ความรู้สึกที่ห้ามไม่อยู่

“ถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลอง ผมจะถือว่าสิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้ คือการพยายามเรียกร้องความสนใจจากผมนะครับ ลัลนา” เสียงทุ้มต่ำของนพ. กวินทร์ดังขึ้นในความเงียบงันของห้องพักแพทย์ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาประจำตัวของเขาอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ลัลนาที่กำลังพยายามคว้าแฟ้มเอกสารบนชั้นวางเหนือศีรษะหยุดชะงัก เธอไม่ได้ถอยออก แต่กลับยืดตัวขึ้นจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งของชายหนุ่มที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ตั้งแต่วินาทีไหนก็ไม่ทราบ “เรียกร้องความสนใจ?” หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าทั้งที่ยังอยู่ในวงแขนของเขา “หมอกวินทร์คะ อย่าหลงตัวเองให้มากนัก เอกสารคนไข้เคสสำคัญที่ฉันต้องการจะหาคำตอบว่าทำไมมันถึง ‘หายไป’ จากโต๊ะทำงานคุณต่างหากที่สำคัญกว่าหน้าหล่อๆ ของคุณหลายเท่า” กวินทร์ก้มมองคนตรงหน้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ มือหนายันกับชั้นวางหนังสือเหนือไหล่เธอ กักขังร่างเล็กไว้ในกรงล้อมที่เขาสร้างขึ้นโดยสัญชาตญาณ “ปากเก่งไม่เปลี่ยน” เขากดเสียงต่ำ “ข้อมูลที่หาอยู่... อยากรู้ไปเพื่ออะไร ลัลนา คุณกำลังเล่นกับไฟ และดูเหมือนคุณจะชอบให้ตัวเองมอดไหม้ไปกับมันเสียด้วย” “ฉันเป็นนักข่าว ไม่ใช่นักดับเพลิงค่ะหมอ” ลัลนาเชิดหน้าสู้ แววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมลดละแม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก “ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และฉันก็จ่ายไหว... แล้วคุณล่ะ หมอผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนี้กำลังปกปิดอะไรอยู่กันแน่?” ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสาน กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน เขาเห็นความรั้นในดวงตาคู่นั้น เห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูอ่อนแอลงทุกทีเมื่อต้องอยู่กับผู้หญิงคนนี้ “ถ้าผมบอกว่าสิ่งที่ผมปกปิดอยู่... คือการที่ผมไม่อยากให้คุณเอาตัวไปเสี่ยงกับเรื่องเน่าเฟะพวกนั้น เพราะผม ‘ห่วง’ คุณเกินกว่าจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรคุณได้ คุณจะเชื่อไหมครับ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป จากความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบัง กลายเป็นความนุ่มนวลที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ลัลนาชะงักไป คำพูดที่เตรียมมาโต้ตอบราวกับถูกกลืนหายไปในลำคอ จังหวะหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่อยู่ “ห่วง... งั้นเหรอคะ?” ลัลนาทวนคำเบาหวิว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด กวินทร์ขยับกายเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างของกันและกัน มือหนาเอื้อมไปทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างหูเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะข่มอารมณ์เอาไว้ “อย่ามองผมแบบนั้น... ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจจะรับผิดชอบความรู้สึกที่มันห้ามไม่อยู่ของผม” เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงพร่ามัว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปช้าๆ ลัลนาหลับตาลงโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายของเขาห้อมล้อมเธอไว้ราวกับจะกลืนกิน บรรยากาศในห้องพักแพทย์ที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ยากจะต้านทาน ริมฝีปากของชายหนุ่มเลื่อนผ่านไปใกล้ใบหู ก่อนจะกระซิบคำที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ “ถ้าคุณยังดื้อ... ผมคงต้องใช้วิธีอื่นในการทำให้คุณหยุดซนเสียที” ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจนทั้งสองต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ประตูห้องพักแพทย์เปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของพยาบาลหัวหน้าเวรยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก “หมอกวินทร์คะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ คนไข้เตียง 402 เกิดภาวะแทรกซ้อนเฉียบพลัน... และที่สำคัญ มีคนของสำนักข่าวคุณ... มายืนรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน บอกว่าได้รับข้อมูลลับเกี่ยวกับเคสนี้มาค่ะ!” กวินทร์หันกลับไปสบตาลัลนาทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาและดุดันในพริบตา เขารวบเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็วก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “นี่คือความจริงที่คุณตามหาหรือเปล่า ลัลนา? หรือนี่คือ ‘ราคา’ ที่คุณต้องจ่ายในฐานะนักข่าวที่แอบขโมยข้อมูลของผมไปขาย?” ลัลนาเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนส่งข้อมูลนี้ เธอถูกใส่ร้าย... แต่ก่อนที่เธอจะได้อธิบายอะไร กวินทร์ก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ ท่ามกลางความสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ คือความรัก... หรือเป็นเพียงกับดักที่เขาวางไว้เพื่อจับผิดเธอกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของทั้งคู่นะครับ ราชันย์หอกทมิฬสัญญาว่าจะนำพาความเข้มข้นมาเสิร์ฟให้อีกในตอนหน้าแน่นอนครับ