ในวันที่ไม่มีใครเชื่อ

แฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดกระทบใบหน้าจนพร่าพราย เสียงชัตเตอร์ดังระรัวราวกับฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำซัดลงกลางลานกว้าง แรงกดดันจากฝูงชนและนักข่าวสำนักอื่นที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวลัลนาเปรียบเสมือนกำแพงหนามที่บีบรัดเข้ามาทุกที ไมโครโฟนสารพัดยี่ห้อถูกยื่นจ่อปากเธอจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ “คุณลัลนาครับ! มีข่าวหลุดออกมาว่าเอกสารลับชิ้นนี้ที่คุณถืออยู่เป็นของปลอมที่คุณกุเรื่องขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง จริงไหมครับ?” “ช่วยชี้แจงหน่อยครับว่าคุณรับเงินใต้โต๊ะมาจากกลุ่มทุนคู่แข่งหรือเปล่า ถึงได้จงใจปล่อยข่าวโจมตีการผ่าตัดของ นพ.กวินทร์ แบบนี้!” “หรือนี่เป็นแค่แผนเรียกร้องความสนใจของนักข่าวตกอับที่อยากดังทางลัดกันแน่!” คำถามสาดเสียเทเสียพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ลัลนายืนหลังตรง มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ก็มีความโดดเดี่ยวเกาะกุมอยู่ในนั้น ในวันที่พายุโหมกระหน่ำและไม่มีใครยอมฟังความจริง รอบตัวมีแต่เสียงเหยียบย่ำให้จมดิน เธอก็เพิ่งตระหนักว่า โลกใบนี้มันโหดร้ายกับคนที่พยายามจะพูดความจริงมากแค่ไหน ริมฝีปากบางกำลังจะอ้าออกเพื่อสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสัญชาตญาณนักข่าวสายสืบสวนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ก่อนที่เสียงของเธอจะหลุดรอดออกไป แรงฉุดกระชากที่เอวสزกระทันหันก็ทำให้ร่างทั้งร่างปลิวไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคยอย่างจัง กลิ่นอายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ และกลิ่นบุรุษเฉพาะตัวที่แสนคุ้นเคยโชยเข้าจมูก ลัลนาเบิกตากว้าง แหงนมองเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับฝูงไฮยีน่าหิวกระหายเหล่านั้น นพ.กวินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับพญายมที่พร้อมจะควักหัวใจใครก็ตามบังaอาจล้ำเส้น “พวกคุณไม่มีสมองหรือไม่มีจรรยาบรรณกันแน่ ถึงได้มารุมทึ้งผู้หญิงคนเดียวด้วยคำถามขยะพวกนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้ฝูงชนที่กำลังส่งเสียงจอแจเงียบกริบลงราวกับถูกมนต์สะกด ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนนักข่าวหลายคนถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “คุณ...คุณกวินทร์! นี่คุณออกมารับหน้าแทนนนักข่าวคนนี้เหรอครับ หรือว่าพวกคุณสองคนสมรู้ร่วมคิดกันตั้งแต่แรก!” นักข่าวหัวข้อใหญ่คนหนึ่งกล้าเอ่ยถามเสียงสั่น กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าสื่อมวลชนแต่ละสำนักราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ “สมรู้ร่วมคิด? ถ้าผมจะร่วมมือกับใครสักคน ผมคงไม่เลือกวิธีปัญญาอ่อนแบบที่พวกคุณกำลังทำอยู่หรอก เอกสารในมือเธอน่ะ ของจริงหรือปลอม ผมเป็นคนเซ็นชื่อกำกับเองกับมือ... มีปัญหาอะไรสงสัย จะมาถามผมโดยตรง หรือจะต้องให้ผมฟ้องหมิ่นประมาททีละสำนักก่อน ถึงจะเลิกทำตัวเป็นฝูงแร้งลงส้วมแบบนี้?” คำพูดเชือดเฉือน ปากร้าย และตรงประเด็นตามแบบฉบับของศัลยแพทย์มือหนึ่ง ทำเอาเหล่ากระจอกข่าวหน้าชาดิก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่มีใครกล้าสบตากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่คนเดียว ลัลนามองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังลมฝนให้เธออย่างอึ้งๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเครียดและโดดเดี่ยว กลับพลิกผันมาเต้นระส่ำด้วยจังหวะแปลกประหลาดในอก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาถึงพวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่ผู้ชายคนนี้ปากจัดและชอบทำตัวเย็นชาใส่เธอสารพัด แต่พอถึงเวลาวิกฤต กลับเป็นเขาคนนี้เสมอที่ก้าวออกมายืนขวางโลกทั้งใบไว้ให้ “นี่... คุณ...” ลัลนากระซิบเสียงเบา เอื้อมมือไปดึงชายเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ กวินทร์ไม่หันกลับมามอง แต่ปลายนิ้วแกร่งกลับเอื้อมไปคว้ามือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอมาจับไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่เธอ “เงียบปากแล้วอยู่ข้างหลังผม ถ้าไม่อยากให้ผมตีคุณข้อหาหาเรื่องใส่ตัวอีกคน” น้ำเสียงดุๆ ที่เจือความห่วงใยไว้อย่างมิดเมียดทำให้ลัลนากลืนคำเถียงทั้งหมดลงคอ เธอยอมก้าวถอยไปอยู่ด้านหลังเขาตามคำสั่งแต่โดยดี ทว่าริมฝีปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้... ให้ตายสิ ผู้ชายซึนเดระปากร้ายคนนี้ เวลาคลั่งรักขึ้นมาทีไร มันช่างน่าตีให้ตายแล้วจับจุมพิットซะให้เข็ดจริงๆ ท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชน กวินทร์กำลังจะพาตัวลัลนาฝ่าวงล้อมออกไปขึ้นรถ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และกวนประสาทก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังกลุ่มนักข่าว “แปะ... แปะ... แปะ... ช่างเป็นภาพคู่รักนักสู้ที่น่าประทับใจเสียจริงครับ หมอกวินทร์” ร่างสูงโปรดของ ‘ภาคิน’ ทายาทกลุ่มทุนโรงพยาบาลคู่แข่งก้าวออกมาจากเงาตึก รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหรูหน้าจอแสดงภาพบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของกวินทร์เปลี่ยนสีไปในเสี้ยววินาที “แต่ก็น่าเสียดายนะครับ... ที่ความพยายามปกป้องแม่านักข่าวคนนี้ จะสูარเปล่า เพราะหลักฐานตัวจริงเสียงจริงอีกชุด... เพิ่งถูกส่งตรงถึงสำนักงานอัยการสูงสุดเรียบร้อยแล้วครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ