เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้า ทว่าบรรยากาศภายในกระโจมบัญชาการทัพหลวงกลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก ปลายพู่กันขนหมาป่าในมือเรียวบางหยุดชะงักลงเล็กน้อยเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ "เจ้าแน่ใจหรือ... เซียนอี๋" เสียงทุ้มต่ำดั่งก้อนศิลาบด3ก้อนของฉินอ๋องเฟยหลงดังขึ้น ทรงโน้มพระวรกายลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากพระองค์ แววพระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ราวกับต้องการค้นหาพิรุธหรือความลังเลแม้เพียงนิด หลินเซียนอี๋มิได้หลบสายตา นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปรียบเสมือนดอกบัวขาวผลิบานท่ามกลางหิมะโปรยปราย มือเรียวขยับปลายพู่กันแตะหมึกสีชาด ก่อนจะลากเส้นตรงพาดผ่านหุบเขาอสูรโลกันตร์ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่อันตรายที่สุดในเขตแดนศัตรู "ท่านอ๋องทรงตรัสถามคำถามเดิมเป็นรอบที่สามแล้วเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ามั่นคงกังวานดั่งไข่มุกกระทบจานหยก "หรือว่าฉินอ๋องผู้เก่งกาจ ทรงหวาดกลัวกลยุทธ์ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ของสตรีตัวเล็กๆ เช่นหม่อมฉันหรือเพคะ" มุมพระโอษฐ์หยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ไอร้อนจากพระวรกายแผ่ซ่านเข้ามาใกล้ขึ้นจนหลินเซียนอี๋ต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ อาภรณ์ผ้าแพรสีดำปักดิ้นทองลายมฆาสวรรค์ของพระองค์แนบชิดกับอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงอำนาจและกลิ่นอายสนิมเหล็กจากสนามรบโอบล้อมกักขังนางไว้ในอาณาเขตของพระองค์อย่างสมบูรณ์ "ข้าไม่เคยกลัวความตาย... และไม่เคยกลัวศัตรูหน้าไหน" เฟยหลงตรasด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ชิดริมพระ oído ของนางจนเส้นผมสีดำสนิทไหวระตามแรงลมหายใจ "แต่ข้ากำลังเดิมพันกองทัพนับแสน ชีวิตของเหล่าทหารกล้า และ... เดิมพันกับความเชื่อใจที่ข้ามีให้เจ้า หลินเซียนอี๋ หากนี่คือแผนลวงเพื่อแก้แค้นให้ตระกูลหลินของเจ้าล่ะ? เจ้าจะว่าอย่างไร" คำถามนั้นคมกริบราวนิดดาบที่จ่ออยู่บนหลอดลม ทว่าแววตาของหลินเซียนอี๋ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงวับวับวาวของความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความสุขุม นางวางพู่กันลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมกล้าอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น "หากหม่อมฉันต้องการแก้แค้นด้วยการทำลายกองทัพของพระองค์ หม่อมฉันคงเลือกวิธีที่ง่ายกว่านี้เพคะ... ทว่าสิ่งที่หม่อมฉันต้องการในตอนนี้ หาใช่เลือดเนื้อของตระกูลเหวินหรือความพินาศของแคว้นไม่ แต่คือการยืนเคียงข้างบุรุษผู้จะพลิกแผ่นดินนี้ให้อยู่ในความสงบต่างหาก" นางหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนมือเรียวไปแตะที่ขอบแผนที่ตรงจุดที่กองกำลังขององค์ชายสามซุ่มรออยู่ "หุบเขาอสูรโลกันตร์มีทางลาดชันสามด้าน หากพระองค์นำกำลังทหารม้าเบาห้าร้อยนายบุกเข้าทางทิศเหนือตอนยามสาม ศัตรูย่อมคิดว่านั่นคือทัพหลักแล้วทุ่มกำลังทั้งหมดเข้าโอบล้อม จากนั้น... หม่อมฉันจะจุดไฟเผาป่าสนทางทิศใต้ ตัดเส้นทางถอยร่นของพวกมันทั้งหมด" เฟยหลงจ้องมองใบหน้างดงามที่ไร้ความหวาดหวั่นนั้น นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววทึ่งระคนลุ่มหลง สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวนัก... มีสมองที่เฉียบคมราวนักปราชญ์ผู้ผ่านโลกมานับร้อยปี ทั้งยังมีความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นยิ่งกว่าแม่ทัพสนามรบ เหตุใดสวรรค์จึงส่งนางมาตกอยู่ในกำมือของเขา? "แผนการแยบยลยิ่ง" พระองค์ตรัสเสียงต่ำ พระaniหัตถ์หนายื่นไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะโดยไม่ทันให้ตั้งตัว แรงบีบที่กระชับแน่นถ่ายทอดความร้อนผ่าวผ่านผิวเนื้อ "แต่หากเจ้าคำนวณทิศทางลมผิดพลาดแม้แต่ฉลองนิ้วเดียว เราทั้งหมดจะถูกฝังกลบอยู่ใต้ทะเลเพลิงนั้นด้วยกัน เจ้ากล้าเอาชีวิตของเจ้ามาเป็นประกันกับข้าหรือไม่?" "ด้วยเกียรติและวิญญาณของตระกูลหลินเพคะ" นางตอบกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นไร้ความลังเลแม้แต่น้อย กระโจมบัญชาการตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำปะทะผืนผ้าใบด้านนอกดั่งเสียงคำรามของพญามาร เฟยหลงทอดพระเนตรดวงพักตร์นวลเนียนที่สะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันอยู่นาน ก่อนที่มุมพระโอษฐ์จะคลี่ยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา เป็นรอยยิ้มที่เหล่าศัตรูในยุทธภพต่างหวาดผวาเมื่อได้พบเจอ "ดี... คืนนี้ ยามสาม เราจะบุก" พระองค์สะบัดพระวรกายหันหลังเตรียมก้าวออกจากกระโจมเพื่อไปเตรียมกำลังพล ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบย่างบนเปลวไฟก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกanรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงา "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เฟยหลงชะงักฝีเท้า หลินเซียนอี๋ขมวดคิ้วมุ่นทันที นางส่งสัญญาณสายตาให้พระองค์นิ่งฟัง "องครักษ์หลวง... องครักษ์หลวงนำ 'พระราชโองการลับ' ด่วนที่สุดจากเมืองหลวงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! บอกว่า... บอกว่าพระอาการประชวรของฮ่องเต้ทรุดหนัก และมีรับสั่งปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนทันที พร้อมทั้ง..." องครักษ์ผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยเสียงสั่นเครือ "พร้อมทั้งมีรับสั่งให้ประหารชีวิตกุนซือหลินเซียนอี๋ ในฐานะกบฏซ่องสุมกำลังพลร่วมกับแคว้นศัตรูพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศในกระโจมดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความมืดมิดในพริบตาเดียว แววพระเนตรของฉินอ๋องเฟยหลงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกดั่งภูเขาไฟ ขณะที่หลินเซียนอี๋กลับยืนนิ่งค้าง ร่างกายเย็นเฉียบราวน้ำแข็งสลัก เมื่อตระหนักได้ว่า... หมากตานี้ มิได้มีเพียงพวกนางที่เดินเกมอยู่ฝ่ายเดียวเสียแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์พลิกแผ่นดินในบทนี้ด้วยกันนะคะ