เดทลับๆ ที่ไม่ลับ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดออร์แกนิกผสมกับกลิ่นอายความชื้นของไอหมอกจางๆ ยามสาย ลอยอวลอยู่ในร้านกาแฟลับตาคนย่านเมืองเก่า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของ นพ.กวินทร์ ในวินาทีนี้ "คุณกำลังทำให้งานของฉันพัง หมอ" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของลัลนามาพร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่กำลังกดชัตเตอร์กล้องมิลเลอร์เลสตัวโปรดรัวๆ เสียง *แชะ แชะ แชะ* ดังติดต่อกันสามครั้ง ซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าที่ทั้งคู่กำลังนั่งเคียงคู่กันบนม้าหินอ่อนใต้ซุ้มดอกไม้เลื้อย ราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่หลบมุมมาสวีท กวินทร์ปรายตามองเลนส์กล้องที่ชี้ไปยังเป้าหมาย—นักการเมืองท้องถิ่นฉ้อฉลที่กำลังรับกระเป๋าเอกสารลับในระยะประชิด ก่อนจะแค่นเสียงหึในลำคอ ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตาเจือรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาสักที "ถ้าไม่มีแผนกู้ชีพภาคสนามระดับผม ป่านนี้คุณคงโดนลูกน้องเสี่ยชูชัยจับได้คาพุ่มไม้ไปแล้ว ลัลนา... เลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นภาระแล้วตั้งใจทำหน้าที่ 'แฟนปลอมๆ' ให้เนียนกว่านี้หน่อย เผื่อคุณยังไม่รู้ คนพวกนั้นเริ่มหันมามองทางเราแล้วนะ" ลัลนาสะดุ้งเล็กน้อย เธอเหลือบตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มที่นั่งชิดเสียจนไหล่แนบกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นยาฆ่าเชื้อสะอาดๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา มันทำ1ให้จังหวะการหายใจของเธอนิดสะดุดไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัวความแตก แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอในตอนนี้มัน... ใกล้เกินความจำเป็น "ก็เพราะคุณนั่นแหละ ดันแต่งตัวซะเด่นเป็นสง่า ใส่เสื้อเชิ้ตพับแขนกับกางเกงสแลคเข้ารูปมาเดินสวนสาธารณะเนี่ยนะ ใครเขาใส่ชุดนี้มาเดทกันเล่า" เธอพึมพำเสียงเบา พยายามขยับตัวถอยห่างแต่มือหนากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงบีบพอเหมาะ "อย่าขยับ" กวินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนเส้นผมสีดำสนิทแทบจะเคลียกับหน้าผากของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย้าแหย่เป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที "เสี่ยชูชัยกำลังเดินมาทางนี้... ทำตามที่ผมบอก กอดแขนผมไว้ แล้วทำหน้าให้มันมีความสุขซะหน่อย คุณกำลังเดทกับผู้ชายที่หล่อและรวยที่สุดในย่านนี้นะครับนักข่าวสาว" คำพูดปากร้ายแต่แฝงความปกป้องนั้นทำเอาลัลนาหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อเขาสักที แต่สัญชาตญาณนักข่าวสายสืบสวนทำให้เธอต้องยอมทำตามเกม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะแสร้งทำเป็นเอียงซบไหล่กว้างอย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคักกลบเกลื่อนเมื่อร่างท้วมของเป้าหมายเดินผ่านโต๊ะของพวกเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว จังหวะนั้นเอง หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นปกติของลัลนากลับเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เมื่อกวินทร์ฉวยโอกาสใช้มืออีกข้างโอบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวเบาๆ ปลายจมูกโด่งเป็นสันเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวอย่างตั้งใจ "คุณ... ฉวยโอกาสนะหมอ" เธอเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความไม่ยอมแพ้ "ผมแค่ทำหน้าที่แฟนที่ 'คลั่งรัก' ตามบทบาทที่คุณมอบให้ต่างหาก" กวินทร์ยักคิ้ว กลิ่นอายความซึนและความเจ้าเล่ห์ฉายชัดในแววตาคู่นั้น "หรือว่า... หัวใจคุณเต้นแรงจนผมได้ยินเสียงมันแล้วล่ะ ลัลนา" "หลงตัวเอง!" เธอสวนกลับทันควัน หน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู ภาพที่คนภายนอกมองเข้ามาคือคู่รักหนุ่มสาวกำลังหยอกล้อกันอย่างหวานชื่น ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่ดูราวกับฉากโรแมนติกในภาพยนตร์ชั้นดี แต่เบื้องหลังรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงเสียจนทั้งคู่เริ่มลืมภารกิจที่แท้จริงไปชั่วขณะ กวินทร์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดของหญิงสาว สายตาของศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นล้ำลึก เขาไล่สายตาจากดวงตาคู่สวยลงมาatริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มทะลักล้นออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่คนสองคน เสียงชัตเตอร์กล้องหยุดลง เสียงพูดคุยรอบข้างเลือนหาย เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดกันอยู่ใกล้แค่คืบ กวินทร์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะแตะกับหน้าผากมน "ถ้างานนี้จบลง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังจนทำให้ลัลนาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมว่าเราควรเปลี่ยนจากการ 'เดทปลอมๆ' ให้กลายเป็น..." *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาในร้าน สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะใต้ซุ้มดอกไม้ "หมอกวินทร์! อยู่นี่เอง ผมตามหาคุณซะทั่ว โรงพยาบาลเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" กวินทร์ชะงัก เปลือกตาปิดลงช้าๆ เพื่อระงับความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วผละออกจากร่างบางอย่างเสียดาย ลัลนาเองก็รีบดีดตัวออกห่าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโล่งอก เธอเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา ดวงตาสีเข้มของศัลยแพทย์หนุ่มหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาคมกราบ ก่อนจะเหลือบกลับมามองหญิงสาวตรงหน้าที่มีท่าทีตื่นตระหนกไม่แพ้กัน "ดูเหมือนว่า... เดทของเราคงต้องถูกคั่นเวลาไว้แค่นี้ก่อนนะครับ" กวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับทิ้งประกายความหมายลึกซึ้งไว้ "แต่จำไว้... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อครู่ ยังไม่จบ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ราชันย์หอกทมิฬ" มา ณ ที่นี้นะครับ