หัวใจศัลยแพทย์

"ถอยไปลัลนา! ถ้าไม่อยากเห็นคนตายตรงหน้า ก็ถอยไปให้พ้นเขตปลอดเชื้อเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของกวินทร์ทำเอาลัลนาที่กำลังจะก้าวเข้าไปช่วยประคองร่างผู้บาดเจ็บที่ถูกรถเฉี่ยวชนกลางถนนหน้าภัตตาคารชะงักกึก ไม่ใช่เพราะเธอกลัวคำขู่ แต่เพราะดวงตาคู่คมของศัลยแพทย์หนุ่มที่ดูสุขุมนิ่งสนิทเสมอ กลับฉายแววเดือดพล่านราวกับพายุคลั่ง นี่ไม่ใช่กวินทร์คนเดียวกับที่เพิ่งจะจิบไวน์และต่อปากต่อคำกับเธอเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บรรยากาศหรูหราของมื้อค่ำที่ควรจะเป็นเดทแรก (หรือเดทที่เต็มไปด้วยการหยั่งเชิง) พังไม่เป็นท่า เสียงยางบดถนนและเสียงกรีดร้องของผู้คนยังก้องอยู่ในหู แต่ตอนนี้โลกทั้งใบของกวินทร์เหลือเพียงร่างที่โชกเลือดเบื้องหน้า "คุณหมอ... คนไข้ชีพจรแผ่วมากครับ!" เสียงพนักงานร้านอาหารตะโกนบอก กวินทร์ไม่ตอบ เขาคุกเข่าลงกับพื้นปูนหยาบๆ บนถนนอย่างไม่ห่วงสูทราคาแพง ฝ่ามือที่เคยใช้จับปากกาสั่งการรักษาในห้องผ่าตัดที่สะอาดสะอ้าน บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม เขาฉีกเสื้อคนไข้เพื่อหาจุดกำเนิดของเลือดที่พุ่งกระฉูด ลัลนายืนมองอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน เธอเห็นนิ้วมือที่เรียวยาวและมั่นคงของเขากดลงไปบนบาดแผลฉกรรจ์ที่ทรวงอก แรงกดนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาด ความเย็นชาที่เขามักจะใช้เป็นเกราะป้องกันตัวดูเหมือนจะละลายหายไป เหลือเพียง 'ศัลยแพทย์' ผู้กำลังทำสงครามกับความตาย "ลัลนา! ส่งกระเป๋าฉุกเฉินในรถผมมาให้ที!" เขาตะโกนโดยไม่หันมามอง หญิงสาวรีบคว้ากระเป๋าจากเบาะหลังรถสปอร์ตของเขามาให้ทันที ความคล่องแคล่วของเธอไม่ต่างจากผู้ช่วยมือโปร กวินทร์รับมันไปโดยไม่ขอบคุณ แต่สายตาที่เขามองเธอกลับมีความหมายบางอย่าง... ความเชื่อใจ? หรือแค่ต้องการใครสักคนที่ทำตัวมีประโยชน์ในเวลาวิกฤต "ถือไฟฉายให้ผม" เขาสั่งสั้นๆ ก้มลงตรวจสอบบาดแผล "ปอดรั่ว เลือดออกในช่องอกรุนแรง ถ้าไม่ระบายออกตอนนี้ เขาตายแน่" "คุณจะทำอะไรที่นี่คะ?" ลัลนาถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่นเหมือนคนปกติที่เห็นเลือด แต่แฝงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ "เปิดช่องอก... ตรงนี้ ตอนนี้" เขาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในแผล "คุณมีทางเลือกนะ จะยืนนิ่งๆ ให้ผมทำงาน หรือจะเดินไปรอที่รถ... อย่ามาเป็นภาระให้ผมในเวลาแบบนี้" ลัลนาขบกรามแน่น เธอไม่ชอบถูกดูถูก แต่เธอก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งเถียงกันเรื่องศักดิ์ศรี เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวประคองไฟฉายส่องไปที่เป้าหมายอย่างแม่นยำ "ทำเลยค่ะหมอ... ฉันจะไม่ทำให้คุณเสียสมาธิแม้แต่วินาทีเดียว" กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอผ่านแสงไฟสลัวกลางถนน แววตาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะลงมือกรีดผ่านผิวหนังอย่างเยือกเย็นและแม่นยำ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาคือความงดงามภายใต้สถานการณ์ที่โหดร้าย ลัลนามองเห็นหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของชายหนุ่ม เขาดูสงบนิ่งราวกับอยู่ในห้องผ่าตัดที่มีเครื่องมือครบครัน ทั้งที่ความเป็นจริงคือเขากำลังสู้กับเวลาบนพื้นถนนที่สกปรก "ชีพจรกลับมาแล้ว!" ลัลนาอุทานด้วยความโล่งอก เมื่อนิ้วของเธอที่แตะอยู่ตรงข้อมือคนไข้สัมผัสได้ถึงแรงเต้นที่แข็งแรงขึ้น กวินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่เปื้อนคราบฝุ่นและเหงื่อพอๆ กับเขา ชุดราตรีที่เคยสวยงามบัดนี้ยับเยินไปหมด แต่ลัลนากลับไม่แสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย "เก่งมาก" เขาพึมพำ เป็นคำชมที่เบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของลัลนา เสียงไซเรนรถพยาบาลดังใกล้เข้ามา กวินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารับผ้าเช็ดมือจากลัลนามาซับเลือดที่มือตัวเอง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นคาวเลือดผสมกับน้ำหอมจางๆ ของเขาและเธอเริ่มคลุกเคล้ากันจนน่าใจหาย "คุณทำให้ผมประหลาดใจเสมอ" กวินทร์เอ่ยเบาๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมมาปัดปอยผมที่เปื้อนฝุ่นออกจากใบหน้าของเธอโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนเขากำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเองที่แสดงออกไปอย่างเผลอไผล "ศัลยแพทย์อย่างคุณ... ก็ดู 'เป็นมนุษย์' กว่าที่ฉันคิดนะคะ" ลัลนาสวนกลับ แม้ปากจะเก่ง แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ทว่าจังหวะที่สายตาของทั้งคู่กำลังประสานกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปก็สาดเข้ามาจากเงามืดของมุมตึก เสียงก่นด่าของผู้คนและกลุ่มชายชุดดำที่ดูไม่เป็นมิตรนักก็กรูเข้ามาล้อมวงพวกเขาทั้งสองคน "หมอกวินทร์! คุณทำพลาดแล้วที่ช่วยไอ้หมอนี่... เพราะคนที่คุณเพิ่งช่วยไป คือพยานปากสำคัญที่สุดของพวกเรา!" กวินทร์ขยับตัวบังลัลนาไว้ข้างหลังทันที มือของเขาบีบไหล่เธอแน่นเป็นสัญญาณเตือนภัย ลัลนาเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นชายในชุดสูทที่ก้าวออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น... เขาคือ 'ท่านรองฯ' ที่เธอเพิ่งขุดคุ้ยข่าวฉาวไปเมื่ออาทิตย์ก่อน "เดทของคุณน่ะ จบลงตรงนี้แหละครับคุณหมอ" ชายชุดดำแสยะยิ้มพลางชักปืนออกมาจ่อไปที่ขมับของกวินทร์ "และดูเหมือนว่านักข่าวสาวคนนี้ จะต้องรับบทเป็น 'พยานผู้เห็นเหตุการณ์คนสุดท้าย' แทนแล้วล่ะครับ" ราชันย์หอกทมิฬขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้ครับ