การมาเยือนของสหายทหาร

เสียงโครมครามของประตูรั้วไม้ไผ่ที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ดึงสติของหลินฟางเซียนให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความระแวง ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของ "ตุ๋นโสมป่าพันปี" ที่เล็ดลอดออกมาจากมิติลับในห้วงความคิด กลับพุ่งทะยานออกไปแตะจมูกของผู้มาเยือนใหม่ทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว! "กลิ่นอะไรวะเนี่ย! หอมชิบหาย... หอมจนไส้ในตัวฉันมันกิ่วไปหมดแล้วนะพี่จาง!" เสียงโวยวายด้วยความหิวโหยและตื่นตะลึงดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่แต่โงนเงนของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเก่าขาดวิ่น ผู้มีใบหน้าคมเข้มแต่ซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด เขากำลังพยุงร่างของสหายร่วมรบที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเปลสนามเก่าๆ เข้ามาในลานบ้านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย จางเหว่ยที่เพิ่งยืนขึ้นบังร่างของภรรยาไว้ตามสัญชาตญาณ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ดวงตาคมกริบฉายแววแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด "สหายเกา? เจ้ากล้าดียังไงบุกรุกเข้ามาเสียงดังในบ้านคนอื่นแบบนี้!" "พี่จาง! ช่วยด้วยเถอะ ข้ากราบล่ะ!" เกาหยาง ผู้มาใหม่หน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผากจนเสื้อผ้าเปียกโชก เขาไม่ได้สนใจคำตำหนิของจางเหว่ยแม้แต่น้อย สายตาและจมูกของเขายังคงลากยาวตามกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยวนอยู่รอบตัวหลินฟางเซียน "ลูกพี่ลูกน้องของข้า... มันโดนพิษงูเงาอัคคีตอนไปตัดไม้ในป่าลึกเขตชายแดน หมอประจำค่ายบอกว่าหมดทางรักษาแล้ว ให้เตรียมทำใจ... แต่ข้าได้ยินมาว่าภรรยาของท่าน... พี่สะใภ้หลินคนเก่งรักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรประหลาดจนหายขาดได้ ข้าเลยแบกมันมานี่แหละ!" หลินฟางเซียนหรี่ตามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเปล สีหน้าของคนเจ็บม่วงคล้ำ ริมฝีปากดำสนิท และมีรอยเขี้ยวลึกที่ข้อเท้าซ้าย พิษร้ายกำลังกัดกินอวัยวะภายในอย่างรวดเร็ว หากช้ากว่านี้อีกเพียงครึ่งก้านธูป (ประมาณ 15 นาที) ต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงยากจะยื้อชีวิตกลับคืนมาได้ นางก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของจางเหว่ย แววตาคมปนความเยือกเย็นฉายชัดเจน "วางเขาลงตรงนี้... แล้วห้ามส่งเสียงดังรบกวนสมาธิของฉัน" "พี่สะใภ้... ท่านจะรักษาเขาได้จริงๆ หรือ?" เกาหยางถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวลระคนความหวังริบหรี่ "ถ้ามัวแต่ยืนตั้งคำถามอยู่แบบนี้ เกรงว่าอีกสามลมหายใจข้างหน้า เจ้าคงจะได้เตรียมจัดงานศพให้เขาแทนที่จะได้กินข้าวต้มร้อนๆ แล้วล่ะนะ" หลินฟางเซียนสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด นางตวัดมือหยิบชุดเข็มเงินสเตนเลสบริสุทธิ์จากมิติลับออกมาซ่อนไว้ใต้ชายแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ปราดเปรียวราวกับพรายน้ำ จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนากำหมัดแน่นพร้อมจะช่วยเหลือทุกอย่างที่นางต้องการ แม้เขาจะไม่รู้ว่าภรรยาไปเอาเข็มเงินชุดนั้นมาจากไหน แต่ความเชื่อใจที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้ามีมากกว่าสิ่งอื่นใด "ฟางเซียน ต้องการให้พี่ช่วยอะไรไหม?" "จับขาข้างที่โดนพิษไว้ให้มั่น อย่าให้เขากระดุกกระดิกแม้แต่นิดเดียว พิษงูเงาอัคคีแล่นเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่แล้ว หากเลือดดำนี้ไหลเข้าสู่หัวใจเมื่อไหร่ ต่อให้มีตั่วเย่า (โสมพันปี) มารองรับก็ช่วยไม่ทัน" คำสั่งของหลินฟางเซียนเด็ดขาดราวกับแม่ทัพออกศึก เกาหยางและจางเหว่ยรีบทำตามทันทีอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ภายในห้องโถงแคบๆ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิจากมิติลับในสมอง หอสมุดสมุนไพรโบราณเปิดฉายภาพตำรับยาถอนพิษโบราณขึ้นมาทันที นิ้วเรียวบางราวกับหยกสลักปักเข็มเงินลงบนจุดชีพจรสำคัญรอบแผลอย่างแม่นยำ ทุกเข็มที่ปักลงไปมีพลังปราณทิพย์จากมิติลับช่วยกดจุดสะกัดพิษไม่ให้แล่นพล่าน *ตึ้ง...* เสียงเลือดสีดำข้นคลั่กพุ่งทะลักออกจากรอยแผลที่ข้อเท้า หยดลงบนพื้นดินจนเกิดควันสีขาวจางๆ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของพิษร้ายที่ถูกขับออกมา เกาหยางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง นี่มันวิชาแพทย์ปาฏิหาริย์อันใดกัน! แม้แต่หมอหลวงในเมืองหลวงก็ยังทำไม่ได้ถึงเพียงนี้! "เอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตัวเขา แล้วกรอกน้ำแกงโสมป่าพันปีที่ฉันเคี่ยวไว้เมื่อครู่ให้เขากินทีละน้อย... เพื่อฟื้นฟูพลังชี่ที่สูญเสียไป" หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งความ จางเหว่ยรีบยื่นมือมาประคองร่างภรรยาให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ดวงตาคมเข้มฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว ฟางเซียน... พักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวเรื่องที่เหลือพี่จัดการเอง" "ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่จาง..." หลินฟางเซียนกำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเศษกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำครรณที่ร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเกาหยาง ขณะที่เขาก้มลงหยิบผ้าเช็ดตัว มันคือจดหมายลับที่มีตราประทับของ "กองกำลังรักษาดินแดนเขตสาม" และข้อความลายมือหวัดๆ ที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ *“สายข่าวรายงานว่า... สมุนไพรวิเศษในหุบเขาหมอกม่วงถูกค้นพบแล้ว รีบชิงมันมาก่อนที่สายลับจากตระกูลหลินจะรู้ตัว!”* หลินฟางเซียนชะงักกึก ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันที ตระกูลหลินเดิมของนางยังไม่ยอมรามือจากนางสินะ ถึงขั้นส่งคนมาสอดแนมถึงชายแดนแห่งนี้เลยหรือ? ทว่า ก่อนที่นางจะได้ไตร่ตรองอะไรให้มากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูรั้วโครมใหญ่ และเสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! สหายหลินฟางเซียน... ทางการมีคำสั่งด่วนให้ตรวจสอบบ้านของพวกเธอข้อหาซ่อน ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!