนรวม... มันช่างเป็นเกียรติประวัติที่งดงามมากเลยไม่ใช่หรือไง?" คำพูดเหล่านั้นเสียดแทงลึกลົງไปในจิตใจยิ่งกว่าบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกาย เรย์หัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ชิงชัง และความสมเพชในความโง่เขลาของตนเองที่เชื่อใจคนสารเลวผู้นี้มาตลอดหลายปี ลีโอสะบัดหน้าหนีด้วยความรำคาญ เขาโบกมือให้ลูกน้องสองคนที่ยืนถือคบเพลิงอยู่ด้านหลัง "จัดการโยนลงไปในหลุมศพนิรันดร์ซะ อย่าให้เหลือร่องรอยล่ะ" ร่างของเรย์ถูกเหวี่ยงอย่างไร้ความปราณี ร่างกายร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ความเร็วดิ่งพสุธารemรึงผ่านสายลมที่กรีดผิวเนื้อ เสียงกรีดร้องของความตายดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กัดกินกระดูก ... ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วขณะ *ติ๊ง!* เสียงสังเคราะห์บางอย่างดังขึ้นในความมืด ราวกับเสียงนาฬิกาปลุกจากโลกหลังความตายที่ไม่อาจปฏิเสธได้ [ตรวจพบเจตจำนงแห่งการเอาชีวิตรอดถึงขีดสุด...] [เงื่อนไขการปลุกพลังลับ 'ระบบผู้กล้า' และ 'หัตถ์เทวะแรงก์ SSS' สำเร็จ...] [กำลังทำการรีเซ็ตโครงสร้างร่างกาย...] [ระบบฟื้นฟูขั้นสูงสุดเริ่มทำงาน: กำลังซ่อมแซมเซลล์ที่ตายแล้ว 0%... 50%... 100%] ความเจ็บปวดที่เคยแผดเผาหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดทุกเส้น ราวกับไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกจุดขึ้นใหม่ในเตาปฏิกรณ์ที่มอดดับ เรย์สะดุ้งเฮือกและลืมตาโพลงขึ้นในความมืดมิด ดวงตาที่เคยพร่ามัว บัดนี้กลับมองเห็นทุกรายละเอียดในความมืดได้อย่างชัดเจนราวกับกลางวัน ผิวหนังที่เคยฉีกขาดกลับเรียบเนียนไร้ริ้วรอย พลังงานมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากภายในทำให้เขารู้สึกได้ทันทีว่า ร่างกายอ่อนแอแรงก์ F ตัวนี้ได้หายลับไปตลอดกาลแล้ว เบื้องหน้าของเรย์ ปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามเรืองแสงลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ [ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงครับ, โฮสต์ 'เรย์'] [สถานะปัจจุบัน:] - อาชีพ: ผู้ครอบครองหัตถ์เทวะ (SSS-Rank) - พลังชีวิต: ∞ / ∞ - มานา: ∞ / ∞ - สกิลติดตัว: [เนตรแห่งความจริง] [คำสาปแห่งการพิพากษา] [พลังเงินตราไร้ขีดจำกัด] เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีเยือกเย็นผิดคาด รอยแผลเป็นจากอดีตและความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง ตรงกันข้าม... มันกลับหลอมรวมความแค้นทั้งหมดให้กลายเป็นเพลิงอำมหิตที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาก้มมองมือคู่เดิมที่เพิ่งถูกบดขยี้ไปเมื่อครู่ กำปั้นถูกกำเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะ "ลีโอ... แกคิดว่าการส่งฉันมาตายที่นี่ จะทำให้ฉันหายไปจากโลกนี้ได้อย่างนั้นสินะ?" มุมปากของเรย์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความเด็ดขาดที่ไร้ซึ่งความปราณี หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากะพริบแสงสีแดงวาบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อนำพาเขากลับไปทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็น [ภารกิจหลักเปิดใช้งาน: "ล้างบางกิลด์ดาราจักรและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลีโอให้จมดิน"] [โปรดเลือกวิธีการเริ่มต้นการแก้แค้น:] เรย์จ้องมองตัวเลือกบนหน้าจอ แววตาสีดำสนิทสะท้อนประกายแสงอันตราย ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกดลงบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างเด็ดเดี่ยว พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังดันเจี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "ฟื้นคืนชีพพลิกชะตาจากจุดต่ำสุดสู่จุดสูงสุดด้วยสกิลระดับพระเจ้า" และมาร่วมเดินทางไปสะใจด้วยกันในตอนต่อไปนะครับ