ความหวังของหมู่บ้าน

เสียงทุบโต๊ะไม้สนลั่น "ปึง!" ดังสะเทือนไปทั่วห้องรับแขกคับแคบของบ้านตระกูลจาง ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงบาดหูของนางหวัง แม่เลี้ยงผู้มีใบหน้าหยักย่นราวกับผลส้มโอขึ้นรา นางชี้หน้าหลินฟางเซียนด้วยเรียวเล็บยาวที่เคลือบสีแดงราคาถูก "นังตัวดี! แต่งงานออกมาอยู่กินสุขสบายกับไอ้ใบ้ขาพิการ ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าหนีออกจากบ้านเดิม ไม่ยอมกลับไปกราบตักขอขมาพ่อเจ้า แถมยังกล้าขโมยเงินค่าสินสอดก้อนสุดท้ายของตระกูลหลินมาปรเปรอผัวใหม่เรอะ!" ฟางเซียนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือเรียวบางบรรจงวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงโวยวายของหญิงสูงวัยตรงหน้าเป็นเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรยามค่ำคืน รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากนิดๆ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่นั้นจะตวัดขึ้นมองอย่างเฉียบคมดั่งคมมีดผ่าตัด "สินสอด? เงินสามสิบหยวนกับแป้งหมี่สองถุงที่พวกท่านขายฉันให้กับพ่อหม้ายลูกติดอำเภอข้างๆ เมื่อปีกลาย นั่นเรียกว่าสินสอด หรือค่าหัวทาสกันแน่เจ้าคะ แม่เลี้ยงหวัง" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนนางหวังถึงกับสำาลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง จางเหว่ย สามีร่างสูงใหญ่ที่ยืนบังร่างบอบบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อสันหลังภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารเกร็งแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหยาบกร้านกำหมัดเข้าหากันจนข้อต่อลั่นกรอบ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองแม่เลี้ยงของภรรยาเขม็ง พร้อมที่จะกระชากอีกฝ่ายโยนออกไปนอกรั้วบ้านทันทีหากกล้าแตะต้องภรรยาของเขาแม้แต่ปลายนิ้ว ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนของลุงฝาน ผู้ช่วยหัวหน้าหมู่บ้าน "อาเหว่ย! ฟางเซียน! อยู่บ้านกันหรือเปล่า เร็วเข้าเถอะ หัวหน้าหมู่บ้านจ้าว อยู่ๆ ก็ล้มฟุดยืนไม่ได้ หายใจไม่ออก ตัวแดงก่ำทั้งตัว มีตุ่มพองขึ้นเต็มหน้าไปหมดแล้ว!" คำบอกเล่าของลุงฝานทำให้นางหวังที่กำลังจะอ้าปากด่าทอต่อถึงกับหุบปากฉับ ดวงตาลุกวาวด้วยความตกใจ ขณะที่ฟางเซียนผุดลุกขึ้นยืนทันที ประกายตาคมกริบฉายแววแพทย์หญิงผู้ตื่นตัว สัญชาตญาณการรักษาพยาบาลถูกปลุกเร้าขึ้นในเสี้ยววินาที "โรคภูมิแพ้เฉียบพลันขั้นรุนแรง..." ฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งการสามีด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "จางเหว่ย หยิบกระเป๋าผ้าใบสีดำใต้เตียง รีบตามฉันมา!" เมื่อสองสามีภรรยามาถึงบ้านเรือนสี่ประสานหลังใหญ่กลางหมู่บ้าน ฝูงชนชาวบ้านจำนวนมากต่างยืนออกันแน่นขนัดส่งเสียงดังเซנקอแซ่ด้วยความตื่นตระหนก บนเตียงไม้ไผ่กลางห้องโถง ร่างอ้วนท้วนของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวกำลังดิ้นทุรนทุราย ใบหน้าและลำคอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำบวมเป่งจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ริมฝีปากเขียวคล้ำ ลมหายใจหอบกระชั้นเสียงดังวี้ดราวกับมีนกหวีดอยู่ในหลอดลม "หลีกทางค่ะ!" เสียงหวานกังวานแต่ทรงอำนาจดังขึ้นแหวกฝูงชนเข้ามา ฟางเซียนก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดเตียงผู้ป่วยโดยไม่รอให้ใครเชื้อเชิญ "นี่นังเด็กตระกูลหลิน แกจะทำอะไรสามีฉัน!" ป้าจ้าว ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านร้องกรี๊ดลั่น พยายามจะพุ่งเข้ามาผลักไสฟางเซียนออกไป "เขาเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านนะ ถ้าตายคาคามือแก ใครจะรับผิดชอบ!" "ถ้าท่านยังยืนโวยวายแล้วปล่อยให้เขาลมหายใจขาดห้วงไปอีกสามนาที หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวได้ตายสมใจท่านแน่ค่ะ ถอยไป!" ฟางเซียนตวาดกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แววตาดุดันทรงพลังจนป้าจ้าวสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่รู้ตัว จางเหว่ยรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าผู้คนไม่ให้เข้ามาวุ่นวาย ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านดั่งกำแพงเหล็ก ปกป้องภรรยาขณะปฏิบัติหน้าที่รักษาอย่างเต็มที่ ฟางเซียนไม่รอช้า นางหยิบเข็มเงินบริสุทธิ์เกรดพิเศษออกจากมิติลับในพริบตา ปลายนิ้วเรียวสวยปัดผ่านกล่องไม้เก่าแก่ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าผ้าอย่างรวดเร็ว สายตาหรี่ลงประเมินจุดชีพจรด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ *ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!* เข็มเงินสามเล่มถูกฝังลงบนจุดสำคัญบริเวณลำคอและไหปลาร้าของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวอย่างรวดเร็วและแม่นยำราสายฟ้าแลบ ท่าيزท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านที่อ้าปากค้าง "จางเหว่ย ช่วยประคองศีรษะเขาขึ้นเล็กน้อย เปิดทางเดินหายใจ!" ฟางเซียนสั่งการเสียงเฉียบขาด "รับทราบครับ" จางเหว่ยขานรับทันทีอย่างไร้ข้อกังขา มือหนาแข็งแรงช้อนประคองศีรษะผู้ป่วยอย่างนิ่มนวล ในขณะเดียวกัน ฟางเซียนแอบหยด "น้ำทิพย์พฤกษา" เจือจางจากมิติลับลงในน้ำอุ่นครึ่งถ้วยที่นางสั่งให้คนไปต้มเตรียมไว้เมื่อครู่ ก่อนจะบรรจงป้อนให้หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวดื่มอย่างระมัดระวัง เวลาผ่านไปเพียงชั่วก้านธูป เสียงหอบหายใจรุนแรงที่ดังราวกับฟ้าผ่าเริ่มแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ตุ่มพองแดงก่ำตามผิวหนังยุบตัวลงอย่างน่าอัศจรรย์ สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด และในที่สุด หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเบิกโพรงขึ้นพร้อมกับสำลักเบาๆ "แค๊กๆ... ข้า... ข้ารอดแล้วหรือ?" หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า หันมองรอบกายด้วยความงุนงง "หัวหน้าฟื้นแล้ว! พระเจ้าช่วย เขารอดแล้ว!" เสียงชาวบ้านโห่ร้องด้วยความโล่งอกและทึ่งจัด ป้าจ้าวถึงกับทรุดฮวบลงร้องไห้โฮด้วยความดีใจ รีบคลานเข้าไปกุมมือสามีแน่น ฟางเซียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางเก็บเข็มเงินเช็ดทำความสะอาดอย่างประณีต ขณะกำลังจะหันไปเก็บอุปกรณ์ สายตาก็เหลือบไปเห็นเศษซากสมุนไพรป่าชนิดหนึ่งตกอยู่ใกล้ถ้วยยาบนโต๊ะข้างเตียง นางหยิบขึ้นมาดมเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ... สมุนไพรตระกูลฮวยชี่ ดื่มเข้าไปตอนท้องว่างก็เหมือนกับการกินยาพิษดีๆ นี่เอง ป้าจ้าว... เมื่อเช้าท่านต้มยาบำรุงอะไรให้หัวหน้าดื่มหรือเปล่าคะ?" ป้าจ้าวสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ละลำละลักตอบ "มะ... เมื่อเช้าฉันไปเก็บบัวบกป่าหลังบ้านมาต้มให้เขาบำรุงกำลัง เห็นว่ามันเขียวสดดี..." "นั่นไม่ใช่บัวบกป่าค่ะ แต่มันคือ 'หญ้าพิษเงาอัคคี' ที่มักขึ้นตามริมหนองน้ำชื้น มีฤทธิ์ทำให้หลอดลมตีบตันและผิวหนังอักเสบเฉียบพลัน หากช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ต่อให้เซียนมาจากไหนก็ยื้อชีวิตไว้ไม่ได้หรอกนะคะ" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับดังก้องไปทั่วห้องโถง ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบมองหน้ากันด้วยความตกใจ หันไปมองป้าจ้าวด้วยสายตาแปลก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโล่งอกและผู้คนกำลังชื่นชมฝีมือการรักษาอันน่าทึ่งของหมอหญิงฟางเซียนอยู่นั้น เสียงตบมือเยาะหยันก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน *แปะ แปะ แปะ...* ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีแปลกตาคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามา รอยยิ้มเยือกเย็นและสายตาริษยาฉายชัดในดวงตาคู่สวย หลินซิ่วอิง น้องสาวต่างแม่ของฟางเซียนที่หายตัวไปในอำเภอนานนับปี ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันตราย "เก่งมากนี่ พี่รอง... ไม่นึกเลยว่าคนไร้ค่าอย่างพี่จะกลายมาเป็นหมอเทวดาไปได้ แต่..." หลินซิ่วอิงลากเสียงยาว กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะชี้มาที่ฟางเซียน "แต่หมอเถื่อนที่ไม่มีใบประกอบโรคศิลป์อย่างเจ้า รักษาคนไข้หายแล้วอย่างไร? รู้ไหมว่าความจริงแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวเป็นโรคประหลาดที่ทางการสั่งห้ามรักษาเด็ดขาด!" คำพูดประโยคเดียวของหลินซิ่วอิงราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนแข็งค้างทันที หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวหน้าซีดเผือดลงถนัดตา อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้อย่างอบอุ่นเสมอนะคะ