ความลับที่เริ่มเปิดเผย

"ท่านพี่... ดูเหมือนเราจะได้ทดสอบประสิทธิภาพของ ‘ยาสลายกลิ่นสมุนไพรพรางตัว’ ที่เพิ่งปรุงเสร็จเมื่อคืนนี้เสียแล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบเป็นปกติ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน มือเรียวบางที่เพิ่งวางถ้วยชาสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ไผ่ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณดิบของอดีตทหารลาดตระเวนแนวหน้าตื่นตัวขึ้นทันที ร่างกายกำยำขยับขยายโดยสัญชาตญาณเพื่อบังภรรยาไว้เบื้องหลัง มือหนากร้านเลือดกร้านศึกเอื้อมไปกุมด้ามมีดสั้นที่เหน็บไว้ที่เอวอย่างแน่นหนา หูทั้งสองข้างเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้รั้วบ้านไม้เก่าๆ ของพวกเขา "พวกมันมากันเร็วกว่าที่คาดไว้..." จางเหว่ยพึมพำเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันระคนกังวล "ฟางเซียน เจ้าหลบไปหลังบ้านก่อน คนพวกนั้นเป็นอันธพาลประจำหมู่บ้าน หาเรื่องรีดไถไม่เลิกรา ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องมาแปดเปื้อนกับคนพวกนี้" หลินฟางเซียนเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้จางเหว่ยรู้สึกใจหายวาบทุกครั้ง นางไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังหลบตามที่สามีบอก แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้ร่างหนาของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของรากโสมและสมุนไพรป่าลอยกรุ่นมาจากตัวนาง ขัดแย้งกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบด้านอย่างสิ้นเชิง "ท่านพี่ดูถูกภรรยาเกินไปแล้วกระมังคะ?" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "อีกอย่าง... ยาพรางตัวกลิ่นหอมหมื่นลี้ที่เราต้มเคี่ยวกันจนหม้อแทบไหม้เมื่อคืนนี้ หากไม่นำมาทดสอบกับพวกสุนัขล่าเนื้อที่จมูกไวเสียยิ่งกว่าสุนัขบ้านของตระกูลจาง จะเรียกว่าคุ้มค่าหยาดเหงื่อได้อย่างไรกัน?" ยังไม่ทันที่จางเหว่ยจะได้เอ่ยท้วงสิ่งใด เสียงถีบประตูรั้วไม้ไผ่ก็ดัง "โครม!" สนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายหยาบคายของจางต้าหู ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของสามี และสมุนมือขวาอีกสองคนที่หน้าตาหาเรื่องไม่แพ้กัน "ไอ้จางเหว่ย! ไอ้ขี้โรค! มุดหัวอยู่ไหนวะ! รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร ถึงเวลาส่งส่วยค่าคุ้มครองและข้าวสารส่วนแบ่งของตระกูลแล้ว!" เสียงตะโกนแผดลั่นทำลายความเงียบสงบยามสายของหมู่บ้านชายแดนจนหมดสิ้น จางเหว่ยขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาเตรียมจะก้าวออกไปซัดหน้าคนพวกนั้นให้สาสม แต่กลับถูกมือเล็กๆ ของหลินฟางเซียนเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อไว้เสียก่อน "ใจเย็นๆ สิคะ ท่านพี่..." หลินฟางเซียนกระซิบเบาๆ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับราวกับปีศาจน้อยเจ้าเล่ห์ "ให้ภรรยาผู้นี้ต้อนรับพวกเขาสักหน่อยเถอะค่ะ รับรองว่าท่านจะต้องทึ่งใน ‘ฝีมือการรักษาโรคประหลาด’ ของฉันอย่างแน่นอน" พูดจบ หลินฟางเซียนก็ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้างดงามประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูอย่างไรก็ไร้พิษภัย แต่กลับทำให้จางเหว่ยที่มองตามหลังถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "โอ้... ลมอะไรหอบพี่ใหญ่ต้าหูมาถึงเรือนหลังเล็กที่แสนจะอัตคัดของเราได้ล่ะคะนี่?" หลินฟางเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยวนเย้าจนจางต้าหูที่กำลังทำหน้าถมึงทึงถึงกับชะงักกึก จางต้าหูกวาดสายตามองสะใภ้รองตระกูลจางที่พักหลังมานี้ดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนแต่ก่อน ตรงกันข้าม... มันกลับทอประกายราวกับกำลังมองดู ‘ตัวทดลองชั้นดี’ เสียมากกว่า "นัง... นังสารเลว หลบไป! ข้าไม่ได้มาคุยกับเจ้า!" จางต้าหูสะบัดหน้าหนีความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านในอก แล้วชี้นิ้วด่ากราด "เรียกไอ้จางเหว่ยออกมา! อย่าคิดว่าบาดเจ็บแล้วจะเบี้ยวหนี้ได้นะเว้ย ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานเมียแพทย์ฝึกหัดอย่างแกแอบไปเก็บสมุนไพรล้ำค่าบนเขามาใช่ไหม? เอาออกมาแบ่งครึ่งเสียดีๆ ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" สมุนอีกสองคนด้านหลังส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างน่ารังเกียจ พร้อมกับทำท่าทางคุกคาม ก้าวเท้าล้ำเข้ามาในเขตบ้านของสองสามีภรรยา หลินฟางเซียนไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางสาวเท้าเข้าไปใกล้กลุ่มคนพวกนั้นทีละก้าว พร้อมกับแอบดีดผงสมุนไพรสีขาวละเอียดที่ซ่อนไว้ในผ้าเช็ดหน้าปลิวไปตามกระแสลมบางเบา "สมุนไพรล้ำค่าอะไรกันคะ พี่ใหญ่ต้าหู... ตาฝาดไปแล้วกระมัง บ้านเรามีแต่รากไม้ริมทางต้มประทังชีวิตเท่านั้นเอง" หลินฟางเซียนแย้มยิ้มหวานหยด แต่ในใจกลับนับถอยหลังในใจ *สาม... สอง... หนึ่ง...* "ฮ่าๆๆ อย่ามาตลบตะแลงน่า! นังนี่— โอ๊ย! อะ... อะไรวะเนี่ย!" จางต้าหูที่กำลังอ้าปากหัวเราะเยาะ จู่ๆ ก็ต้องหยุดชะงัก ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะสุราเถื่อนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ มือหนายกขึ้นเกาตามลำคอและแขนอย่างบ้าคลั่ง อาการคันคะเยอราวกับมีมดนับพันตัวไต่อยู่ใต้ชั้นผิวหนังเล่นงานจนเขาต้องทรุดตัวลงไปดิ้นกับพื้นดินทันที "ลูกพี่! เป็นอะไรไปครับ!" สมุนทั้งสองคนตกใจหน้าซีดเผือด รีบเข้าไปประคอง แต่ไม่ทันไร... พวกมันทั้งคู่ก็เริ่มมีอาการเดียวกัน คันคะเยอ หายใจติดขัด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... มีตุ่มหนองใสๆ ผุดขึ้นมาตามผิวหนังที่โดนลมพัดผ่านอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์! จางเหว่ยที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านหลัง เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาหันกลับมามองภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกอมยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างกาย สมองของอดีตทหารผู้ผ่านศึกเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ในพริบตา *ยาสลายกลิ่นสมุนไพรพรางตัวอะไรกัน... ที่แท้ภรรยาของเขาปรุง ‘ยาพิษกระตุ้นภูมิแพ้ขั้นรุนแรง’ ออกมาต่างหากเล่า! และนางยังคำนวณทิศทางลมได้อย่างแม่นยำราวนักวางกลยุทธ์ในสนามรบ!* หลินฟางเซียนหันมาสบตากับสามี รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนดวงหน้าสวยหวาน นางกระพริบตาปริบๆ อย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยกระซิบเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของจางเหว่ยกระตุกวูบ "ท่านพี่คะ... ดูเหมือนว่ายาพิษแก้คันสูตรพิเศษของฉัน จะออกฤทธิ์ได้ดีเกินคาดเสียแล้วล่ะค่ะ แบบนี้... เราควรจะเรียกค่ารักษาจากพวกเขาเท่าไหร่ดีคะ ถึงจะพอเป็นทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ผักแปลงใหม่มาปลูกในสวนหลังบ้านของเรา?" จางเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก ภายในอกอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งทึ่ง ตะลึงพรลึง และ... ความรักความหลงใหลที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ผู้หญิงคนนี้ซ่อนความลับอะไรไว้อีกบ้างกันแน่? ทว่า ในขณะที่จางเหว่ยกำลังจะเอ่ยปากตอบคำถามของภรรยา สายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยสายหนึ่ง กำลังแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ข้างรั้วบ้าน ท่าทางลับๆ ล่อๆ นั้นบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังแอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกใจกลัว ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น ‘ท่านแม่สามี’ ผู้ใจร้ายและชอบรีดไถเงินทองของตระกูลจาง ที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์ปาฏิหาริย์นี้เข้าพอดี! ดวงตาฝ้าฟางของหญิงชราเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเห็นฤทธิ์เดชของสะใภ้รองที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!)