แพทย์หญิงผู้มากฝีมือ

"ถ้าจะรื้อบ้านฉัน ก็ขอให้ดูหมายค้นให้ชัดเจนเสียก่อน สหายเฉิน! เพราะถ้าการตรวจสอบครั้งนี้เป็นเพียงความอิจฉาริษยาที่เห็นฉันอยู่ดีกินดีกว่า... ฉันเกรงว่ารายงานที่คุณจะไปเขียนส่งเบื้องบน อาจจะเปลี่ยนจาก 'การทำงานตามหน้าที่' กลายเป็น 'การกลั่นแกล้งข้าราชการและพลเมืองผู้บริสุทธิ์' แทนนะคะ" หลินฟางเซียนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน ร่างบางในชุดทำงานสีซีดจางไม่ได้ดูด้อยค่าลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยดุจหงส์ของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้สหายเฉิน หัวหน้าหน่วยตรวจสอบประจำหมู่บ้านถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังจะถีบประตูไม้ "เธอยังกล้าปากดีนะหลินฟางเซียน! ในเมื่อมีคนแจ้งว่าบ้านเธอซุกซ่อนของเถื่อนและยาต้องห้ามไว้ ถ้าไม่มีความผิดจริง ก็เปิดประตูให้ตรวจซะดีๆ!" สหายเฉินตะคอกกลับ พยายามข่มความกลัวที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดในใจ จางเหว่ยที่ยืนซ้อนหลังภรรยาอยู่ก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับกำแพงเหล็กกล้าแผ่ไอเย็นเยียบออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด มือหนาที่ผ่านการจับปืนและคันไถมาอย่างโชกโชนกดลงบนด้ามจอบที่วางพิงอยู่ข้างประตูเพียงเบาๆ แต่กลับทำให้กลุ่มคนข้างนอกถึงกับถอยกรูด ในจังหวะนั้นเอง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสก็ดังแว่วมาจากท้ายซอย ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบของป้าหวัง เพื่อนบ้านปากมากที่มักจะหาเรื่องติฉินนินทาฟางเซียนเป็นประจำ "ช่วยด้วย! ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน! หลานชายฉัน... อยู่ๆ ก็ชักเกร็ง ตัวเขียวไปหมดแล้ว หายใจไม่ออก! ใครก็ได้... ไปตามหมอโรงพยาบาลที!" เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สหายเฉินชะงักกึก หันไปมองทางต้นเสียงอย่างลังเล การตรวจสอบบ้านฟางเซียนคือคำสั่งลับจากคู่แข่งทางการค้าของตระกูลสามีที่จ้างเขามา แต่ชีวิตคนตรงหน้าก็สำคัญไม่แพ้กัน หลินฟางเซียนไม่รอช้า เธอหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน คว้ากล่องไม้ใบเก่า—ซึ่งจริงๆ แล้วคือมิติลับที่เธอจำลองขึ้น—ก่อนจะพุ่งตัวออกไปหาป้าหวังทันที "หลีกทางค่ะ!" "ฟางเซียน! แกจะทำอะไร! อย่ามาแตะต้องหลานฉันนะ ยัยตัวซวย!" ป้าหวังตวาดแม้ในใจจะเริ่มสั่น ฟางเซียนไม่ตอบโต้วาจา เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเด็กน้อยที่นอนชักอยู่บนพื้นดิน มือเรียวบางตรวจชีพจรและช่องปากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบเสียงเรียบ "ตกเลือดในทางเดินหายใจ หรืออาจจะสำลักวัตถุแปลกปลอม... จางเหว่ย! ช่วยตรึงตัวน้องไว้!" ในมิติลับของเธอ เข็มเงินแวววาวปรากฏขึ้นในมือ หลินฟางเซียนตวัดเข็มลงที่จุด 'จงวาน' และ 'เหอหกุ' อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ราวกับภาพติดตา ฝีมือการฝังเข็มระดับปรมาจารย์ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษผสานกับความรู้การแพทย์สมัยใหม่ทำให้มือของเธอไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย "หายใจ... หายใจเข้าลึกๆ" เธอสั่งขณะกดจุดกระตุ้นทางเดินหายใจ บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ สหายเฉินและลูกน้องยืนตะลึงมองฉากที่เกิดขึ้น คนในหมู่บ้านเริ่มล้อมวงเข้ามาดูด้วยความทึ่ง เด็กน้อยที่เคยตัวเขียวคล้ำเริ่มมีสีเลือดฝาด และในจังหวะสุดท้ายที่ฟางเซียนกดจุดกลางหลัง เด็กน้อยก็ไอโขลกออกมาพร้อมกับเม็ดถั่วลิสงที่ติดคออยู่ออกมาตามแรงกระแทก เสียงลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เด็กน้อยร้องไห้ออกมาเสียงดังสนั่น "รอดแล้ว... พระคุ้มครอง!" เสียงชาวบ้านดังเซ็งแซ่ ป้าหวังทรุดตัวลงกอดหลานชายด้วยน้ำตานองหน้า หันมามองฟางเซียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเกลียดชังเป็นความละอายใจ "หมอ... ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ..." ฟางเซียนเก็บเข็มเงินกลับเข้ามิติลับอย่างแนบเนียน เธอปัดฝุ่นออกจากชุดแล้วลุกขึ้นยืนมองไปทางสหายเฉินที่ยังคงยืนแข็งทื่อ "สหายเฉินคะ การช่วยชีวิตคนถือเป็นหน้าที่สำคัญอันดับแรกของพลเมืองที่ดี แต่การรื้อค้นบ้านคนอื่นโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน คือความผิดที่ขัดต่ออุดมการณ์ของทางการนะคะ วันนี้คุณจะยังยืนกรานที่จะตรวจบ้านฉันอยู่ไหม?" สหายเฉินหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาเห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่เมียทหารธรรมดา แต่เป็น 'แพทย์หญิง' ที่มีฝีมือล้ำเลิศเกินใครในแถบชายแดน หากเขายังดื้อดึงที่จะสร้างปัญหาให้เธอ เขาอาจจะกลายเป็นคนโง่ที่ทำลายโอกาสของตัวเองไปตลอดกาล "มะ...ไม่มีอะไรแล้ว วันนี้เป็นความเข้าใจผิด! แยกย้ายกันไปได้แล้ว!" เขาตะโกนสั่งลูกน้อง ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหนีไปอย่างรวดเร็ว จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ภรรยา มือหนากระชับไหล่เธอไว้แน่น สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความภูมิใจและความหวงแหน "ทำได้ดีมากฟางเซียน" ฟางเซียนยิ้มอ่อนหวาน แม้เหตุการณ์จะคลี่คลาย แต่เธอก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความวุ่นวายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกระลอก ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน จางเหว่ยก็ชะงักกึก เขาเหลือบมองไปที่มุมมืดของพุ่มไม้ข้างบ้าน เห็นเงาตะคุ่มของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบที่ไม่คุ้นตาที่หายไปอย่างรวดเร็ว "ฟางเซียน... มีคนเฝ้าดูเราอยู่" จางเหว่ยกระซิบเสียงต่ำ พลางกระชับมือที่จับเอวเธอไว้แน่นขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน กลิ่นหอมฟุ้งของ 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน' ที่ฟางเซียนตั้งไฟทิ้งไว้ในบ้านก็ลอยโชยออกมา เตะจมูกชาวบ้านที่ยืนอยู่แถวนั้นจนทุกคนหันมามองด้วยความหิวโหย แต่แล้วพวกเขาก็ต้องชะงัก เมื่อมีเสียงปรบมือดังแว่วมาจากความมืดหลังบ้าน พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูไม่เข้ากับหมู่บ้านชายแดนนี้แม้แต่น้อย "ฝีมือฝังเข็มยอดเยี่ยม... ไม่เสียชื่อทายาทตระกูลหลินที่หายสาบสูญไปจริงๆ" ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนจะโยนซองจดหมายสีน้ำตาลตกต่อหน้าฟางเซียน "มีคนจ้างให้ผมมาบอกคุณว่า... ความลับในมิติลับนั้น กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกสามวันข้างหน้า" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินหมอยายุค 70 นะคะ!