หลักฐานชิ้นสำคัญ

"ถ้าคุณยังกดรหัสผ่านผิดอีกครั้ง ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจะแจ้งเตือนไปยังห้องควบคุมกลาง และเราสองคนคงต้องไปอธิบายเรื่องนี้กันที่สถานีตำรวจ... คุณลัลนา" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบในห้องทำงานมืดสนิทของผู้อำนวยการโรงพยาบาล นพ.กวินทร์ขยับตัวเข้าประชิดร่างบางที่ยืนขวางหน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่อยู่ ปลายจมูกของเขาแทบจะชนกับกลุ่มผมสีเข้มที่รวบไว้ลวกๆ ของเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของศัลยแพทย์หนุ่มลอยกรุ่นอยู่รอบตัว ลัลนาชะงักมือที่กำลังสั่นเล็กน้อยบนแป้นพิมพ์ เธอไม่ได้ตกใจกลัวเสียงขู่ของเขา แต่กำลังหงุดหงิดกับตัวเลขชุดสุดท้ายที่เธอดันกดพลาดไปต่างหาก "ถอยไปหน่อยได้ไหมคะคุณหมอ ตัวคุณใหญ่เป็นตู้เย็นแบบนี้ ฉันมองไม่เห็นแป้นพิมพ์แล้วนะ" ลัลนาเอี้ยวคอหันกลับมาเถียง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้ในยามคับขันริมฝีปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "ผมตัวใหญ่ หรือคุณสมาธิสั้นกันแน่ครับ ถึงได้กดรหัสผ่านของผู้อำนวยการผิดติดต่อกันสามครั้ง" กวินทร์ย้อนเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับพราวระยับ เขายื่นมือยาวผ่านไหล่บางลงไปกดแป้นพิมพ์แทนอย่างรวดเร็ว เสียงคลิกเมาส์สามครั้งดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่หน้าจอสีดำจะเปลี่ยนเป็นฐานข้อมูลลับที่พวกเขากำลังตามหา "คลังข้อมูลการทดลองทางคลินิกที่ถูกปกปิด" ลัลนาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรายชื่อแฟ้มเอกสารดิจิทัลนับร้อยที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลขยะ เธอรีบดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตแล้วเสียบเข้ากับพอร์ตยูเอสบีทันที แถบสถานะการโอนถ่ายข้อมูลสีเขียวค่อยๆ ขยับขึ้นอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวว่าจะถูกจับได้ แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างกันที่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย กวินทร์ยังคงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แขนแกร่งทั้งสองข้างวางค้ำยันโต๊ะทำงานเพื่อกันไม่ให้เธอดิ้นหนี ขณะที่ลัลนากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนและถูกกักตัวไว้ในวงแขนของเขาโดยปริยาย "เสร็จส้า... อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่แถบดาวน์โหลดจะวิ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ มือหนาก็เอื้อมไปปิดปากนعالนารูปกระจับนั้นไว้ทันที กวินทร์ดึงร่างบางให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วก้าวถอยหลังไปหลบหลังตู้เอกสารทึบแสงในเสี้ยววินาที ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยคีย์การ์ดสำรอง พร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามา แสงจากไฟฉายของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกวาดไปทั่วห้อง ลัลนาสะดุ้งสุดตัว มือเล็กเผลอคว้าชายเสื้อกาวน์สีขาวของกวินทร์ไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความตึงเครียดทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มก้มมองมือคู่นั้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะขยับตัวบังร่างเธอไว้มิดชิด สายตาคมกริบจ้องมองผ่านช่องว่างของตู้เอกสารนิ่งสนิท "แปลกแฮะ เหมือนได้ยินเสียงคน เมื่อกี้ใครมาแถวนี้หรือเปล่า" เสียงยามคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ก่อนจะเดินตรวจรอบโต๊ะทำงานแล้วถอนหายใจ "คงคิดไปเองมั้ง ดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีใครอยู่ห่างจากห้องพักแพทย์หรอก ปิดประตูเถอะ เดี๋ยวหัวหน้าว่าเอา" เสียงฝีเท้าและแสงไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไปจนกระทั่งประตูปิดสนิทลงอีกครั้ง ลัลนาผ่อนลมหายใจออกมาพรวดใหญ่ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่าความซวยที่เกือบทำให้แผนแตก กวินทร์ก็ดันเอื้อมมือไปดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากคอมพิวเตอร์ที่โอนถ่ายข้อมูลเสร็จสมบูรณ์พอดี แล้วคว้าข้อมือเธอให้เดินตามออกมาทางประตูลับด้านหลังที่เชื่อมต่อกับบันไดหนีไฟทันที ลมเย็นยามดาดฟ้าโรงพยาบาลพัดปะทะใบหน้า ท้องฟ้ายามตีสองเงียบสงบและปลอดผู้คน กวินทร์ปล่อยมือจากข้อมือเธอเมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้มือเสยผมลวกๆ ท่าทางที่ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยนั้นกลับยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ในสายตาของนักข่าวสาว "คุณนี่มัน... บ้าบิ่นเกินเยียวยาแล้วนะลัลนา ถ้าเมื่อกี้พวกมันเข้ามาเจอเราคาหนังคาเขา คุณคิดเหรอว่าผมจะช่วยคุณทัน" กวินทร์หันมาต่อว่า น้ำเสียงแม้จะติดดุ แต่นัยน์ตากลับทอประกายความห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด "แต่เราก็ได้หลักฐานมาแล้วนี่คะคุณหมอ!" ลัลนายกแฟลชไดรฟ์ในมือชูขึ้นระดับสายตาของเขา รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยว "แฟ้มข้อมูลการทดลองยาตัวนั้น... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคอคนบงการเบื้องหลังทั้งหมดมาลงโทษได้ ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมร่วมมือกับนักข่าวสายขุดคนนี้" คำขอบคุณที่จริงจังและรอยยิ้มจริงใจที่นานๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้าของเธอ ทำให้กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นกลับสะดุดลง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง จนลัลนาต้องถอยหลังไปชนกับราวเหล็กกั้นดาดฟ้า "อย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ผมนะ..." กวินทร์ก้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าและเจือความดุดันที่จงใจซ่อนความสั่นไหวเอาไว้ "ผมไม่ได้ช่วยคุณเพราะอยากเป็นฮีโร่ผดุงความยุติธรรมอะไรนั่นหรอกนะลัลนา" ลัลนาเอียงคอมองด้วยความฉงน หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ "แล้ว... คุณช่วยฉันทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณกลัวฉันแฉเรื่องลับของคุณ?" "ผมกลัวว่าถ้าคุณเป็นอะไรไป..." กวินทร์หยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอ ราวกับต้องการสะกดให้เธอนิ่งฟังคำพูดถัดไป "แล้วใครจะคอยมาเถียงผมทุกวัน ใครจะคอยมากวนประสาทผมเวลาที่ผมเหนื่อยจากการผ่าตัด... ฮึ?" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง ทำเอาลัลนารู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มขึ้นมาดื้อๆ เธอกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลข่าวสารได้อย่างรวดเร็วกลับตื้อตันไปหมด ปากที่เคยเก่งกาจในการโต้เถียงกลับปิดสนิทอย่างไร้สาเหตุ "คุณหมอ... นี่คุณกำลัง..." "ใช่ครับ ผมกำลังคลั่งรักคุณอยู่... ยัยนักข่าวตัวแสบ" กวินทร์พูดตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับหน้าผากมน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองดวงเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *กริ๊งงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินและไฟสีแดงหมุนวนบนดาดฟ้าก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกัน แสงไฟสปอตไลท์จากลานจอดรถด้านล่างส่องตรงขึ้นมาที่พวกเขาทั้งสองคนอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนก้องกังวานไปทั่วบริเวณ *"ประกาศจากระบบรักษาความปลอดภัย ตรวจพบการบุกรุกห้องข้อมูลลับ... ขอให้ผู้บุกรุกหยุดอยู่กับที่!"* กวินทร์สบถเบาๆ ในลำคอ เขาคว้ามือเล็กของลัลนามากำไว้แน่นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองทางหนีทีไล่ที่ถูกปิดตายด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งกรูขึ้นมาทางบันไดหนีไฟทั้งสองฝั่ง "จับมือผมไว้ให้แน่น..." กวินทร์หันมาสบตากับเธอ แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความกลัวใดๆ "งานนี้... เราคงต้องวิ่งหนีตำรวจด้วยกันจริงๆ แล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งหวานคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ราชันย์หอกทมิฬ