ผู้ชายที่ฉันรู้จัก

"หลักฐานชิ้นนั้น... หมายความว่ายังไงครับหมอ?" เสียงของลัลนาสั่นพร่าเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของกวินทร์ ราวกับจะเค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดห้าปี กวินทร์ไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่วางแฟ้มเอกสารที่เปื้อนคราบดินลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนบนสันกรามที่ขบแน่นของเขา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่เพิ่งขาดสายข้างนอกนั่น ทำให้บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก "มันหมายความว่า... ความพยายามที่คุณจะลบชื่อตัวเองออกจากแฟ้มคดีนี้ มันสูญเปล่าครับลัลนา" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าหากลัลนาสังเกตให้ดี เธอจะเห็นว่าปลายนิ้วที่เขาวางพาดอยู่บนโต๊ะนั้นสั่นเล็กน้อย "คุณสืบเรื่องนี้ทำไม? คุณรู้ไหมว่าการขุดคุ้ยอดีตของผม มันไม่ได้ทำให้คุณได้พาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง แต่มันอาจจะทำให้คุณไม่มีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ!" เขาคำรามต่ำ ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดมันชัดเจนจนคนฟังสัมผัสได้ ลัลนาแค่นหัวเราะ ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "แล้วคุณล่ะหมอ? คุณทำไปทำไม? ถ้าคุณเกลียดการถูกรบกวนชีวิตที่แสนสงบสุขนัก ทำไมต้องเป็นคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยฉันตอนที่ฉันเกือบถูกเก็บที่โกดังนั่น ทำไมต้องเป็นคุณที่ยอมให้ฉันเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของคุณแบบนี้!" กวินทร์ก้าวเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่คืบทำให้ลัลนาสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างสูงใหญ่ของเขา ชายที่ใครต่างมองว่าไร้หัวใจ ศัลยแพทย์ที่มือแม่นยำดุจเครื่องจักรในห้องผ่าตัด กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยแววตาที่สับสนและ... อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ "เพราะผมไม่อยากเห็นคนโง่ๆ ที่ชอบเอาตัวไปเสี่ยงตาย ต้องมาจบชีวิตลงเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง" เขาเอ่ยพลางยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าลัลนาออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว ลัลนาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาสองคู่ประสานกัน ความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน เธอเพิ่งเห็น... ครั้งแรกที่กำแพงน้ำแข็งนั้นร้าวลง จนเผยให้เห็นเนื้อแท้ของกวินทร์ ผู้ชายที่ปากร้ายกว่าใคร แต่กลับมีแววตาที่พร้อมจะปกป้องเธอมากกว่าชีวิตของเขาเอง "คุณไม่ใช่แค่หมอ... และคุณก็ไม่ใช่คนเย็นชาอย่างที่คุณชอบสร้างภาพหรอกครับหมอ" ลัลนากระซิบ น้ำเสียงของเธออ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กวินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ "อย่ารู้จักผมไปมากกว่านี้เลยครับลัลนา... เพราะถ้าคุณรู้ความลับทั้งหมดของผมแล้ว คุณจะถอยกลับไปไม่ได้อีก" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นคำขู่ แต่มันคือคำสารภาพ ในจังหวะที่ลัลนากำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจ เสียงเคาะประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะความเงียบอันเปราะบางนั้นลง *ปัง! ปัง! ปัง!* "หมอกวินทร์ครับ! ผมรู้นะว่าคุณอยู่ในนั้น! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะถึงมือตำรวจสายสืบที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังตึกนี้อยู่!" เสียงนั้นคือเสียงของคนที่ลัลนาจำได้ขึ้นใจ... คนที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญเมื่อห้าปีที่แล้ว กวินทร์ผละจากเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและวิตก เขารีบคว้าข้อมือลัลนาแล้วพาไปหลบที่มุมมืดของห้อง ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน "อย่าส่งเสียง... และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าออกมาจนกว่าผมจะบอก" เขาหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่พกติดตัวอยู่เสมอขึ้นมา แล้วก้าวตรงไปยังประตูบานหนา พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่ย้อนกลับมาทวงถามถึงสิ่งที่เขากลัวที่สุด... ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอกวินทร์และลัลนามาถึงตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าความลับที่ซ่อนไว้จะถูกเปิดเผยครับ ราชันย์หอกทมิฬครับ