คำสารภาพท่ามกลางดวงดาว

"ถ้าเจ้ายั่วยุข้าอีกคำเดียว อย่าหาว่าสะใภ้รองคนนี้ไม่ไว้หน้าแม่ย่าก็แล้วกันค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของหลินฟางเซียนดังก้องจนหญิงชราตระกูลจางถึงกับตัวสั่นเทา ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวริมฝีปากสั่นระริก เมื่อเห็นฤทธิ์เดชของสะใภ้รองที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด ฝ่ามือเรียวบางที่เพิ่งฝังเข็มขับพิษไข้ให้ชาวบ้านเมื่อครู่ บัดนี้กำลังถือเข็มเงินเล่มยาววาววับสะท้อนแสงตะเกียง ยิ่งทำให้แม่สามีผู้มากเล่ห์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงโวยวายออกมาสักแอะเดียวในยามวิกาลเช่นนี้ บรรยากาศภายในห้องโถงคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดที่ถูกตัดขาดด้วยความเงียบสงัด หลินฟางเซียนเก็บเข็มเงินเข้าซองหนังอย่างใจเย็น ท่วงท่าของนางสง่างามและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกกดดัน เมื่อร่างของบรรดาญาติผู้สร้างความรำคาญถอยร่นออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันยามค่ำคืนของหมู่บ้านชายแดน แสงดาวระยิบระยับสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ทอดเงายาวทับถมลงบนพื้นดินอัดแน่น จางเหว่ยที่ยืนพิงกรอบประตูเงียบๆ มานาน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ภรรยาอย่างช้าๆ ร่างกายกำยำสูงใหญ่ของอดีตทหารผ่านศึกเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลแห่งกาลเวลา ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน มือหนาหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมยื่นเข้ามาแตะที่ไหล่บางเบาๆ โดยไม่พูดอะไร "มองอะไรอยู่คะ? หน้าฉันมีคราบเขม่าควันติดอยู่หรือไง" หลินฟางเซียนเอ่ยทำลายความเงียบ นางหันไปสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มบางๆ ทั้งเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับคนตระกูลจางและตื่นตัวจากพลังในมิติลับที่เพิ่งอัปเกรด "เปล่า... แค่คิดว่า... เจ้าเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายบุรุษเพศเจือจางด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรจางๆ จากตัวนางทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ในอดีต... หลินฟางเซียนผู้นี้เอาแต่ก้มหน้าหลบตาหวาดกลัวผู้คน ขี้ขลาด และอ่อนแอจนน่าเวทนา แต่นับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากไข้ป่าคราวนั้น ภรรยาของเขากลับกลายเป็นแพทย์หญิงผู้ปราดเปรื่อง มีทั้งความเด็ดขาด รอยยิ้มที่ซ่อนคมดาบ และมือที่สามารถรักษาโรคประหลาดได้ราวกับปาฏิหาริย์ "คนเราถ้าไม่รู้จักปกป้องตัวเอง ก็คงถูกคนพวกนั้นกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกหรอกค่ะ" หลินฟางเซียนถอนหายใจเบาๆ นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่สั่นคลอน พลางนวดคลึงหัวไหล่ตัวเองเพื่อคลายความเมื่อยล้า จางเหว่ยเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปยืนด้านหลัง วางมือหนาลงบนบ่าของนางแล้วนวดเฟ้นด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะพอดี ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหลินฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อย แต่นางไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสคู่นั้น ความอบอุ่นนี้ช่างแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความรู้สึกฉาบฉวย แต่เป็นความมั่นคงที่หาไม่ได้จากที่ไหนในโลกยุค 70 อันแร้นแค้นนี้ "เจ้ารังเกียจข้าไหม..." จางเหว่ยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเจือความลังเลและหวาดหวั่นอย่างที่บุรุษร่างใหญ่ไม่สมควรจะมี "ข้าเป็นแค่ทหารปลดประจำการ ขาข้างหนึ่งก็เกือบจะพิการ ทำนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน เลี้ยงดูเจ้าให้อยู่ดีกินดีไม่ได้... เจ้าอาจจะเสียใจที่ต้องมาแต่งงานกับคนไร้ค่าอย่างข้า" หลินฟางเซียนชะงัก นางเงยหน้าขึ้นมองเงาสสะท้อนของสามีในความมืด ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความรู้สึกที่แท้จริงภายใต้ใบหน้าคร่ำเคร่งนั้น "ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะคะ?" นางถามเสียงเรียบ "เพราะข้ากลัว..." จางเหว่ยหยุดมือนวด เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเก้าอี้ของนาง เงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาตรงๆ แววตาของอดีตทหารกล้าไหวระริกด้วยความรู้สึกที่เก็บกดไว้มานาน "กลัวว่าวันหนึ่ง เจ้าจะเก่งกาจเกินไป จนบินหนีกลับไปสู่โลกที่เจ้าจากมา... โลกที่ข้าเอื้อมไม่ถึง" คำพูดของจางเหว่ยราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของหลินฟางเซียน นางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจที่เขา... สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง และล่วงรู้ถึงความลับที่นางพยายามปกปิดไว้ลึกที่สุด "คุณ... พูดเรื่องอะไรกันคะ? ฉันจะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง" หลินฟางเซียนหัวسเราะแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "อย่าโกหกข้าเลย ฟางเซียน" จางเหว่ยเอื้อมมือขึ้นกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่น ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้หลังมือของภรรยาอย่างทะนุถนอม "แววตาของเจ้า รอยยิ้มของเจ้า ยาสมุนไพรประหลาดที่เจ้าเอาออกมารักษาชาวบ้าน สิ่งของแปลกตาที่ปรากฏขึ้นในห้องเก็บของ... ข้าอาจจะไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลม แต่ข้าไม่ใช่คนโง่ ข้ารู้ว่าภรรยาของข้าคนเดิมไม่ได้มีความสามารถถึงเพียงนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมอยู่ภายนอกหน้าต่าง หลินฟางเซียนเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี หรือนางควรจะปิดบังต่อไป? แต่เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความรักอันล้นปรี่ของจางเหว่ย นางก็ตระหนักได้ว่า... ชายคนนี้ไม่เคยมีความคิดที่จะทำร้ายนางเลยแม้แต่น้อย เขามีแต่ความห่วงใยและความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่ใช่หลินฟางเซียนคนเดิมที่คุณรู้จักจริงๆล่ะคะ?" ในที่สุด นางก็ตัดสินใจเลือกความสัตย์จริงครึ่งหนึ่ง เสียงของนางแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความมืด "ถ้าวิญญาณดวงนี้มาจากที่อื่น... ที่ไกลแสนไกล คุณยังจะกล้าเรียกฉันว่าภรรยาอยู่อีกไหมคะ?" จางเหว่ยไม่ได้แสดงอาการตกใจอย่างที่นางคาดคิด เขากลับระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่หลินฟางเซียนเคยเห็นมาตั้งแต่ทะลุมิติมายังโลกยุค 70 นี้ "ไม่ว่าวิญญาณของเจ้าจะมาจากไหน แต่ร่างนี้คือหลินฟางเซียน... ภรรยาของจางเหว่ย และหัวใจของเจ้าในตอนนี้ ก็อยู่ในอกของภรรยาข้าไม่ใช่หรือ?" ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มของนาง "ข้าไม่สนหว่าอดีตเจ้าจะเป็นใคร หรือมาจากที่ใด ขอเพียงแค่ปัจจุบัน... เจ้ายังอยู่เคียงข้างข้าที่นี่ ร่วมสร้างครอบครัวของเราไปด้วยกัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับข้า" คำสารภาพอันเรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ ทำให้ขอบตาของแพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งถึงกับร้อนผ่าว ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างจากการข้ามภพข้ามชาติถูกชะล้างออกไปด้วยความอบอุ่นของชายหนุ่มตรงหน้า หลินฟางเซียนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ นางเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอแกร่งของสามีไว้ ดึงร่างสูงให้เข้ามาใกล้ จนศีรษะของเขากดลงซบกับไหล่ของนาง "ค่ะ... ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" นางกระซิบชิดใบหูของเขา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "เราจะสร้างอนาคตด้วยกัน... ทั้งแปลงสมุนไพร เงินทอง และชีวิตที่ดีขึ้นของพวกเรา" บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวานชื่นและความเข้าใจอันลึกซึ้ง ทั้งสองคนนั่งเคียงข้างกันท่ามกลางแสงดาวพร่างพราวบนท้องฟ้า ราวกับเวลาหยุดเดิน เพื่อให้พวกเขาได้ซึมซับความรู้สึกที่แท้จริงที่เพิ่งเปิดเผยต่อกัน ทว่า... ความสงบสุขยามค่ำคืนมักอยู่ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งมาหน้าบ้านตระกูลจาง "พี่จาง! คุณหมอหลิน!แย่แล้วครับ! รีบออกไปดูเร็วเข้า! ที่ลานตากเมล็ดพันธุ์ท้ายหมู่บ้าน... มีคนขนสินค้าล๊อตใหญ่ของพวกเราไปหมดเกลี้ยงแถมยังทิ้งจดหมายขู่เอาไว้ด้วย!" หลินฟางเซียนเบิกตากว้าง รอยยิ้มหวานซึ้งเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาดุดتيดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดคดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด088ดด5ดดดดดดดดదดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดิษฐ์นั่นแปลว่าเธอจดจงเลือกเวลาลงมือจัดการตระกูลจางตจจดถึงรากถึงโคน เริ่มจากยายเฒ่าผู้เป็นเสาหลักแห่งความอยุติธรรมบ้านใหญ่ตระกูลจาง ยายแก่ผู้เคยเหยียบย่ำเจ้าของร่างเดิมและสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์มาตลอดหลายปี จนกระทั่งบัดนี้ รอดพ้นจากความข้อกล่าวหาไม่ได้ แม้ว่าหญิงชราจะหวาดกลัวจนมุมสักเพียงใด ทว่าสายตาเฉียบคมของหลินฟางเซียนก็ไม่ได้มีความเห็นใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "คิดจะมาเอาเปรียบพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าความแก่จะช่วยให้รอดพ้นจากความจริงได้หรือคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ขณะที่นางก้าวเข้าไปใกล้หญิงชราทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบจะหยุดหายใจ "ฟาง... ฟางเซียน... แก... แกจะทำอะไรข้า!" หญิงชราถอยกรูดจนแผ่นหลังชนติดกับฝาผนังบ้าน ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดไร้สีเลือด ดวตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นสะใภ้รองที่นางเคยโขกสับเดินถือเข็มเงินเล่มยาวเข้ามาใกล้ หลินฟางเซียนยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับดูคล้ายพญายมในคราบเทพธิดา นางไม่ได้ทำร้ายร่างกายหญิงชราด้วยความรุนแรง แต่เลือกที่จะใช้ 'วิชาแพทย์แผนจีนขั้นสูง' ที่สืบทอดมาจากมิติลับ ปลายนิ้วเรียวสวยกดลงบนจุดชีพจรสำคัญของหญิงชราอย่างแม่นยำ เพียงชั่วพริบตา ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วร่างทำให้หญิงชราอ้าปากค้างแต่ส่งเสียงร้องไม่ออก ได้แต่ดิ้นรนทรมานอยู่บนพื้น "จำไว้นะคะ... ของอะไรที่ไม่ใช่ของตัวเอง ต่อให้ดึงดันแย่งชิงมา สุดท้ายก็ต้องชดใช้ด้วยความทรมานแบบนี้แหละค่ะ" หลินฟางเซียนกระซิบเสียงเบาข้างหูของหญิงชราที่ตอนนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมานจากจุดชีพจรที่ถูกกดทับ ในขณะเดียวกัน จางเหว่ยที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ กลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวภรรยาของตนเองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจดวงแกร่งของชายหนุ่มกลับเต้นแรงด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจและหลงใหลในตัวหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้... ไม่ใช่ภรรยาที่อ่อนแอให้คนรังแกอีกต่อไปแล้ว แต่นាងคือดวงใจ คือเกราะคุ้มภัย และคือลมหายใจทั้งหมดของเขา เมื่อการสั่งสอนสิ้นสุดลง หญิงชราตระกูลจางก็ทรุดฮวบลงกับพื้น หมดฤทธิ์เดชและไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทั้งบ้านใหญ่ตระกูลจางต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะต่างก็กลัวว่าเข็มเงินในมือของหลินฟางเซียนจะพุ่งมาหาตนเองบ้าง หลินฟางเซียนปัดมือเบาๆ เดินกลับมาหาจางเหว่ยด้วยท่าทีสงบเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของสามีที่มองมาที่นางด้วยประกายความรู้สึกลึกซึ้ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของแพทย์หญิงสาวยุคปัจจุบันก็อดที่จะเต้นผิดจังหวะไม่ได้ "มองอะไรอยู่คะ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่อีกหรือไง" นางเอ่ยถามเสียงใส พร้อมกับเอียงคอมองด้วยความสงสัย จางเหว่ยส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกอบกุมมือเรียวบางของภรรยาเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัสจนหัวใจของนางอุ่นวาบ "เปล่าหรอก... ข้าแค่คิดว่า ข้าโชคดีที่สุดในโลก ที่ได้แต่งงานกับเจ้า" คำพูดที่ออกมาจากใจจริงของชายหนุ่มผู้เงียบขรึมทำให้หลินฟางเซียนชะงักไป ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาของจางเหว่ย นางเห็นความรัก ความห่วงใย และความจริงใจที่บริสุทธิ์สะท้อนอยู่ในนั้น ไม่มีคำสรรเสริญเยินยอ ไม่มีคำหวานเลี่ยน มีเพียงความจริงใจของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะปกป้องนางด้วยชีวิต "ปากหวานตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย?" นางยิ้มเขินเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดในแสงไฟสลัว "ข้าพูดความจริง..." จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบจะโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน "ไม่ว่าอดีตของเจ้าจะเป็นใคร หรือมาจากที่ไหน ข้าไม่สน... ขอแค่ปัจจุบันและอนาคต มีเจ้าอยู่เคียงข้างข้าก็พอ" หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าในยุค 70 นี้ยังมีความยากลำบากรออยู่ ทั้งปัญหาจากคนตระกูลจางที่เห็นแก่ตัว และความเป็นอยู่ฝืดเคือง แต่ทว่า... เมื่อมีชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และมั่นคงคนนี้ยืนเคียงข้าง หัวใจของนางก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก "ค่ะ... เราจะก้าวเดินไปด้วยกัน" นางพยักหน้ารับเบาๆ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง ประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายดังลั่น ฝุ่นตลบอบอวล และเงาร่างของใครบางคนก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับถุงผ้าใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของ "ตุ๋นโสมป่าพันปี" ที่หลินฟางเซียนเพิ่งปรุงเสร็จและซ่อนไว้ในมิติลับลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนอวี้ซินเสมอนะคะ!