ที่หลบภัยชั่วคราว

"วางปืนลงซะ ถ้าไม่อยากให้สมองของคุณต้องไปแปะอยู่บนกระจกหน้ารถนั่น" น้ำเสียงของกวินทร์ราบเรียบ หากแต่มันแฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาลัลนาถึงกับชะงัก เธอพยายามเพ่งมองผ่านความมืดสลัวของยามค่ำคืนไปยังเงาร่างนั้น ร่างสูงโปร่งที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าคือก้องภพ... อดีตเพื่อนร่วมงานที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับหลักฐานคดีทุจริตชุดใหญ่เมื่อปีก่อน "หมอกวินทร์... คุณนี่มันพระเอกตลอดกาลจริงๆ นะ" ก้องภพเหยียดยิ้ม ปืนในมือยังคงเล็งตรงมาที่ขมับของกวินทร์ "รู้ไหมว่าการเป็นศัลยแพทย์น่ะ ต้องใช้มือที่นิ่งมาก... แต่ตอนนี้ มือคุณสั่นหรือเปล่า?" กวินทร์ไม่ตอบ เขาขยับตัวอย่างใจเย็น บังร่างของลัลนาไว้มิดชิด "คนอย่างคุณไม่กล้ายิงหรอก เพราะถ้าผมตาย ความลับเรื่องบัญชีลับในสิงคโปร์จะถูกส่งไปที่สำนักข่าวพรุ่งนี้เช้าอัตโนมัติ" "เหอะ! ขู่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ" ก้องภพแค่นหัวเราะ ก่อนจะลดปืนลงเล็กน้อย "ไปที่บ้านพักตากอากาศนั่นซะ ถ้าไม่อยากให้มีใครเจ็บตัวมากกว่านี้ ขับไป!" การเดินทางในความเงียบกดดันจบลงที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลที่ห่างไกลจากตัวเมือง เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังโครมครามประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของลัลนา เธอถูกดันให้เข้าไปในตัวบ้านที่มืดมิด กลิ่นอายของความชื้นและไอเค็มจากทะเลอบอวลอยู่รอบตัว "นั่งลง" ก้องภพสั่งพลางใช้ปืนบุ้ยใบ้ไปที่โซฟาหนังกลางห้อง กวินทร์ดึงลัลนาให้นั่งลงข้างๆ เขายังคงรักษาท่าทีเย็นชา แต่นิ้วมือที่แอบกุมมือของเธอไว้ใต้ผ้าคลุมตักนั้นกลับชื้นเหงื่อ เขาบีบมือเธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่า 'ผมอยู่ตรงนี้' "คุณต้องการอะไร" กวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ฉันต้องการหลักฐานที่คุณเก็บไว้" ก้องภพทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง "พวกคุณทำลายชีวิตฉัน หมอ... คุณก็แค่หมอหน้าเงินที่อยากเล่นบทพระเอกกู้โลก แต่คนอย่างนายน่ะเหรอจะรู้อะไร" ลัลนาแค่นยิ้ม เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับก้องภพโดยไม่เกรงกลัว "หน้าเงิน? ถ้ากวินทร์หน้าเงินจริงๆ เขาคงไม่ยอมทิ้งชื่อเสียงระดับประเทศมาเสี่ยงตายกับนักข่าวอย่างฉันหรอกนะ คุณต่างหากที่หลงทางจนกู่ไม่กลับ" "เงียบปาก!" ก้องภพตวาดพร้อมขยับปืนจ่อไปทางลัลนาทันที กวินทร์ลุกพรวดขึ้นอย่างลืมตัว "อย่ามายุ่งกับเธอ!" จังหวะที่ก้องภพเสียสมาธิไปกับความเกรี้ยวกราดของกวินทร์ ลัลนาก็คว้าแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะปาเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ กวินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาพุ่งเข้าชาร์จตัวก้องภพทันที ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนร่างกระแทกเข้ากับชั้นวางของเสียงดังสนั่น "กวินทร์! ระวัง!" ลัลนาร้องลั่นเมื่อเห็นก้องภพควักมีดพกออกมาจากเอว แรงปะทะทำให้กวินทร์เสียหลักล้มลงข้างโซฟา ก้องภพเงื้อมีดขึ้นสูงหมายจะปักลงที่หัวไหล่ของศัลยแพทย์หนุ่ม แต่กวินทร์ใช้ทักษะการป้องกันตัวที่ร่ำเรียนมาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น ทั้งคู่ยื้อยุดกันด้วยลมหายใจที่หอบถี่ "คุณมันบ้าไปแล้ว!" กวินทร์ตวาด ลมหายใจเขาหอบเหนื่อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ในจังหวะที่ก้องภพกำลังจะได้เปรียบและกดมีดลงมาใกล้หน้าอกของกวินทร์ขึ้นทุกขณะ ลัลนาก็พุ่งเข้าไปคว้าแจกันใบใหญ่จากบนโต๊ะฟาดเข้าที่ท้ายทอยของก้องภพอย่างเต็มแรง ก้องภพชะงัก ร่างหนาล้มพับลงกับพื้นห้องโดยไร้สติทันที ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ กวินทร์ยันตัวลุกขึ้นด้วยอาการบาดเจ็บเล็กน้อยที่แขน เขาหันมาหาลัลนา สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความตำหนิ "ผมบอกให้คุณหนี ไม่ใช่ให้เอาตัวเองมาเสี่ยง" กวินทร์พูดเสียงพร่า พลางเดินเข้ามาใกล้ลัลนาที่ยืนสั่นเล็กน้อย "แล้วคุณจะให้ฉันทิ้งคุณไปเหรอ? ฝันไปเถอะ" ลัลนาเชิดหน้าขึ้น แม้แววตาจะเริ่มมีน้ำใสๆ คลอเบ้า กวินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่ดูเหมือนแข็งกร้าวแต่กลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ "คุณมันดื้อ... ดื้อจนผมอยากจะทำโทษให้เข็ด" "ก็ลองดูสิคะ หมอ" ลัลนาท้าทายในอ้อมกอด กวินทร์ผละออกเล็กน้อย มือหนาเชยคางเธอขึ้น ดวงตาคมคริสจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของเธอ "อย่าทำแบบนี้อีก... ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง" ริมฝีปากของกวินทร์ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ จังหวะที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ลัลนาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประทับลงมา เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างหนักหน่วง *ปัง! ปัง! ปัง!* ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว กวินทร์รีบผละออกจากลัลนาและหันไปคว้าปืนของก้องภพขึ้นมาเตรียมพร้อม เขาเดินย่องไปที่ประตูช้าๆ ขณะที่ลัลนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมบันทึกภาพ กวินทร์สูดหายใจลึกก่อนจะกระชากประตูเปิดออกกว้าง—แต่ทว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูไม่ใช่ตำรวจหรือพวกของก้องภพอย่างที่พวกเขาคาดคิด แต่มันคือซองจดหมายสีขาวสนิทที่แปะหน้าซองด้วยชื่อของกวินทร์ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่เปื้อนอยู่ตรงมุมซอง กวินทร์ก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมามองลัลนาด้วยสีหน้าซีดเผือด "กวินทร์... นั่นมันอะไร?" เขายังไม่ทันได้ตอบ ประตูด้านหลังบ้านที่เพิ่งจะปิดตายไปเมื่อครู่กลับถูกเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของชายหญิงกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาเดินเข้ามา... และคนหนึ่งในนั้นคือคนที่กวินทร์เคยประกาศว่าเขา 'ตายไปแล้ว' เมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันในตอนนี้ด้วยกันนะครับ ผมหวังว่าจะถูกใจทุกท่านครับ ราชันย์หอกทมิฬ