ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"โรงพยาบาลกำลังจะถูกสั่งปิด... ถ้าพวกคุณยังคิดจะเล่นเกมตลกขบขันกันอยู่แบบนี้" เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของแพทย์หญิงหมวดหมู่เฉพาะทางดังแทรกผ่านความเงียบของห้องพักแพทย์เวร ร่างบางในชุดกราวน์สีขาวสั่นเทาเล็กน้อย มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอกวาดสายตามองนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นอย่างกวินทร์ สลับกับนักข่าวสาวสายขุดผู้มีแววตาดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ใครอย่างลัลนา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เลือดในกายของคนทั้งคู่เย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "คุณหมายความว่ายังไง พิมพ์ชนก" กวินทร์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบกลับหรี่แคบลงอย่างอันตราย สัญชาตญาณของศัลยแพทย์มือหนึ่งบอกเขาว่า ข่าวสารที่กำลังจะหลุดจากปากเพื่อนร่วมงานคนนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้วโยนแฟ้มเอกสารลงตรงหน้ากวินทร์ แรงกระแทกทำให้กระดาษด้านในปริออกมาเล็กน้อยเผยให้เห็นตัวเลขบัญชีมหาศาลและรายชื่อผู้ป่วยที่หายตัวไปอย่างปริศนา "ไม่ใช่แค่คำขู่... ผู้อำนวยการกำลังส่งคนเก็บหลักฐานทั้งหมด คืนนี้จะมีงานเลี้ยงรับรองการกุศลที่คฤหาสน์ตระกูลจิระเดชากุล และนั่นคือ 'หลุมศพ' ที่พวกเขาเตรียมไว้กลบเกลื่อนทุกอย่าง" พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงสั่น "ถ้าพวกคุณอยากสาวไส้ให้ถึงตัวการใหญ่จริงๆ นี่คือโอกาสเดียว... แต่การจะเข้าไปในงานเลี้ยงระดับปิดตายนั้น ลำพังแค่บัตรเชิญยังยากเลย นับประสาอะไรกับคนนอกอย่างพวกคุณ" ลัลนาหรี่ตาลง สมองของนักข่าวสาวประมวลผลด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบแม้สถานการณ์จะวิกฤตเพียงใด เธอก้าวเข้าไปแตะแฟ้มเอกสารนั้นพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับนายแพทย์หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ "งานเลี้ยงสมาคมแพทย์และนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล... ถ้าฉันจำไม่ผิด งานแบบนั้นเขาบังคับควงคู่เดทระดับไฮโซไม่ใช่เหรอคะ คุณหมอกวินทร์" ลัลนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด ทว่าประกายตาในยามนี้กลับคมปราบราวกับใบมีด กวินทร์ปรายตามองหญิงสาวข้างกายอย่างนึกหมั่นไส้ ในสถานการณ์เป็นตายร้ายดีแบบนี้ เธอยังมีอารมณ์มาเล่นลิ้นกับเขาได้อีก "เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมสักที ลัลนา" กวินทร์แค่นเสียงลอดไรฟัน ปากร้ายใส่ตามนิสัย "ถ้าสมองคุณยังพอมีรอยหยักอยู่บ้าง ก็น่าจะคิดได้นะว่างานระดับนั้น ไม่ใช่สถานที่สำหรับนักข่าวซุ่มซ่ามที่ชอบวิ่งเข้าไปหาตีนอย่างคุณ" "อ้าว! ปากแบบนี้อยากโดนผ่าตัดเสริมความกรุณาให้สักแผลไหมคะคุณหมอ" ลัลนาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่เชิดขึ้นอย่างถือดี "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามยะ! ฉันกำลังประเมินสถานการณ์ต่างหากเล่า" "หยุดเถียงกันสักทีเถอะน่า!" พิมพ์ชนกยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดหัว "นี่ไม่ใช่เวลามาจีบกันนะ พวกคุณสองคนกำลังเอาชีวิตเข้าแลก!" "ใครจีบยัยนี่/ใครจีบเขา!" กวินทร์และลัลนาประสานเสียงปฏิเสธขึ้นพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย ก่อนจะหันขวับไปมองทางอื่นด้วยความขัดเขินเล็กน้อย กวินทร์กระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ ส่วนลัลนาก็สะบัดหน้าหนีพลางกอดอกแน่น แต่คำพูดของพิมพ์ชนกเมื่อครู่ก็สะกิดความจริงบางอย่างขึ้นมา งานเลี้ยงคืนนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นระดับทหาร การจะแฝงตัวเข้าไปโดยไม่ให้สะดุดตาบอดี้การ์ดนับร้อยชีวิต เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย หากปราศจาก "ข้ออ้าง" ที่แนบเนียนที่สุด กวินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนเงาของตนเองและหญิงสาวร่างบางที่ยืนอยู่ข้างกาย ความเงียบโรยตัวปกคลุมอีกครั้ง ราวกับเสียงนาฬิกากำลังนับถอยหลังสู่หายนะ "ทางเดียวที่จะเข้าไปได้..." กวินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนลัลนาต้องหันกลับมามอง "คือเราต้องเปิดตัวในฐานะ... คนรัก" ลัลนาชะงัก เปลือกตาบางกะพริบปริบๆ สมองที่เคยแล่นฉิวนิ่งค้างไปสามวินาที "ว่าไงนะ...?" "คุณหูหนวกหรือไง ลัลนา" กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางจนเธอต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของศัลยแพทย์หนุ่มพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เราต้องปลอมเป็นคู่รักไฮโซ เพื่อตบตาพวกมัน งานนี้ไม่มีที่ให้สำหรับความลังเล ถ้าคุณกลัว... ก็เชิญนั่งรอรับข่าวจากหน้าจอทีวีเหมือนคนอื่นๆ ซะ" คำพูดท้าทายแบบฉบับกวินทร์ทำงานได้ผลชะตากำหนด ลัลนาเม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของนักข่าวสาวไม่ยอมให้เธอก้มหัวให้กับความหวาดกลัวเด็ดขาด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ผิวแก้ม "ท้าทายผิดคนแล้วล่ะค่ะคุณหมอ" ลัลนากัดฟันยิ้ม ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความท้าทายไม่แพ้กัน "ถ้าฉันต้องปลอมเป็นแฟนคุณเพื่อเข้าไปสืบความจริง ฉันจะแสดงให้เนียนจนคุณถอนตัวไม่ขึ้นเลยคอยดู" "หึ มั่นใจเกินไปหน่อยระวังจะตกหลุมพรางตัวเองนะนักข่าว" กวินทร์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้านิ่งขรึม ราวกับปีศาจเจ้าเล่ห์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ากรง พิมพ์ชนกมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันด้วยบรรยากาศชวนใจเต้นระทึก เธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกผสมความกังวล "ตกลงตามนี้... แฟ้มนี้คือข้อมูลทั้งหมด บัตรเชิญสำรองอยู่ในลิ้นชักชั้นสาม รีบไปเตรียมตัวซะ งานเลี้ยงเริ่มตอนทุ่มตรง" เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำหลาก สองชั่วโมงต่อมา ณ ห้องแต่งตัววีไอพีหลังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับโลก บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ประตูห้องลองเสื้อเปิดออกพร้อมกับร่างบางของลัลนาที่ก้าวออกมา กวินทร์ที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ถึงกับชะงัก ลมหายใจของศัลยแพทย์หนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ เดรสราตรีสีดำสนิทเข้ารูปขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน ผ่าสูงอวดเรียวขากลึงยาวขาวเนียน ท่อนบนเปิดไหล่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและลาดไหล่ระหง เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบไว้ลวกๆ ถูกปล่อยสยายเป็นลอนคลื่นคลอเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่า ใบหน้าคมคายถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่เฉี่ยวคม ดวงตากลมโตคู่สวยสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง ราวกับนางพญาผู้สูงศักดิ์ที่ก้าวลงมาจากสรวงสวรรค์ ลัลนาเห็นสายตาที่นิ่งค้างของชายหนุ่ม เธอก็ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก เดินน่องเรียวตรงเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเขา ร่างกายแนบชิดกันจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา "มองค้างแบบนี้... ตะลึงในความสวยของแฟนปลอมๆ คนนี้เหรอคะคุณหมอ" เสียงหวานเอ่ยเย้าแหย่ พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปจัดปกเสื้อสูทสีเทาเข้มให้เขาอย่างถือวิสาสะ กวินทร์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวคิ้วคอดของเธอเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ แรงดึงกะทันหันทำให้ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก ลัลนา" กวินทร์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่อง ทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่ "ผมแค่กำลังคิดว่า... ถ้าศัตรูเห็นคุณในสภาพนี้ พวกมันคงไม่ได้สนใจสืบเรื่องอื่น นอกจากแย่งชิงตัวคุณไปจากผม" ลัลนาใจเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ เธอนึกอยากจะเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามเคย แต่ทว่า... แววตาคมกริบที่มองมาด้วยความลึกล้ำและห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายนั้น กลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ จังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นตรงกันอย่างไร้เหตุผล ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาต "กวินทร์! ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่...!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของใครบางคนดังแทรกเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและตกใจสุดขีด กวินทร์และลัลนาผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมของศัลยแพทย์หนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร และวินาทีนั้นเอง... เงื่อนงำทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ก็ถูกกระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นบุคคลที่สามที่พวกเขานึกไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย ว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" มาโดยตลอดครับ!