คมดาบที่ซ่อนอยู่

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอิ้นเจินลอยกรุ่นเคล้าอยู่กับคาวโลหิตและเขม่าควันไฟที่ยังคงลอยอวลอยู่เบื้องนอกกระโจมบัญชาการ หลินเซียนอี๋ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยต่อเสียงรายงานสถานการณ์ที่แตกตื่นระคนหวาดผวาของนายทหารหนุ่มผู้นั้น นางเพียงปรายหางตามองม้าเร็วที่ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าประตู ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังแผนที่ภูมิประเทศแคว้นเป่ยที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ “ให้พวกมันเผาไปเถิดเจ้าค่ะ” เสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น ทำลายความตึงเครียดภายในกระโจมลงชั่วขณะ นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวงามดั่งหยกสลักหยิบพู่กันขนหมาป่าขึ้นมาจรดลงบนกระดาษซวนจื่ออย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาหงส์กำลังร่ายรำ ท่ามกลางสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของฉินอ๋องเฟยหลงที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา “เจ้าว่าอย่างไรนะ?” ฉินอ๋องเฟยหลงแค่นเสียงต่ำทุ้ม กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำในชุดเกราะทมิฬที่สวมทับด้วยอาภรณ์ปักดิ้นทอง “ป่าด้านหลังค่ายคือเส้นทางลำเลียงเสบียงและเส้นทางถอยทัพ หากไฟลามมาถึงคลังอาวุธ กองทัพแสนนายของเป่ยหลี่จะบดขยี้เราจนไม่เหลือซาก เจ้าเป็นเพียงบัณฑิตพลเรือน ไยจึงใจเย็นถึงเพียงนี้ หรือเจ้ามีแผนการอันใดซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น” หลินเซียนอี๋มิได้สะทกสะท้านต่อออร่าสังหารที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้า นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสีหมึกคู่สวยฉายแววเฉลียวฉลาดและเยือกเย็นเกินกว่าสตรีทั่วไปจะพึงมี “ท่านอ๋องทรงปรีชา ม้าเร็วจากเมืองหลวงมาถึงพร้อมกับไฟป่า นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนเพคะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม “เสนาบดีเหวินกับองค์ชายสามคงร้อนใจยิ่งนักที่เห็นท่านอ๋องยังคงตรึงกำลังอยู่ที่นี่อย่างไร้รอยต่อ พวกเขาจึงส่งทั้ง ‘ไฟ’ และ ‘ราชโองการ’ มาบีบให้ท่านต้องเลือกระหว่างการถอยทัพอย่างไร้เกียรติ หรือถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏหากฝ่าฝืนราชโองการถอนกำลังกลางศึก” เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสนใจในตัวสตรีผู้นี้เพิ่มทวีคูณ นางอ่านหมากเกมการเมืองในราชสำนักทะลุปรุโปร่งราวกับตาเห็น ทั้งที่นางเป็นเพียงกุนซือลึกลับที่เพิ่งเข้ามาเสนอตัวเมื่อสามวันก่อนเท่านั้น “แล้วเจ้าจะแก้เกมอย่างไร กองไฟนั่นกำลังลามเข้ามาใกล้ทุกทีแล้ว กุนซือหลิน” น้ำเสียงของท่านอ๋องเจือความท้าทายอย่างชัดเจน พระองค์ทรงต้องการพิสูจน์ว่าสตรีผู้นี้มีดีแค่คำพูดสวยหรู หรือมีมันสมองที่คู่ควรแก่การยืนเคียงข้างพญาราชสีห์เช่นพระองค์กันแน่ “ง่ายมากเพคะ” หลินเซียนอี๋แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับอบอวลด้วยดอกไม้ผลิ แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ “ในเมื่อพวกมันต้องการให้เราถอย เราก็แค่ ‘รุก’ ให้หนักขึ้น ทรงใช้กองทหารม้าเบาหนึ่งพันนายตีโอบอ้อมแนวป่าที่กำลังไหม้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ลมหนาวกำลังเปลี่ยนทิศ ควันไฟจะช่วยอำพรางการเคลื่อนพลของเรา และในขณะเดียวกัน... พระองค์จงทรงพระราชทานราชโองการฉบับนั้นให้หม่อมฉันเป็นผู้จัดการเองเพคะ” “เจ้ากล้าดึงราชโองการจากฮ่องเต้มาล้อเล่นหรือ?” เฟยหลงก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นอายสงครามโชยเข้ากระทบนาสิกจนหลินเซียนอี๋ต้องสูดลมหายใจลึก ทว่านางยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว “มิได้ล้อเล่นเพคะ แต่หม่อมฉันจะใช้มันเป็น ‘อาวุธ’ ในการสังหารคน” หลินเซียนอี๋กระซิบแผ่วเบา ทว่าถ้อยคำกลับหนักแน่นดั่งภูผา “คนของเสนาบดีเหวินที่แฝงตัวมากับม้าเร็วนั้น ตอนนี้คงกำลังซ่อนตัวรอจังหวะลอบปลงพระชนม์ท่านอ๋องยามที่ค่ายชุลมุนกับไฟป่า หม่อมฉันจะใช้ราชโองการนี้ล่อให้มันปรากฏตัว” ฉินอ๋องเฟยหลงนิ่งงัดไปชั่วขณะ พระองค์จ้องมองใบหน้างามล้ำที่อยู่ห่างเพียงคืบ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีจากการนองเลือดในสนามรบ กลับเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างประหลาด สตรีผู้นี้ช่าง... อันตรายยิ่งนัก แต่นางก็งดงามและเย้ายวนใจจนยากจะละสายตา “ดี!” เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความกระหายใคร่รู้ “หากแผนของเจ้าล้มเหลว หัวของเจ้าจะต้องหลุดจากบ่า แต่หากเจ้าทำสำเร็จ... เป่ยหลี่จะราบคาบใต้เท้าของเรา และตำแหน่ง ‘ชายาเอกแห่งฉินอ๋อง’ จะเป็นของเจ้า” “หม่อมฉันไม่ต้องการตำแหน่งใดๆ ทั้งสิ้นเพคะ สิ่งเดียวที่หม่อมฉันต้องการ... คือหัวของสุนัขรับใช้สกุลเหวิน” หลินเซียนอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาฉายประกายความแค้นที่ส Aกซ่อนไว้อย่างล้ำลึก ชั่วพริบตานั้น ร่างบางก็หมุนตัวกลับไปคว้าถาดชาขึ้นมา รินน้ำชาอุ่นๆ ลงในจอกหยกขาวด้วยความนิ่งสงบ ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะยื่นถาดชาถวายแด่ท่านอ๋องเพื่อเป็นการดื่มสัตยาบัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม พร้อมกับการปรากฏตัวขององครักษ์เงาที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านอ๋อง!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการในมือม้าเร็วมิใช่ราชโองการปลดทัพ... แต่เป็นราชโองการสมรสพระราชทาน! พระองค์ทรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องอภิเษกสมรสกับ... บุตรสาวคนเล็กของเสนาบดีเหวิน! และนางกำลังเดินทางมาถึงหน้าค่ายพร้อมกับขบวนเกี้ยวเจ้าสาวในยามวิกาลนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” มือเรียวที่กำลังถือถาดชาชะงักกึกทันที จอกหยกในมือสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่ของเหลวสีอำพันจะกระฉอกออกมาสัมผัสกับปลายนิ้ว นัยน์ตาสีหมึกคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก คลื่นความตกใจและอดีตอันเจ็บปวดพรูเข้าซัดสาดจิตใจจนแทบตั้งสติไม่ทัน ไป๋เหลียนฮวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยหัวใจนะคะ