ซ้อมคิวรัก

"ถ้าคุณยังทำหน้าราวกับกำลังจะไปงานศพแบบนั้น เราก็ไม่ต้องคุยเรื่องแผนการบุกเข้าไปในงานเลี้ยงนั่นหรอกนะ ลัลนา" กวินทร์วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปัง จนลัลนาที่กำลังกอดอกพิงผนังห้องทำงานส่วนตัวของเขาต้องเลิกคิ้วขึ้น สายตาของเธอคมกริบไม่แพ้มีดผ่าตัดที่เขามักจะใช้ "หมอพูดเหมือนการปลอมตัวเป็นคู่ควงของหมอเพื่อไปขุดคุ้ยความลับระดับประเทศเป็นเรื่องสนุกงั้นแหละ" ลัลนาเหยียดยิ้ม พลางก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิดสำหรับคนประสาทไวอย่างกวินทร์ "ที่สำคัญ... สายตาหมอตอนมองผมเนี่ย เหมือนกำลังมอง 'คนไข้ระยะสุดท้าย' ที่หมอขี้เกียจรักษาเต็มทีเลยนะ" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาที่เย็นชาคู่นั้นกวาดมองหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่ปลายผมยันรองเท้าส้นเข็ม "ก็ถ้าคนไข้คนนั้นเอาแต่ดื้อรั้น ไม่ฟังคำสั่ง แถมยังชอบทำตัวเป็นจุดสนใจทั้งที่ต้องเป็นสายลับ... ผมว่าการวินิจฉัยของผมก็คงไม่ผิดหรอก" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ" ลัลนาเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รินรดช่องว่างระหว่างพวกเขา "งั้นในฐานะ 'คนไข้' ที่หมอเกลียดนักหนาเนี่ย หมอจะซ้อมคิวรักกับผมยังไงให้มันเนียนจนไอ้พวกนั้นไม่สงสัยล่ะ?" กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ—กลิ่นดอกไม้ป่าที่ผสมกับความดื้อรั้น—เริ่มรบกวนสมาธิเขา เขาขยับถอยหลังแต่ติดขอบโต๊ะเสียแล้ว "การแสดงคือการสวมบทบาท ไม่ใช่การเล่นขายของ" เสียงของกวินทร์แหบพร่าลงเล็กน้อย เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่าแน่นพอที่จะไม่ให้เธอขยับหนี "คนรักกันเขาไม่ยืนคุยกันห่างแบบนี้ ลัลนา" เขากระชากเธอเข้ามาหาตัว จนร่างบางเสียหลักถลาเข้าหาแผงอกกว้าง กวินทร์อาศัยจังหวะนั้นโอบเอวเธอไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่ราวกับหลุมดำของเขา "หมอ... นี่มันใกล้ไปแล้ว" ลัลนาพึมพำ แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอเกลียดที่ความปากเก่งของตัวเองดันหายไปในวินาทีที่เขาสัมผัสตัว "ใกล้แค่นี้ยังไม่พอหรอก ถ้าเราจะหลอกคนพวกนั้นให้เชื่อสนิทใจว่าเรากำลังหมกมุ่นกันและกันจนลืมโลกภายนอก" กวินทร์กระซิบข้างใบหู ความเย็นชาในดวงตาถูกแทนที่ด้วยประกายบางอย่างที่เขารักษาไว้ไม่มิด "จำไว้ว่าสายตาต้องอ่อนเชื่อม มือต้องวางตรงที่ที่คนรักกันเขาทำ... และที่สำคัญที่สุด ห้ามหลบตา" กวินทร์ลดใบหน้าลงมา จนปลายจมูกของเขาแตะกับแก้มของเธอ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวจนลัลนาต้องหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ "มองผมสิ ลัลนา" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่ง "ถ้าแค่นี้คุณยังประหม่า วันงานจริงคุณก็แค่เหยื่อชั้นดีที่รอวันโดนเชือด" ลัลนาลืมตาขึ้น สบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความนัยที่เขายังไม่กล้าเปิดเผย เธอยกมือขึ้นคล้องคอเขาอย่างถือดี แม้ขาสั่นจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ "คิดว่าผมจะกลัวหมอเหรอ?" เธอสวนกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ก็ยังคงความถือดี "ลองดูสิ... หมอจะทน 'การแสดง' ของผมได้สักกี่น้ำ" บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน กวินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง การซ้อมคิวรักที่เขาวางแผนไว้เพื่อภารกิจ กลับกลายเป็นเกมที่เขากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดที่เขาสร้างขึ้นเอง มือของกวินทร์เลื่อนจากเอวบางขึ้นไปโอบประคองแผ่นหลังของเธอ นิ้วหัวแม่มือคลึงผิวแก้มเนียนอย่างลืมตัว ความรู้สึกดิบเถื่อนที่พยายามกดทับไว้เริ่มพุ่งพล่าน "งั้นเรามาเริ่ม 'บทเรียนที่สอง' กัน" กวินทร์กระซิบ "บทที่ว่าด้วยเรื่อง... การมอบจุมพิตให้ดูสมจริงที่สุด" เขาก้มลงมาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร ริมฝีปากของเขาห่างจากเธอเพียงแค่เส้นกั้นบางๆ ลัลนาจ้องมองริมฝีปากหยักได้รูปของเขาด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ เธอไม่รู้ว่านี่คือแผนการ หรือเป็นสิ่งที่เขากำลังโหยหาจริงๆ ทันใดนั้น... *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันแทบจะทันที ลัลนาถอยกรูดไปจนเกือบชนตู้เอกสาร ขณะที่กวินทร์พยายามจัดเสื้อกาวน์ที่ยับยู่ยี่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมสุดชีวิต "กวินทร์! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งทำอะไรผลีผลาม!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู กวินทร์หรี่ตาลง เมื่อเห็นว่าใครคือบุคคลที่สามที่พรวดพราดเข้ามาในจังหวะที่หัวใจเขากำลังเต้นแรงที่สุด—หัวหน้าฝ่ายสืบสวนที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดทั้งสัปดาห์ "ท่านสารวัตร?" กวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามซ่อนความปั่นป่วนในดวงตาเอาไว้ "ที่นี่ไม่ใช่สถานีตำรวจ และถ้าผมจำไม่ผิด ผมไม่ได้เชิญคุณมาที่ห้องตรวจของผม" สารวัตรคนนั้นไม่สนใจคำประชด เขาจ้องมองทั้งกวินทร์และลัลนาสลับกันไปมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบาๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้จนชิดโต๊ะ "ไม่ต้องมาทำเป็นเย็นชาใส่ฉัน หมอ" สารวัตรพูดเสียงเข้ม "เพราะคนที่พวกคุณกำลังจะเข้าไปหาในงานเลี้ยงคืนนี้... ไม่ใช่แค่คนมีอิทธิพลธรรมดา แต่มันรู้ตัวแล้วว่าพวกคุณกำลังจับตามองอยู่" ลัลนากลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร ความตายที่พวกเขากำลังก้าวเท้าเข้าไปหา มันไม่ได้อยู่แค่ในบทเรียนการแสดงอีกต่อไป แต่มันเริ่มขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่พัดผ่านเข้ามาในห้อง กวินทร์เหลือบมองลัลนาเพียงชั่วครู่ สายตาที่เขาใช้มองเธอเปลี่ยนไป—ไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความหมั่นไส้ แต่มันคือความเป็นห่วงที่เขากลัวที่สุดหากต้องแสดงออกมา "งั้นก็แปลว่า..." กวินทร์ทวนคำ "เราไม่มีเวลาซ้อมกันอีกแล้วสินะ" เขาก้าวผ่านหน้าสารวัตรไปคว้าแจ็คเก็ตสูทตัวนอกมาสวม แล้วหันมาสบตากับลัลนาด้วยแววตาที่เด็ดขาด "ลัลนา เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และผมจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องคุณเด็ดขาด" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ราชันย์หอกทมิฬเสมอมาครับ