จดหมายลับถึงเมืองหลวง

“หากท่านอ๋องทรงประสงค์จะให้ข้าพเจ้าเป็นเพียงหมากที่เดินตามกระดาน ก็โปรดอย่าได้แปลกใจหากหมากตัวนี้จะตัดสินใจพลิกกระดานทิ้งเสียเองในยามที่สถานการณ์บีบคั้น” หลินเซียนอี๋เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ นางวางพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ดวงตาดำขลับดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองไปยังบุรุษร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองลายมังกรไร้เล็บที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ฉินอ๋องเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซุ่มล่าเหยื่อกวาดมองแผ่นกระดาษที่ยังคงมีรอยหมึกสดใหม่ “เจ้ากำลังจะส่ง ‘ของขวัญ’ ชิ้นสำคัญไปให้เสนาบดีเหวินหรือ เซียนอี๋? การเคลื่อนไหวในยามนี้เปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้ายที่ขึงผ่านหุบเหว หากพลาดแม้เพียงก้าวเดียว มิใช่เพียงเจ้าที่มอดไหม้ แต่กองทัพของข้าก็อาจถูกฝังทั้งเป็น” “ท่านอ๋องโปรดวางใจ” นางคลี่ยิ้มจางๆ ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับซ่อนความเย็นเยียบที่ทำให้ผู้มองรู้สึกถึงสันหลังที่วูบไหว “หมึกที่ข้าใช้เขียนในวันนี้ มิใช่หมึกธรรมดา แต่มันคือ ‘รากเหง้าของความหายนะ’ ที่ข้าเพาะบ่มไว้เพื่อพวกมันโดยเฉพาะ จดหมายฉบับนี้จะมุ่งตรงสู่เมืองหลวง มิใช่ในฐานะสาส์นลับที่ข้าส่งไปเพื่อต่อรอง แต่ในฐานะ ‘เหยื่อล่อ’ ที่จะทำให้องค์ชายสามและเสนาบดีเหวินเปิดศึกเข่นฆ่ากันเองจนลืมเลือนตัวตนของข้าไปเสียสิ้น” เซียนอี๋หยิบซองจดหมายขึ้นมา ประทับตราครั่งสีแดงฉานด้วยสัญลักษณ์ของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ล่มสลายไปนานปี การกระทำของนางเปี่ยมไปด้วยความประณีตทว่าแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน “เหตุใดเจ้าถึงมั่นใจนักว่าคนพวกนั้นจะติดกับ?” ฉินอ๋องขยับกายเข้าใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นไม้กฤษณาและโลหิตจางๆ รุกล้ำเข้ามาในรัศมีที่นางยืนอยู่ “เพราะความโลภคือจุดอ่อนที่งดงามที่สุดของมนุษย์เพศชายอย่างไรเล่าเพคะ” นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่ชั่วลมหายใจ “องค์ชายสามเกลียดชังข้า เพราะข้าขัดขวางแผนการยึดอำนาจของเขา แต่หากข้าส่งมอบ ‘หลักฐาน’ การทุจริตในคลังเสบียงของเสนาบดีเหวินไปให้เขา โดยแสร้งทำเป็นว่าข้าเป็นคนทรยศต่ออุดมการณ์ของตนเองเพื่อเอาตัวรอด... ท่านคิดว่า สุนัขที่หิวโหยจะปล่อยชิ้นเนื้อที่อยู่ตรงหน้าไปหรือไม่?” เฟยหลงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่นทว่าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “เจ้ามันนางปีศาจจำแลงกายมาชัดๆ หลินเซียนอี๋ ข้าไม่เคยพบสตรีใดที่กล้าเล่นกับไฟด้วยมือเปล่าได้เยือกเย็นเท่าเจ้ามาก่อน” “ข้ามิใช่ปีศาจ ท่านอ๋อง เพียงแต่ข้าเรียนรู้ว่าในวังหลังและสนามรบ สตรีที่โง่งามย่อมมีอายุขัยที่สั้นนัก หากข้าอยากจะอยู่รอดเพื่อดูพวกมันล่มสลาย ข้าก็จำต้องยอมมือเปื้อนเลือด” นางหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบม้วนกระดาษฉบับสุดท้ายขึ้นมา “จดหมายฉบับนี้จะถูกส่งออกไปพร้อมกับขบวนม้าเร็วในยามดึก เมื่อแสงจันทร์เคลื่อนผ่านยอดตำหนักทิศตะวันตก ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน” ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะม้วนจดหมายนั้น เสียงเคาะประตูห้องหนังสือดังขึ้นเป็นจังหวะที่ผิดแปลกไปจากปกติ—สามสั้น สองยาว ฉินอ๋องชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แววตาที่เคยฉายแววหยอกเย้าเปลี่ยนเป็นดุดันเย็นชาในทันที “มีคนบุกรุก!” หลินเซียนอี๋รีบซ่อนจดหมายลับไว้ในแขนเสื้อ มือของนางสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามความเคยชิน นางสูดลมหายใจลึก กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ประดับด้วยของล้ำค่าแต่แฝงไปด้วยกับดักที่นางสร้างไว้ ทันใดนั้น บานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายดอกโบตั๋นก็ถูกกระชากเปิดออกโดยแรง กระแสลมหนาวเหน็บพัดพาเอาใบไม้แห้งกรอบเข้ามาพร้อมกับร่างในชุดสีดำสนิทที่ดิ่งลงมาประหนึ่งเงาพราย มันมิใช่เงาของนักฆ่าทั่วไป แต่มันคือ ‘องครักษ์เงา’ ที่มีเพียงองค์จักรพรรดิเท่านั้นที่ครอบครอง “ท่านอ๋อง!” เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากเงาดำนั้น “รับราชโองการลับจากเมืองหลวง... ฮ่องเต้มีพระประสงค์ให้ท่านส่งตัว ‘กุนซือผู้นี้’ กลับเข้าวังหลวงในทันที โดยไม่มีข้อแม้!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับว่าแม้แต่เสียงหายใจก็กลายเป็นเรื่องที่ต้องห้าม ฉินอ๋องนิ่งค้างไปในท่วงท่าเตรียมพร้อมรบ ส่วนหลินเซียนอี๋นั้น... ดวงตาของนางวาวโรจน์ขึ้นด้วยความรู้เท่าทันบางอย่างที่ซ่อนลึกกว่าใครจะคาดถึง ราชโองการนี้มิใช่คำสั่งจากฮ่องเต้ที่ปรารถนาดี แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่ออกแบบมาเพื่อดึงตัวนางเข้าสู่ปากเสือโดยเฉพาะ และผู้ที่ประทับตราบนราชโองการฉบับนี้ มิใช่ตราของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน หากแต่เป็นตราประทับของ... ‘ไทเฮาผู้ล่วงลับ’ ที่สมควรจะตายไปนานแล้ว มือของหลินเซียนอี๋ที่กุมจดหมายในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่มิใช่แค่เกมการเมือง แต่มันคือการขุดคุ้ยความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ดินมานับสิบปี ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมทางการเมืองและไขปริศนาไปพร้อมกับเซียนอี๋ในบทนี้นะคะ