กลยุทธ์ในความเงียบ

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งปะปนกับไอเย็นยามค่ำคืนของค่ายทหารรกร้างชายแดนทักษิณ ภายในกระโจมบัญชาการหลัก แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสำริดไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยต่อของผ้าใบหนาทึบ บรรยากาศกดดันจนแทบหยุดหายใจ ทหารยามด้านนอกยืนนิ่งราวรูปสลัก ทว่าเบื้องหลังโต๊ะไม้เนื้อหยาบตัวใหญ่กลับไร้ซึ่งเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบหลังคากระโจมเป็นจังหวะน่ารำคาญใจ "หากเสบียงล็อตสุดท้ายยังมาไม่ถึงก่อนสิ้นเดือนนี้ ทัพหน้าสามหมื่นนายคงต้องกินหญ้าแทนข้าวเป็นแน่ ท่านแม่ทัพ..." เสียงทุ้มต่ำเจือความเครียดของรองแม่ทัพจ้าวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขากำท่อนไม้ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบกวาดมองแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ที่กางอยู่เบื้องหน้าด้วยความจนปัญญา ศัตรูจากแคว้นเป่ยหลี่นำโดยแม่ทัพเถื่อนจอมกระหายเลือดตั้งค่ายประชิดอยู่ห่างออกไปเพียงภูเขาอีกสามลูกเท่านั้น หากพวกมันบุกมาในยามที่ค่ายอ่อนแอเช่นนี้ เกรงว่าแผ่นดินทางใต้คงย้อมไปด้วยเลือด ทว่าบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งฉินอ๋องและแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น กลับมิได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับลวดลายมังกรเงินยลดั่งพญาอินทรีผู้เยือกเย็น ฉินอ๋องเฟยหลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ดวงเนตรคมปลาบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองเปลวไฟในตะเกียงที่กำลังเต้นระบำ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวน้ำแข็งสลักไร้ซึ่งความรู้สึกระගแวงหรือหวาดหวั่น มีเพียงความนิ่งงันที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันตราย เขายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ราวกับสถานการณ์คับขันตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป "เสบียงถูกตัดขาด เส้นทางขนส่งถูกปล้นโดยกองโจรลึกลับ... หรือที่จริงแล้ว เป็นฝีมือของคนในราชสำนักที่อยากให้ข้าตายอยู่ที่นี่กันแน่?" เฟยหลงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับกดทับบรรยากาศภายในกระโจมให้ดิ่งลึกลงไปอีกขั้น รองแม่ทัพจ้าวสะดุ้งเฮือก ไม่กล้าต่อคำ เพราะรู้ดีว่าอำนาจในเมืองหลวงกำลังเน่าเฟะเพียงใด องค์ชายสามและเสนาบดีเหวินต่างจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ของท่านอ๋องผู้กุมกำลังทหารครึ่งประเทศมานานแล้ว การปล่อยให้พวกเขาอดตายในสนามรบจึงไม่ใช่เรื่องเกินคาดเดา ครู่ต่อมา... เสียงฝีเท้าเบาหวิวดังขึ้นที่หน้ากระโจม ท่ามกลางเสียงฝนที่โปรยปราย *พรึบ!* ม่านผ้าถูกเปิดออกโดยปราศจากสัญญาณเตือน ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมกันฝนสีเทาเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผีที่เดินดิน ไม่แม้แต่จะส่งเสียงฝีเท้าให้คนระวังตัว ทหารองครักษ์หน้ากระโจมพุ่งเข้ามาจะชักดาบขวางทันที "บังอาจ! ที่นี่คือเขตทหารห้ามเข้า ผู้ใดกล้า..." "ถอยไป" สุ้มเสียงทรงอำนาจเอ่ยขัดขึ้นเบาๆ แต่เด็ดขาด ฉินอ๋องเฟยหลงยังคงนั่งนิ่ง ดวงเนตรคมกริบหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ที่ยืนสง่านิ่งอยู่กลางกระโจม ร่างนั้นค่อยๆ ปลดหมวกคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นเรือนผมสีดำสนิทรวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ทว่าใบหน้านั้นกลับงามล่มเมืองจนผู้พบเห็นต้องตะลึงงัน ดวงตากลมโตคู่คมคายฉายแววเฉลียวฉลาดล้ำลึกราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งในใต้หล้า ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบาอย่างเย้ยหยันต่อโลก จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความถือดีและมั่นใจในตนเอง นางคือหลินเซียนอี๋... สตรีผู้ซึ่งไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในดินแดนสงครามอันโหดร้ายแห่งนี้ "คารวะท่านอ๋อง" หลินเซียนอี๋ย่อกายลงทำความเคารพตามธรรมเนียม ท่วงท่างดงามไร้ที่ติราวกับภาพวาดของจิตรกรเอก แม้เนื้อตัวจะเปียกชื้นด้วยละอองฝนเล็กน้อย แต่นางก็มิได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อบรรยากาศกดดันรอบตัวเลยแม้แต่น้อย เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขามองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินค่าความกล้าหาญของนาง "สตรีอ่อนแอเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกเข้ามาในค่ายทหารกลางดึก? หรือว่าเบื่อหน่ายชีวิตอยากให้ข้าสั่งประหารชีวิตข้อหาสอดแนม?" น้ำเสียงของอ๋องหนุ่มเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ทว่าหลินเซียนอี๋กลับไม่สะทกสะท้าน นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงประกายระยิบระยับของความฉลาดเฉลียวที่ทำเอาหัวใจของแม่ทัพผู้เกรียงไกรกระตุกวูบอย่างประหลาด "หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อตาย... แต่มาเพื่อมอบชัยชนะที่ท่านอ๋องกำลังโหยหาต่างหากเพคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นก้องกังวานในกระโจม รองแม่ทัพจ้าวแค่นหัวเราะออกมาทันที "เหลวไหล! กองทัพกำลังเผชิญวิกฤตใหญ่ ศัตรูประชิดค่าย เสบียงหมดลง สตรีเช่นเจ้าคิดจะเล่นสนุกอะไร กลับเรือนหลังไปเย็บปักถักร้อยเสียเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพวกเด็กอมมือ!" หลินเซียนอี๋ไม่แม้แต่จะชายตามองรองแม่ทัพจ้าว นางเพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะยุทธศาสตร์ทีละน้อยอย่างอาจหาญ จนองครักษ์ข้างกายท่านอ๋องเกือบจะชักดาบเข้าประชิดตัวอีกรอบ นางหยิบแท่งถ่านสำหรับเขียนแผนที่ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะปัดแผนเดิมของกองทัพทิ้งอย่างไม่ไยดี "ท่านอ๋องกำลังรอคอยเสบียงล็อตใหม่จากเมืองหลงโจวใช่ไหมเพคะ?" นางเอ่ยขึ้นโดยไม่รอคำอนุญาต "ท่านคิดว่าเสบียงจะมาถึงทางเส้นทางภูเขาฉางไป๋... แต่น่าเสียดาย เส้นทางนั้นถูกกองโจรขององค์ชายสามดักซุ่มโจมตีไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ต่อให้ท่านรอจนสิ้นอายุขัย ก็ไม่มีวันได้ข้าวแม้แต่เมล็ดเดียว" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางกระโจม บรรยากาศรอบตัวแข็งค้างในทันที เฟยหลงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งเข้ากดทับร่างของนางจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว ปลายจมูกของเขากลิ่นอายอันตรายของบุรุษเพศเข้าประชิด มือหนาเอื้อมไปบีบคางมนของนางไว้แน่นด้วยความดุดัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางราวกับต้องการค้นหาความจริง "เจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงล่วงรู้แผนลับของราชสำนักและเส้นทางขนส่งเสบียงได้?" เสียงทุ้มต่ำคาดคั้น แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพอีฝ่ายได้ทุกเมื่อหากตอบไม่เป็นที่พอใจ หลินเซียนอี๋นิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บจากแรงบีบ ทว่านางมิได้ร้องสักแอะ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังคงยิ้มเยาะออกมาได้ ดวงตากลมโตจ้องตอบเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "หากหม่อมฉันบอกว่า... บิดาของหม่อมฉันคือขุนนางตระกูลหลินที่ถูกฆ่ายัดข้อหาเมื่อสิบปีก่อน... ท่านอ๋องจะยังสงสัยในแรงจูงใจของหม่อมฉันอยู่อีกหรือไม่เพคะ?" เฟยหลงชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ตระกูลหลินที่ถูกเสนาบดีเหวินกวาดล้างอย่างเหี้ยมโหดในอดีต... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่อ๋องหนุ่มจะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของทหารยามหน้ากระโจมก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านแม่ทัพ!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองทัพเป่ยหลี่ไม่ได้ตั้งค่ายรอ... แต่พวกมันกำลังจุดไฟเผาป่าด้านหลังค่ายเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ! แถมยังมีม้าเร็วถือราชโองการลับจากเมืองหลวงบุกเข้ามาถึงหน้าค่ายตอนนี้เอง!" -------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับกลยุทธ์และเกมอำนาจครั้งนี้นะคะ*