โชคลาภจากป่าลึก

"ถ้าท่านแม่ยังพูดจาถากถางไม่หยุดเช่นนี้ ลูกก็คงต้องขออนุญาตกลับไปกินข้าวที่บ้านของตัวเอง เพราะดูท่าแล้วมื้อเย็นมื้อนี้... คงจะทำให้อาหารติดคอเสียเปล่าๆ" หลินฟางเซียนวางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องโถงบ้านตระกูลจาง แม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าทอถึงความ ‘ขี้เกียจ’ ของสะใภ้อย่างเธอก็ถึงกับชะงักค้าง นางมองดูใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของหญิงสาวตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป จางเหว่ยขยับตัวเล็กน้อย มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปกุมมือภรรยาไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่มารดา แต่จ้องมองไปที่ฟางเซียนด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขาเห็นความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่หลังดวงตาคู่นั้น... และเขาก็พร้อมจะปกป้องเธอเสมอ "ไปกันเถอะเหว่ยเกอ ในป่าหลังเขายังมีสิ่งที่รอเราอยู่ มากกว่าการมานั่งฟังวาจาเสียดสีที่นี่" ฟางเซียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สนใจใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของแม่สามี เธอจูงมือสามีเดินออกจากบ้านไปท่ามกลางสายตาตะลึงของคนในครอบครัว เมื่อพ้นเขตบ้านมาจนถึงชายป่าที่ร่มรื่น ฟางเซียนก็เปลี่ยนท่าทีทันที เธอไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว "เซียนเอ๋อร์... เจ้าแน่ใจนะว่าวันนี้จะเข้าไปลึกขนาดนั้น? ป่าชั้นในมักมีสัตว์ร้าย" จางเหว่ยถามพลางกระชับมีดพร้าในมือแน่น "เชื่อใจข้าเถอะเหว่ยเกอ ข้ามีความรู้สึกบางอย่างบอกว่าวันนี้... ป่าจะมอบของขวัญให้เรา" ฟางเซียนยิ้มกว้าง ดวงตาของเธอไม่ได้มองแค่ต้นไม้เบื้องหน้า แต่มองเห็น 'กระแสพลัง' บางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในมิติลับของเธอ มันกำลังสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนว่ามีของล้ำค่าอยู่ไม่ไกล ทั้งสองเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าลึก ความชำนาญของจางเหว่ยบวกกับสัญชาตญาณแพทย์ของฟางเซียนทำให้พวกเขาก้าวข้ามผ่านเขตที่ชาวบ้านปกติกล้าเข้ามา เธอใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรสำรวจพื้นที่ข้างทางอย่างละเอียด จนกระทั่งผ่านไปเกือบสองชั่วโมง กลิ่นหอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของสมุนไพรชั้นเลิศก็โชยมาแตะจมูก *กลิ่นนี้... ไม่ผิดแน่!* ฟางเซียนรีบสะกิดสามีให้หยุด เดินตรงไปยังโคนต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ เธอค่อยๆ ใช้มีดขนาดเล็กในมิติลับขุดคุ้ยดินอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น วินาทีที่ดินถูกปัดออก เผยให้เห็นรากไม้รูปร่างแปลกตาที่มีลักษณะคล้ายคน เส้นใยละเอียดเรียงตัวสวยงาม จางเหว่ยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับลมหายใจสะดุด "โสม... โสมป่าอายุหลายร้อยปี!" จางเหว่ยอุทานเสียงเบาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ฟางเซียนหัวใจพองโต นี่ไม่ใช่แค่สมุนไพร แต่มันคือเงินทุนก้อนโตที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาให้สุขสบายกว่าเดิม เธอรีบนำโสมล้ำค่านั้นเก็บเข้าไปในมิติลับเพื่อรักษาความสดเอาไว้ ก่อนจะหันมาสบตาสามีด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "เหว่ยเกอ วันนี้เราจะลงเขาไปตลาดมืด... แล้วคืนนี้เราจะมีมื้อเย็นที่อร่อยที่สุดเท่าที่เจ้าเคยทานมา!" เย็นวันนั้น กลิ่นหอมจากไก่ตุ๋นโสมและหมูสามชั้นอบน้ำผึ้งที่ปรุงด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติลับลอยฟุ้งไปทั่วรัศมีบ้านพัก ทั้งสองนั่งกินข้าวกันอย่างมีความสุขท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมัน ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนเรื่องการขายโสมในวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูบ้านที่หนักแน่นและดูรีบร้อนก็ดังขึ้น *ปัง! ปัง! ปัง!* "จางเหว่ย! เปิดประตูเร็วเข้า! ท่านผู้ใหญ่บ้านอาการกำเริบหนัก เลือดไหลไม่หยุด... ช่วยด้วย!" เสียงตะโกนของลูกชายผู้ใหญ่บ้านทำเอาทั้งคู่ต้องหันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ ฟางเซียนวางตะเกียบลงทันที ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่า... นี่ไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหตุ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการทดสอบที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางเซียนและจางเหว่ยมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปความลับของโสมป่าและฝีมือการรักษาที่ไม่มีใครคาดคิดกำลังจะเปิดเผยออกมาค่ะ!