งานเลี้ยงลวงตา

กลิ่นหอมของสุราชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอายกำยานนําเข้าจากแดนใต้ลอยอวลอบอวลไปทั่วตำหนักรับรอง แสงจากโคมไฟกระดาษทาน้ำมันนับร้อยดวงส่องประกายวับวาวขับเน้นให้ผืนผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศภายในงานเลี้ยงคืนนี้กลับมิได้รื่นรมย์ดังเช่นเสียงพิณที่กำลังบรรเลงอยู่เบื้องหน้า "องค์ชายสามทรงพระand... ช่างสรรหาสิ่งรื่นรมย์มาประทานแก่เหล่าขุนนางและแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมาอย่างยาวนานเสียจริงเพคะ" สุ้มเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความคมปลาบดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง หลินเซียนอี๋นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แกะสลัก อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์เหินช่วยขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกขาว ใบหน้ารูปไข่ประดับรอยยิ้มบางเบาที่มิอาจล่วงรู้ความรู้สึกที่แท้จริง ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองผ่านม่านโปร่งสีมุกไปยังเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ ทว่าทุกความเคลื่อนไหวภายในห้องหาได้รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของนางไม่ กลางห้องโถงกว้าง ฉินอ๋องเฟยหลงประทับอยู่บนเก้าอี้ประธานฝั่งซ้าย พระองค์ทรงสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บด้วยดิ้นทองคำแท้ ท่วงท่าการประทับนั่งสง่านิ่งดั่งขุนเขาที่มิอาจสั่นคลอน พระพักตร์คมคายดั่งสลักจากหยกน้ำแข็งราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ารัศมีกดดันอันเยือกเย็นและดุร้ายที่แผ่ออกมาจากพระองค์กลับทำให้เหล่าขุนนางที่เข้ามาประจบสอพลอต้องถอยร่นโดยไม่รู้ตัว "ท่านอ๋องเฟยหลง... สุราจอกนี้ข้าวมอบให้เพื่อคารวะวีรกรรมอันกล้าหาญของท่านที่แนวหน้า" องค์ชายสามแย้มสรวลกว้าง แววตาคู่นั้นทอประกายเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ พระองค์ทรงยกจอกสุราขึ้นสูง แม้ภายนอกจะดูเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียว ทว่าผู้ใดในที่นี้ต่างก็รู้ดีว่าใต้รอยยิ้มเคลือบยาพิษนั้นซ่อนคมดาบไว้รอวันเสียบแทง หลินเซียนอี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายพู่กันขนสัตว์ในมือที่นางใช้คีบแผ่นกระดาษม้วนเล็กๆ ใต้โต๊ะหยุดชะงักลง กลยุทธ์ที่องค์ชายสามกำลังใช้อยมิใช่เรื่องซับซ้อน สุราจอกนั้น... หากดื่มลงไป เกรงว่าต่อให้เป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจเพียงใด ก็คงไม่แคล้วตกหลุมพรางที่ถูกขุดล่อไว้เพื่อทำลายชื่อเสียงในคืนนี้เป็นแน่ เบื้องหลังแผนการนี้ย่อมหนีไม่พ้นเงาของเสนาบดีเหวิน ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์ที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปยังสตรีคณิกาหน้าตาหมดจดนางหนึ่งที่กำลังรินสุราถวายให้อ๋องผู้พิชิตอย่างแนบเนียน สตรีผู้นั้นมีกลิ่นกายหอมประหลาด เป็นกลิ่นอายของดอกอวี้หลันที่เจือด้วยผงยาเสน่ห์จากแดนตะวันตก ซึ่งนางเคยอ่านพบในตำราสมุนไพรโบราณเมื่อครั้งยังอยู่ในห้องสมุดตระกูลหลิน *ช่างใจกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ... กล้าใช้มารยาหญิงมาแปดเปื้อนเกียรติภูมิของฉินอ๋องในงานเลี้ยงของราชสำนัก* เซียนอี๋สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว สมองอันปราดเปรื่องหมุนวนคำนวณหมากทุกตาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ หากนางพุ่งเข้าไปขัดขวางตรงๆ ย่อมทำให้องค์ชายสามจับพิรุธความสัมพันธ์ระหว่างนางกับฉินอ๋องได้ ทว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไป... ผลลัพธ์ที่จะตามมาคือข้อหาล่วงเกินสตรีในห้องหอและทำลายศีลธรรม ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ราชबัลลังก์สั่นคลอนและดึงฉินอ๋องให้ร่วงหล่นจากอำนาจได้ในชั่วข้ามคืน "อี้เอ๋อร์..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท แม้จะมิได้เปล่งเสียงออกมาดังนัก ทว่าหลินเซียนอี๋กลับรับรู้ได้ถึงกระแสจิตอันหนักหน่วงที่ส่งตรงมาจากบุรุษผู้ประทับอยู่เบื้องหน้า ฉินอ๋องเฟยหลงไม่แม้แต่จะหันพระพักตร์มามองนาง ทว่าปลายนิ้วแกร่งที่เคาะลงบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะสามครั้งนั้น... คือรหัสลับที่พวกเขารู้กัน *นิ่งไว้... และดูว่าสุนัขจนตรอกตัวนี้จะเล่นกลใดต่อ* เซียนอี๋ขยับยิ้มที่มุมปาก นางวางพู่กันลงอย่างแผ่วเบa ก่อนจะหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด แววตาหงส์จับจ้องไปยังจอกสุราในพระหัตถ์ของฉินอ๋องที่กำลังเคลื่อนเข้าไปใกล้ริมพระโอษฐ์ทีละน้อย จังหวะนั้นเอง สตรีคณิกานางนั้นก็แกล้งสะดุดชายผ้าถลلاเข้าหาพระวรกายของฉินอ๋องโดยจงใจ เพื่อให้ร่างแนบชิดและสร้างภาพข่าวลือเสื่อมเสียที่ต่อให้ล้างด้วยน้ำในแม่น้ำฮวงโหก็ไม่มีวันสะอาด! ทว่า... ก่อนที่ร่างของสตรีผู้นั้นจะทันได้สัมผัสฉลองพระองค์ มือเรียวบางดั่งหยกของหลินเซียนอี๋ก็สะบัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เข็มเงินเล่มจิ๋วที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยกำลังภายในอันลึกล้ำ ปักเข้าที่จุดชีพจรบนเรียวขาของสตรีคณิกานางนั้นอย่างแม่นยำไร้ที่ติ! *เพล้ง!* ร่างของสตรีคณิกาล้มพับลงไปกองกับพื้นทันทีโดยไม่ทันได้เปล่งเสียงร้อง ถาดสุราในมือหลุดร่วงแตกกระจาย สุราฤทธิ์แรงไหลนองพื้นส่งกลิ่นฉุนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงัดปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ทุกสายตาหันขวับมามองทางหลินเซียนอี๋เป็นตาเดียว องค์ชายสามทรงพระพักตร์เปลี่ยนสี ทรงวางจอกสุราลงกระแทกโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ดวงตาเรียวรีฉายแววอำมหิตขึ้นมาวับหนึ่ง "กุนซือหลิน... เจ้าทำสิ่งใดกัน! งานเลี้ยงในตำหนักข้า ไฉนเจ้าจึงกล้าใช้ความรุนแรงกับนางรำผู้บริสุทธิ์เล่า!" เซียนอี๋มิได้สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม อาภรณ์สีม่วงพริ้วไหวตามการเคลื่อนไหว นางก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้าประสานมือคำนับด้วยท่าทีนิ่มนวล ทว่าสุ้มเสียงกลับกังวานใสราวน้ำค้างบนยอดหญ้าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ทูลองค์ชายสาม หม่อมฉันเพียงแต่เห็นว่านางรำผู้นี้มีอาการผิดปกติ คล้ายถูกพิษกำยานแดนใต้เล่นงานจนควบคุมสติไม่ได้ เกรงว่าจะล้มลงไปทำลายพระเกียรติของท่านอ๋องผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ จึงรีบยื่นมือเข้าช่วยสกัดจุดรักษาให้ตามหน้าที่ของกุนซือผู้รอบรู้เรื่องพิษภัย... หรือว่าองค์ชายสามทรงไม่พอใจที่หม่อมฉันช่วยปกป้องความสงบเรียบร้อยในงานเลี้ยงของพระองค์กันเพคะ?" คำพูดของนางนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนองค์ชายสามถึงกับพระพักตร์กระตุก เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เสนาบดีเหวินที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบก้าวออกมากระแอมไอเพื่อแก้สถานการณ์ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ประตูบานใหญ่ของตำหนักรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลังของราชองครักษ์ประจำพระองค์ ทหารยามในชุดเกราะเหล็กเงาวับก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ของฉินอ๋อง พร้อมกับชูราชโองการลับที่ประทับตราหยกมังกรทองคำขึ้นเหนือหัวด้วยมือทั้งสองข้าง "ทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... เกิดเหตุเพลิงไหม้ปริศนาที่คลังอาวุธหลวงทางเหนือ และตอนนี้... ตราประทับหยกประจำกองทัพถูกขโมยหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศภายในห้องโถงที่ตึงเครียดอยู่แล้วพลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด ฉินอ๋องเฟยหลงค่อยๆ วางถ้วยชาในพระหัตถ์ลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า สายพระเนตรดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่าสะพรึงกลัว พระองค์ทรงปรายพระเนตรมององค์ชายสามที่กำลังยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ก่อนจะหันมาสบตากับหลินเซียนอี๋นิ่งนาน "ดูท่า... หมากกระดานนี้ ผู้เล่นไม่ได้มีแค่พวกเราเสียแล้วกระมัง กุนซือหลิน" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินหมากและลุ้นระทึกไปกับแผนการอันล้ำลึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ ไป๋เหลียนฮวา