ความจริงที่เริ่มกระจ่าง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกเปิดออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยของลัลนา แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากห้องเอกสารเก่าเก็บของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังทอดเงายาวทับร่างของเธอ กลิ่นอับของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย คำพูดของนพ.กวินทร์ก่อนหน้านี้ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท—*“เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และผมจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องคุณเด็ดขาด”* ผู้ชายอะไร ปากร้ายเป็นพิษแต่กลับเอาตัวเข้ามาขวางกระสุนความซวยแทนเธออยู่เรื่อย ลัลนาแค่นหัวเราะ33ในลำคอเบาๆ พลางกวาดสายตาคมกริบอ่านตัวอักษรบนกระดาษรายงานการผ่าตัดเมื่อสามปีก่อนอย่างละเอียด บรรทัดแล้วบรรทัดเล่า จนกระทั่งสะดุดเข้ากับลายเซ็นที่คุ้นตา... ลายเซ็นของผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ถูกปั๊มทับด้วยตราลับ ‘ห้ามเปิดเผย’ "เจอตัวการแล้ว..." เสียงพึมพำลอดไรฟันของนักข่าวสาวดังขึ้น แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ เบาะแสชิ้นนี้ไม่ได้เป็นแค่เพียงเอกสารทางการแพทย์ธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่เชื่อมโยงถึงการทุจริตและการปกปิดความผิดพลาดระดับองค์กร แกร็ก! เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นตรงทางเดินด้านนอกทำให้ลัลนาสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณนักข่าวสายสืบสวนสั่งการให้เธอซ่อนแฟ้มเอกสารไว้ใต้เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำทันที ประตูห้องเอกสารถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรดในชุดกาวน์สีขาวของศัลยแพทย์หนุ่มก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ "คุณนี่มันดื้อด้านเป็นที่หนึ่งจริงๆ ลัลนา" กวินทร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหงุดหงิดระคนโล่งอก เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูก "ผมบอกให้รอในรถไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงชอบเอาตัวเองมาเสี่ยงอันตรายอยู่เรื่อย" "ถ้าฉันเชื่อคุณ ป่านนี้คงไม่ได้เบาะแสเด็ดนี่หรอ%" ลัลนาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว เธอดึงกระดาษแผ่นสำคัญออกมาจากเสื้อแล้วชูขึ้นตรงหน้าเขา "ดูนี่สิหมอ... ลายเซ็นนี้ บันทึกการสั่งจ่ายยานี้ มันไม่ได้ผิดพลาดธรรมดา แต่มันเป็นการฆาตกรรมอำพรางชัดๆ" กวินทร์ก้มลงมองเอกสารในมือเธอ แววตาที่เคยเย็นชาและระAอไหววูบไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นของหญิงสาว แต่เป็นเพราะเนื้อหาในกระดาษแผ่นนั้นมันยืนยันความจริงอันโสมมที่เขาพยายามขุดคุ้ยมาตลอด "คุณรู้ไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร..." กวินทร์เอ่ยเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของลัลนาชนเข้ากับชั้นวางเอกสาร ปิดกั้นทางหนีทุกทาง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่พวงแก้มเนียน "พวกมันไม่ใช่แค่หมอขายวิญญาณธรรมดา แต่มีอิทธิพลระดับประเทศ ถ้ามันรู้ว่าคุณถือเอกสารนี้อยู่... คุณอาจจะไม่มีชีวิตรอดไปจนถึงวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ!" "แล้วไงคะ? กลัวเหรอ?" ลัลนายังคงทำปากเก่ง แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายต่อสติสัมปชัญญะของเธอเหลือเกิน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "คุณเองก็กลัวเหมือนกันสินะ ถึงได้ตามมาขวางฉันถึงที่นี่... หมอกวินทร์ ปากร้ายอย่างคุณเนี่ย แท้จริงแล้วใจอ่อนยวบยาบทุกทีสิน่า" "ปากเก่งนักนะ..." กวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาทอดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือหนายื่นออกไปวางทابกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง เพื่อกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ หัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มเต้นแรงไม่แพ้กัน ยิ่งเห็นความกล้าหาญที่บ้าบิ่นของเธอ เขาก็ยิ่งอยากจะดุให้เข็ดหลาบและอยากจะดึงเข้ามาสวมกอดไว้แน่นๆ เพื่อความปลอดภัยในเวลาเดียวกัน บรรยากาศในห้องแคบๆ กลับร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ฟุ้งกระจายระหว่างความซึ้งและความซึนทำให้ต่างฝ่ายต่างนิ่งงันไปชั่วขณะ ลัลนาชะงักเมื่อรับรู้ถึงความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าสถานะคู่กัด กลิ่นอายความเป็นสุภาพบุรุษที่แฝงความดุดันของเขาทำเอาเธอสมองตื้อตันไปหมด ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดแต่หัวใจเต้นแรงจะดำเนินไปมากกว่านั้น กริ๊ก... เสียงปลดล็อกกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้! กวินทร์หน้าเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที เขารวบเอวบางของลัลนาเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือใหญ่อีกข้างปิดปากเธอสนิทไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอด ลากตัวเธอเข้าไปซ่อนหลังผ้าม่านทึบแสงมุมห้องอย่างไร้เสียง ท่ามกลางความมืดและเงาสลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาของกวินทร์มองสบตากับเธอเป็นเชิงสั่งห้ามขยับเด็ดขาด ขณะที่มือหนายังคงโอบกอดกระชับเอวเธอแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้สั่นไหว แอด... เสียงประตูห้องเปิดกว้างออก พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องกราดไปทั่วห้อง และเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่หยุดยืนอยู่กลางห้อง... *“ค้นให้ทั่ว... มันต้องมีเอกสารสำคัญซ่อนอยู่แถวนี้แน่!”* เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวเอ่ยขึ้น ทำเอาหัวใจของลัลนาแทบหยุดเต้น เพราะนั่นคือเสียงของคนที่ควรจะอยู่บนจุดสูงสุดของโรงพยาบาลแห่งนี้... ผู้อำนวยการที่เธอกำลังตามล่าตัวอยู่นั่นเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ *ราชันย์หอกทมิฬ*