ข่าวลวงที่ถูกปล่อย

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสว่างวาบด้วยข้อความพาดหัวข่าวตัวหนาสีแดงฉาน ทว่าสิ่งที่บาดลึกลงไปในอกของลัลนากลับไม่ใช่ตัวอักษรเหล่านั้น หากแต่เป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของบรรณาธิการสำนักข่าวคู่แข่งที่เพิ่งกดปล่อยระเบียบวิธีทำลายชื่อเสียงเธอลงสู่โลกออนไลน์ "นักข่าวสาวดาวรุ่งยอมแลกเตียงเพื่อสืบข่าววงใน? แฉหลักฐานเด็ดภาพลับหน้าห้องพักแพทย์ชื่อดัง" ภาพถ่ายความละเอียดต่ำที่ปรากฏบนหน้าจอคือจังหวะที่เธอกำลังก้าวออกจากห้องพักเวรของนายแพทย์กวินทร์เมื่อคืนก่อน แม้ว่าในความเป็นจริงเธอกำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้เคสวิกฤตที่ต้องปรึกษาเร่งด่วน แต่มุมกล้องและการตัดต่อคำบรรยายกลับบิดเบือนความจริงไปจนหมดสิ้น เพื่อโยนความสกปรกเข้าใส่เกียรติและศักดิ์ศรีของเธอ "ฝีมือของพวกสำนักข่าวเดลี่นิวส์เวิลด์สินะ..." ลัลนาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น มือเรียวกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องานนิ้วขาวซีด เธอไม่เคยกลัวการถูกฟ้องร้องหรือการข่มขู่จากอิทธิพลมืด แต่การใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกเล่นงานใต้เข็มขัดเช่นนี้มันหยามกันเกินไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์สีขาวจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต นพ.กวินทร์กวาดสายตาคมกริบมองบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องพักก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ "คุณยังนั่งใจเย็นอ่านบทความขยะพวกนี้อยู่อีกเหรอ ลัลนา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น สีหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มเรียบเฉยราพื้นผิวทะเลสาบยามไร้ลม ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธมากเพียงใด "ถ้าฉันตีโพยตีพายร้องแรกแหกระเฌอเหมือนเด็กๆ พวกมันคงได้ใจแย่สิคะ คุณหมอกวินทร์" ลัลนาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มหยันปรากฏบนเรียวปากบาง ทว่าขอบตากลับร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ "แปลกใจจังนะคะ ทั้งๆ ที่คุณควรจะรีบวิ่งไปให้ฝ่ายกฎหมายของโรงพยาบาลออกแถลงการณ์ปฏิเสธความสัมพันธ์กับนักข่าวไร้ยางอายคนนี้แท้ๆ แต่ทำไม... ถึงมายืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้ล่ะคะ" กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนลัลนาต้องแหงนหน้ามอง ความกดดันจากตัวตนอันทรงพลังของศัลยแพทย์หนุ่มแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกัน ลัลนา" กวินทร์เอ่ยถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนเธอต้องเบี่ยงหน้าหนี "คนที่ปล่อยให้คนของตัวเองโดนรุมทึ้งอยู่ฝ่ายเดียว... ในพจนานุกรมของผม ไม่มีคำว่า 'ยอมแพ้' ให้กับพวกสำนักข่าวไร้จรรยาบรรณหรอกนะ" คำว่า 'คนของตัวเอง' หลุดออกมาจากริมฝีปากที่ปกติมักมีแต่คำพูดเชือดเฉือน ทำเอาหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความโกรธของลัลนาสะดุดกึก ความอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกะพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติกับคำพูดกำกวมที่ชวนให้ใจสั่นไหว "ใครเป็นคนของคุณกันคะ พูดจาให้มันดีๆ นะคะคุณหมอ" เธอยังคงเชิดหน้าเถียงกลับ แม้มนต์เสน่ห์ความดุดันของคนตรงหน้าจะทำเอาพละกำลังในการต่อปากต่อคำลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ตาม "ปากเก่งได้ตลอดเวลาจริงๆ นะครับ" กวินทร์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือหนาวางทับลงบนแท็บเล็ตเครื่องนั้นเพื่อปิดหน้าจอข่าวไร้สาระลง "เงยหน้าขึ้นมามองผมสิครับ" ลัลนาเม้มปากแน่น ลังเลอยู่เสี้ยววินาทีแต่ก็ยอมเงยขึ้นสบกับดวงตาคู่นั้น แววตาของกวินทร์ในยามนี้ไม่มีความเยชาชาหรือความถือดีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้าง ซึ่งมันทรงพลังเสียจนเธอเกือบจะละลายหายไปกับความอบอุ่นนั้น "ปล่อยให้ผมจัดการเรื่องนี้เอง คุณมีหน้าที่แค่..." กวินทร์เว้นจังหวะไปนิด ปลายนิ้วเรียวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลีบดอกไม้ แต่กลับทำเอาลัลนารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "นั่งดูผมเอาคืนพวกมันทีละตัวก็พอ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของลัลนากลับเต้นดังแข่งกับนาฬิกาบนผนัง เคมีที่ผสมผสานระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นหัวรั้นหลอมรวมกันจนเกิดเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ยากจะต้านทาน ทว่า ในจังหวะที่กวินทร์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้เพื่อกระซิบอะไรบางอย่าง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาต "คุณหมอกวินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางผู้อำนวยการเรียกประชุมด่วน... มีคนส่งหลักฐานชิ้นใหม่เกี่ยวกับคดีทุจริตยาของโรงพยาบาลมาที่ห้องข่าว โดยพาดพิงชื่อของ..." พยาบาลสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาหยุดชะงักกึ่งกลางห้อง เมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมเกินขอบเขตของศัลยแพทย์หนุ่มกับนักข่าวสาวที่กำลังตกเป็นข่าวฉาว กวินทร์ผละตัวออกช้าๆ สีหน้ากลับคืนสู่ความเยือกเย็นดั่งเดิมในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ของพยาบาลสาวที่ยื่นส่งให้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อและเอกสารที่ถูกส่งมา ลัลนามองตามสัญชาตญาณนักข่าว เธอลุกพรวดขึ้นแล้วชะโงกหน้ามองข้ามไหล่กว้างของกวินทร์ และเพียงแค่กวาดตาดูลายเซ็นท้ายเอกสารแผ่นนั้น ร่างกายของเธอก็ชาวาบไปถึงไขสันหลัง เอกสารลับชิ้นนั้น... ไม่ได้ถูกส่งมาจากสำนักข่าวคู่แข่ง แต่มันถูกส่งมาจาก 'คนใกล้ตัว' ที่พวกเขากำลังตามล่าหาตัวหนอนบ่อนไส้มาตลอดหลายเดือน... และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษในฐานะผู้สั่งการตัวจริง ก็คือคนตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลเหนือโรงพยาบาลแห่งนี้ทั้งคณาจารย์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ