ความไว้ใจที่ก่อตัว

“หมอจะบ้าหรือไง! นี่มันห้องทำงาน ไม่ใช่สนามรบ จะวางมาดดุใส่อะไรนักหนา!” ลัลนาแทบจะเขวี้ยงปากกาในมือทิ้ง เสียงของเธอสะท้อนก้องในห้องพักแพทย์ส่วนตัวของกวินทร์ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องดูอึมครึมและเย็นเยียบกว่าปกติ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับจะจับผิดพฤติกรรมทุกฝีก้าว กวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ถอดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาออกอย่างใจเย็น เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนข้างในที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ดูผ่อนคลายแต่ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนมอง มือหนาหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท “ผมไม่ได้ดุ แต่ผมกำลัง ‘เตือน’ ในฐานะคนที่มีวุฒิภาวะมากกว่าคุณ” กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาท “การที่คุณบุกเข้ามาหาข้อมูลผู้ป่วยในเคสที่ผมดูแล โดยไม่ผ่านการอนุญาต... มันเรียกสั้นๆ ว่าไร้มารยาท แต่ถ้าจะให้เรียกตามตรงคือคุณมันบ้าบิ่นเกินกว่าจะเรียกตัวเองว่านักข่าวสายสืบ” ลัลนาแค่นหัวเราะ กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาจนแทบจะประชิดตัว “บ้าบิ่นเหรอ? หมอใช้คำนี้เรียก ‘ความมุ่งมั่น’ สินะครับ? หรือว่าที่หมอโกรธขนาดนี้ เพราะกลัวว่าความลับในประวัติผู้ป่วยคนนั้นจะถูกขุดคุ้ยจนมาถึงตัวหมอเข้าจริงๆ” กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาต้องก้มลงมองหญิงสาวที่เชิดหน้าท้าทายอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเขามา ทำให้ลัลนาใจเต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว “ความลับงั้นเหรอ?” เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ถ้าผมจะมีความลับที่อยากซ่อนไว้จากคุณ ผมคงไม่พาคุณมานั่งในห้องนี้ให้เสียเวลาหรอกลัลนา” สายตาที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลึกซึ้งคู่นั้น ทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก ลัลนาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก นี่ไม่ใช่หมอกวินทร์คนเดิมที่เธอรู้จัก—คนที่มีแต่คำด่าทอและสายตาดูแคลน แต่นี่คือผู้ชายที่กำลังแสดงด้านที่คาดไม่ถึงออกมา “งั้น... หมอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เธอถาม เสียงเริ่มแผ่วลง ความแข็งกร้าวที่เคยมีลดทอนลงเหลือเพียงความสงสัยที่ปนเปไปกับความหวั่นไหว “เพื่อทำแผลที่มือให้คุณไง” กวินทร์คว้าข้อมือเธอไปถือไว้เบาๆ แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นรอยถลอกที่เธอได้มาจากการปีนรั้วเข้าไปในโรงพยาบาลตอนกลางดึก เขาดึงเก้าอี้มาให้เธอนั่ง แล้วก้มลงจัดการทำแผลให้อย่างเบามือ มือของศัลยแพทย์ที่ขึ้นชื่อว่านิ่งที่สุดในโรงพยาบาลกำลังสัมผัสผิวของเธอด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นของเปราะบางที่เขาไม่กล้าทำแตก ลัลนาจ้องมองใบหน้าของเขาขณะที่เขากำลังก้มหน้าทำแผลให้เธอ ความซึนเดเระที่เขาแสดงออกตลอดเวลา ความปากร้ายที่เขาใช้เป็นเกราะกำบัง กำลังถูกทลายลงด้วยการกระทำเพียงเล็กน้อยนี้ “หมอ... ปากแข็งแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเข้านะ” “ก็มีคุณไงที่คอยตามรังควานผมอยู่ทุกวัน” เขาตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น “หรือจะให้ผมไปหาคนอื่นแทน?” คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของลัลนาร้อนผ่าว เธออยากจะสวนกลับไปเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมเข้ามาถึงหัวใจ ความไว้ใจที่เธอเคยตั้งกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอน กวินทร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สบตาเธอตรงๆ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ผมอาจจะปากร้าย ผมอาจจะดูเย็นชา... แต่ผมก็ไม่ใช่คนใจดำพอที่จะทิ้งคนที่เจ็บตัวเพราะความโง่ของตัวเองไว้ลำพังหรอกนะ” จังหวะหัวใจของลัลนาเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่แค่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักข่าว แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพาไปจนถึงจุดที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กวินทร์กำลังจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณหมอกวินทร์ครับ! คนไข้เคสฉุกเฉินถูกส่งตัวมาถึงห้องผ่าตัดแล้วครับ หมอต้องไปเดี๋ยวนี้ครับ!” เสียงตะโกนจากพยาบาลที่หน้าประตูห้องทำลายบรรยากาศจนพังทลายลง กวินทร์ผละตัวออกทันที สีหน้าของเขากลับมาเคร่งขรึมและเป็นมืออาชีพราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ เขาคว้าเสื้อกาวน์ขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว เขายืนจ้องมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “รออยู่ในนี้ ห้ามไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา” กวินทร์เดินไปที่ประตูแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น เขาไม่หันกลับมามอง แต่กลับพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของลัลนาสั่นไหวมากกว่าเดิม “เพราะถ้าคุณหายไป... ผมคงทำงานไม่ได้สมาธิไปตลอดทั้งคืน” ประตูเปิดออกและปิดลงทิ้งให้ลัลนานั่งนิ่งอยู่กลางห้อง ความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้งไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่มันกลับทำให้เธอมองเห็นเส้นทางของความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจ เขาไม่ใช่บุคลากรของโรงพยาบาล และเขากำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูคุ้นตา “คุณลัลนาครับ... ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับ ‘ข่าวใหญ่’ ที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยเสียหน่อยนะครับ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ