คืนแห่งความทรงจำ

กลิ่นอายจางๆ ของแอลกอฮอล์ล้างแผลยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของศัลยแพทย์หนุ่ม แต่สิ่งที่แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของลัลนามันเข้มข้นยิ่งกว่า คือความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณจะยืนเป็นเสาหินทื่อๆ อยู่ตรงนั้นอีกนานไหมครับ หรือต้องให้ผมประกาศหาอาสาสมัครมาลากตัวคุณออกไป?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดตามสไตล์ นพ.กวินทร์ ดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะที่อันตรายต่อหัวใจ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนคำพูดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกำลังพิจารณาร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน ลัลนาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังไม่ลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาเดินหนีเธอไปอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพราะเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนปล่อยข่าวฉาวในโรงพยาบาล "ฉันไม่ได้ทำ..." เธอกลั้นใจพูดออกไป แม้เสียงจะแหบพร่าแต่นัยน์ตากลมโตกลับทอประกายดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันใดๆ "ถ้าคุณฉลาดพอจะสืบสวนเหมือนตอนผ่าตัดหัวใจคนไข้ คุณน่าจะรู้ว่าเอกสารชุดนั้นมันถูกส่งมาจากไอพีแอดเดรสไหน ไม่ใช่มาปรักปรำฉันว่าเป็นคนขายข่าว!" กวินทร์แค่น "หึ" ในลำคอ ดวงตาคมวาววับขึ้นวูบหนึ่ง เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้โดยไม่มีการลังเล แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงเสียจนเธอสะบัดไม่หลุด เขากระชากเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนหน้าอกแทบจะแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา "แล้วทำไมคุณต้องร้อนตัวขนาดนั้นล่ะครับ คุณลัลนา" ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำเอาขนลุกเกรียว "ผมยังไม่ได้พูดชื่อใครเลยสักคำ... หรือว่าคุณร้อนตัว เพราะรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนบงการเบื้องหลังเรื่องนี้?" "ฉันไม่ได้ร้อนตัว ฉันแค่รำคาญคนหูเบาต่างหาก!" เถียงกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ปล่อยแขนฉันนะ หมอกวินทร์! ถ้าคุณเกลียดฉันนัก จะมาดึงมาทึ้งฉันไว้ทำไม อยากไล่ก็ไล่ไปสิ!" "ปากเก่ง..." เขากัดฟันกรอด สันกรามคมสันขยับนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจับจ้องริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันในอก ปากร้ายๆ ของเธออยากจะทำให้เขาโมโหจนแทบคลั่ง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นร่องรอยความเสียใจในแววตานั้น กวินทร์ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง เขาคลายมือออกจากข้อมือของเธอ เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้าเสียเอง "ผมไม่ได้จะไล่คุณ..." เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด จนลัลนาต้องกะพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง "แต่ผมทนเห็นคุณเอาตัวเองไปเสี่ยงกับพวกอันตรายพวกนั้นไม่ได้... เข้าใจไหมครับ?" คำพูดที่อ่อนโยนผิดคาดทำเอาหัวใจของนักข่าวสาวกระตุกวูบ ความโกรธเคืองที่สะสมมาทั้งวันพลันสลายกลายเป็นความเคว้งคว้าง เธอมองหน้าเขา ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "คุณ... พูดว่าอะไรนะ?" ถามย้ำเสียงเบา ราวกับกลัวว่าถ้ากระพริบตาภาพตรงหน้าจะหายไป "ผมบอกว่า... ผมไม่อยากให้คุณเจ็บตัว" กวินทร์หลบสายตาไปทางอื่นเสี้ยววินาที ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามรักษาฟอร์มขรึมไว้แค่ไหน แต่หูทั้งสองข้างของเขาก็แดงก่ำฟ้องความเขินอาย "ถ้าคุณยังดื้อดึงเอาตัวไปพัวพันกับคดีนี้อีก ผมคงต้องหาทาง... ล่ามโซ่คุณไว้ในห้องนี้จริงๆ แน่" ลัลนาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตาซึม ความตึงเครียดที่แบกรับมาตลอดหลายวันราวกับถูกยกออกไปจากบ่า ท่าทางซึนเดระปากร้ายแต่ใจคลั่งรักของหมอหนุ่มตรงหน้า ช่างมีอณูความอบอุ่นที่ทรงพลังเสียจนเธอต้านทานไม่ไหว "คุณนี่มัน... บ้าจริงๆ เลย หมอกวินทร์" เธอยกมือขึ้นเช็ดหางตาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันจำเป็นต้องไขคดีนี้ เพื่อแลกกับความจริงบางอย่างล่ะ คุณจะยังห้ามฉันอยู่ไหม?" กวินทร์หันกลับมามองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาดุดันถูกแทนที่ด้วยความลุ่มลึกและจริงจัง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ลัลนาร่างแข็งทื่อ ลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "ผมไม่ห้าม..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้แค่ริมฝีปาก "แต่หลังจากนี้... ไม่ว่าคุณจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อสืบหาความจริงอะไรก็ตาม ขอให้จำไว้ว่า... มีผมคอยยืนอยู่ข้างหลังคุณเสมอ... เข้าใจไหมครับ?" คำสารภาพอ้อมๆ ที่เจือด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง ทำเอาลัลนารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างกลับไป เพื่อทำลายกำแพงความซึนของเขาให้สิ้นซาก ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของทั้งคู่โน้มเข้าหากันจนลมหายใจอุ่นสัมผัสกันได้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต ร่างของพยาบาลสาวคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี "คุณหมอกวินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ! คนไข้เคสวิกฤตห้องฉุกเฉิน... ญาติคนไข้ถือมีดบุกเข้ามาอาละวาดตามหาตัวนักข่าวคนนี้ค่ะ!" --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของความสัมพันธ์ซึนๆ คู่นี้มาโดยตลอดนะครับ