ความเสี่ยงที่คุ้มค่า

“หมอบกวินทร์! ถ้าคุณไม่เลิกเหยียบมิดไมล์แบบนี้ เราสองคนได้ไปนอนรอความตายที่ห้องฉุกเฉินแทนห้องแถลงข่าวแน่!” ลัลนาตวาดลั่น เสียงของเธอแทบจะกลืนหายไปกับเสียงยางรถยนต์ที่กรีดร้องบนถนนเปียกชื้นยามค่ำคืน นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยจ้องมองกระจกหลังด้วยความระแวง รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่สองคันที่ไล่ล่าพวกเธอมาตั้งแต่ออกจากโกดังเก็บข้อมูลยังคงกัดไม่ปล่อย แสงไฟหน้ารถคันหลังสว่างจ้าจนแทบจะทะลุเข้ามาในห้องโดยสาร กวินทร์ไม่ตอบ เขาเม้มริมฝีปากแน่น มือหนาประคองพวงมาลัยด้วยความนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตามองถนนข้างหน้าอย่างแม่นยำ เส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูนจากการเกร็งกล้ามเนื้อ ทุกการตัดสินใจของเขาในตอนนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิต “เชื่อใจผม ลัลนา” เขาเค้นเสียงต่ำ ทว่าแฝงด้วยกระแสความเย็นชาที่ทำให้คนฟังใจสั่น “ถ้าคุณอยากเห็นข่าวพวกนี้ลงหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เช้า ก็หุบปากแล้วจับพนักให้แน่นๆ” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคุณหมอ!” ลัลนาสวนกลับ แม้ใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมพ่ายแพ้ให้กับความกลัว เธอหยิบแฟลชไดรฟ์ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมามอง “ข้อมูลในนี้คุ้มค่ากับการที่เราต้องมาวิ่งหนีตายใช่ไหม” กวินทร์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชามีประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ วูบหนึ่งก่อนจะดับหายไป “คุ้มสิ... ถ้าคุณยังมีชีวิตอยู่ไปเขียนมัน” *เอี๊ยดดดด!* กวินทร์หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบที่แทบจะเรียกว่าทางเดินรถไม่ได้ รถยนต์คันหรูเบียดเข้ากับกำแพงตึกจนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะลากยาวไปตลอดแนว ลัลนากลั้นหายใจ หลับตาลงแน่นเมื่อรู้สึกว่ารถกำลังจะเสียหลักพุ่งชนกองขยะ แต่กวินทร์กลับประคองรถให้ทรงตัวได้อย่างยอดเยี่ยมก่อนจะดับไฟหน้าทันที ความมืดเข้าปกคลุมทั้งคันรถ เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบในรถถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่บีบคั้น ลัลนาลืมตาขึ้นมองใบหน้าของกวินทร์ในความสลัว แสงไฟจากรถผู้ไล่ล่าสาดผ่านกระจกไปอย่างเฉียดฉิว “ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนี้” ลัลนาลดเสียงลงต่ำ ความดื้อรั้นในแววตาเปลี่ยนเป็นความสับสน “คุณเป็นหมอ... ชีวิตคุณมีค่าเกินกว่าจะมาแลกกับนักข่าวจอมขุดคุ้ยอย่างฉัน” กวินทร์หันมามองเธอ ในที่แคบและมืดสนิทเช่นนี้ สายตาของเขากลับคมชัดยิ่งกว่าสิ่งใด เขายื่นมือออกไป ปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของลัลนาออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอุ่นซ่านจนลัลนาต้องหยุดหายใจ “เพราะถ้าโลกนี้ไม่มีคนอย่างคุณที่คอยตะโกนหาความจริง... คนไข้ของผมอีกกี่ร้อยกี่พันคนก็อาจจะต้องตายอย่างอยุติธรรม” เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าใจหาย “และที่สำคัญ... ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคนของผม” ลัลนาชะงักไป คำว่า ‘คนของผม’ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามเก็บกดไว้พังทลายลง เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ แต่ทันใดนั้น— *ปัง!* เสียงกระจกหลังรถแตกละเอียดจากแรงกระสุน เศษกระจกกระจายเกลี่ยว กวินทร์รีบพุ่งตัวเข้าปกป้องลัลนาทันที เขาโอบร่างเธอลงไปหมอบกับพื้นรถ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเครียดจากตัวเขาทำให้ลัลนาสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ “อย่าขยับ!” กวินทร์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เขาคว้ากระบอกปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เบาะออกมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางนั้นไม่ใช่ศัลยแพทย์ผู้บอบบางที่ถือเพียงมีดผ่าตัด แต่มันคือผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด ลัลนาคว้าแขนเขาไว้แน่น สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความมืดที่เต็มไปด้วยอันตราย ทว่า ก่อนที่กวินทร์จะได้ขยับตัวออกไปสวนกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็หยุดลงที่ข้างรถพร้อมกับเสียงดึงสลักระเบิดมือที่ดังชัดเจนจนคนในรถต้องหยุดชะงัก “หมอครับ... ดูเหมือนเราจะมาสุดทางแล้วนะ” ลัลนาแค่นยิ้มทั้งน้ำตา กวินทร์มองใบหน้าเธอ ก่อนจะใช้มือประคองหน้าเธอไว้แล้วกดจูบลงบนหน้าผากแผ่วเบา ราวกับจะเป็นการบอกลา “กอดผมไว้ให้แน่นลัลนา... หลังจากนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยมือจากผมเด็ดขาด” เขากระชากประตูรถออก พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ยืนถือปืนจ่อตรงมาที่พวกเขา—คนที่กวินทร์ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอในที่แห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ราชันย์หอกทมิฬ