รอยร้าวในค่ายทหาร

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้คลื่นอารมณ์ในอกของหลินเซียนอี๋สงบลงแม้แต่น้อย มือเรียวที่ยังคงสั่นระริกเล็กน้อยภายใต้ร่มเงาของแขนเสื้อผ้าไหมปักดิ้นเงินค่อยๆ วางจอกหยกนิ่งสนิทลงบนโต๊ะไม้จันทน์ หยดน้ำชาสีอำพันที่กระฉอกออกมาก่อนหน้านี้ซึมหายไปกับลายไม้เนื้อหยาบ ปรากฏเป็นรอยด่างคล้ายคราบน้ำตาบนกระดาษสาที่เปียกชื้น ดวงเนตรคู่สวยที่มักทอประกายเฉียบคมดั่งคมกระบี่ในยามวางหมากค่ายกล บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาเปลวเทียนที่วับแวม ข้อมูลลับบนแผ่นกระดาษม้วนเล็กที่เพิ่งถูกถอดรหัสจากค่ายกลลับของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเมื่อครู่... มันไม่ใช่ลายมือของแม่ทัพกองร้อยที่สามอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือร่องรอยการตวัดพู่กันแบบ "ตระกูลสวี" ตระกูลสวี... ขุนนางกังฉินที่เคยร่วมมือกับเสนาบดีเหวินในอดีต วางเพลิงเผาเรือนพักและตระกูลหลินของนางจนมอดไหม้เป็นจุลเมื่อสิบปีก่อน! "รอยร้าวในค่ายทหารหาใช่มาจากความหวาดกลัวต่อข้าศึกทางเหนือ... หากแต่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่ฝังรากลึกอยู่ใต้เงาธงทัพของท่านอ๋องเองต่างหาก" เสียงหวานทุ้มที่เอ่ยรำพึงออกมากับความว่างเปล่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว หลินเซียนอี๋สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความแค้นสumอกที่ตีตื้นขึ้นมาดั่งคลื่นใต้น้ำ นางเป็นถึงยอดกุนซือผู้กุมชะตาค่ายทหารชายแดนตะวันตก จะปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวมาทำลายแผนการใหญ่ที่วางไว้ร่วมกับฉินอ๋องเฟยหลงไม่ได้เป็นอันขาด ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบพู่กันขนจิ้งจอกเพื่อร่างบัญชีรายชื่อผู้ต้องสงสัย เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก *ก๊อก... ก๊อก...* "ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ดับตะเกียงพักผ่อนอีก, กุนซือหลิน?" สุ้มเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจกดดันและไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในความมืด เป็นฉินอ๋องเฟยหลงนั่นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทไร้ลวดลายก้าวล่วงเข้ามาภายในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวกับเทพสงครามแกะสลัก ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะและสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาวอย่างรวดเร็วราวกับเหยี่ยวสังเกตเหยื่อ หลินเซียนอี๋รีบใช้นิ้วมือเรียวดันม้วนกระดาษลับซ่อนไว้ใต้ตำราพิชัยสงครามอย่างแนบเนียน พร้อมกับลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับตามธรรมเนียมอย่างรวดเร็ว "ถวายบังคมท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแต่กำลังตรวจทานเสบียงและรายงานการเดินทัพของวันพรุ่งนี้เพคะ จึงนอนไม่หลับ" ฉินอ๋องเฟยหลงไม่ตอบรับในทันที พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโชยเข้าปะทะนาสิกของหญิงสาว ร่างสูงโน้มพระonลงเล็กน้อย นัยน์พญาเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของนางราวกับต้องการมองทะลุปรองเข้าไปถึงก้นBึ้งจิตใจ "เจ้าโกหก... เซียนอี๋" พระสุ้มเสียงลดต่ำลงจนแทบกระซิบ ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้แผ่นหลังของกุนซือสาวเย็นวาบ พระaniหนาเอื้อมออกไปควอดยกจอกหยกที่ยังคงมีคราบชาหลงเหลืออยู่ขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสโดนรอยเปียกชื้นบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตานางนิ่ง "ชาถ้วยนี้ชงเผื่อสองคน... เจ้ากำลังรอใคร หรือกำลังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่กันแน่?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหนาวนอกหน้าต่างพัดกรรโชกจนบานหน้าต่างไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองพุ่งขึ้นสูงจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำ หลินเซียนอี๋เม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนวนหาคำแก้ตัวอย่างรวดเร็ว แต่มือของท่านอ๋องกลับวางจอกแช่ลงบนโต๊ะเสียงดัง *เคร้ง* "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมปริปาก..." เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาวาวโรจน์ด้วยความดุดันและลึกล้ำ "เช่นนั้น ข้าจะให้ดูบางสิ่งที่เพิ่งถูกค้นพบที่ค่ายกลทางทิศตะวันตก เพื่อแลกกับการสารภาพความจริงของเจ้า" สิ้นพระดำรัส ขันทีคนสนิทนอกประตูก็รีบก้าวเข้ามาคุกเข่า พร้อมกับประคองถาดไม้ซึ่งมีวัตถุบางอย่างห่อด้วยผ้าแพรสีขาวเปื้อนคราบโลหิตส่งถวายให้ท่านอ๋อง ฉินอ๋องเฟยหลงเอื้อมพระหัตถ์ไปเปิดผ้าแพรออกอย่างไม่รีบร้อน แสงจากเปลวเทียนสาดส่องกระทบเข้ากับวัตถุเบื้องหน้าเต็มตา ดวงตาสีหมึกของหลินเซียนอี๋เบิกกว้างขึ้นสุดขีด ลมหายใจของนางสะดุดกึกในลำคอทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนถาดนั้น! มันคือ "ป้ายหยกประจำตัว" ของรองแม่ทัพผู้คุมกำลังครึ่งหนึ่งของค่ายทหาร... และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น บนเนื้อหยกสีขาวสะอาดตา กลับมีรอยสลักรูป "ดอกบัวคู่" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับประจำตระกูลหลินของมารดาผู้ล่วงลับ ที่นางเคยฝังไว้กับศพของบิดาเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ