กับดักของคนโกหก

"ถ้าคุณยังเดินเกมตื้นๆ แบบนี้ต่ออีกก้าวเดียว ผมรับรองได้เลยว่าเอกสารลับชุดนั้นจะไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของโรงพยาบาล แต่ชื่อของคุณเองก็จะถูกลบออกจากสารบบวงการสื่อโดยที่ไม่มีใครทันได้ตั้งศาลาฟังสวด" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดระคนเยียบเย็นดังขึ้นในความสลัวของห้องตรวจโรคหัวใจ นพ.กวินทร์ ศัลยแพทย์หนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาร้ายกาจดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง กำลังยืนประจันหน้ากับร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดสูทลำลอง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับขอบเตียงตรวจ แรงกดดันจากแผ่นอกหนาที่ทาบทับลงมาทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลัลนาเชิดคางขึ้นทันที ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงแม้แต่น้อย เธอยิ้มมุมปาก ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างยียวน "อุ๊ย... หมอกวินทร์คะ หรือว่าคุณกำลังกลัว?" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน หากไม่ติดว่าต่างฝ่ายต่างพยายามดึงระยะห่างทางความรู้สึก "กลัวว่าข้อมูลที่ฉันกำลังขุดคุ้ยมันจะไปสั่นคลอนเก้าอี้ผู้บริหาร หรือกลัวว่าความลับบางอย่างที่คุณพยายามปกปิดมาตลอดหลายปีมันจะหลุดรอดออกไปกันแน่คะ?" "ผมไม่เคยกลัวอะไรทั้งสิ้น ลัลนา" กวินทร์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังต่อล้อต่อเถียงอย่างถือดี เขาอยากจะปิดปากช่างเจรจานี่ด้วยวิธีเด็ดขาดเสียให้เข็ด หล่อนช่างเป็นผู้หญิงที่หาญกล้าท้าทายอำนาจมืดของตระกูลผู้มีอิทธิพลเบื้องหลังโรงพยาบาลนี้ได้อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่รู้เลยว่ากำลังเอาชีวิตตัวเองเข้าไปแขวนไว้บนเส้นด้าย "ปากแข็งเป็นบ้า..." ลัลนาพึมพำเบาๆ แต่ด้วยระยะที่ใกล้กันมากทำให้กวินทร์ได้ยินชัดเจน "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะไปพบแหล่งข่าวคนนั้นที่โกดังร้างท่าเรือตอนเที่ยงคืนนี้ ผมคงต้องใช้วิธีล็อกตัวคุณไว้ในห้องนี้จริงๆ" สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว มันไม่ใช่คำขู่ลอยๆ แต่ควินทร์กำลังประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณแพทย์สนามและข้อมูลวงในที่เขาได้รับมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ศัตรู... ไหวตัวทันแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังการทุจริตยาทดลองไม่ได้นิ่งนอนใจอย่างที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ข้อมูลที่ลัลนากำลังตามหาเปรียบเสมือนเหยื่อล่อชั้นดี และ "แหล่งข่าว" ที่หล่อนนัดหมายด้วย กำลังจะกลายเป็นกับดักมรณะ "ปล่อยนะ หมอ! ฉันไม่ใช่คนไข้ของคุณ ถึงมาออกคำสั่ง..." ลัลนาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของศัลยแพทย์ที่ต้องใช้มือจับเครื่องมือผ่าตัดละเอียดอ่อนนั้นกลับมั่นคงราולคีมเหล็ก ในจังหวะที่ยื้อยุดกันนั้น กวินทร์ดึงร่างบางเข้ามาชิดจนแทบจมหายไปในอ้อมอก แผ่นหลังของลัลนาแนบชิดกับอกแกร่ง หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดเฉพาะตัวของหมอกวินทร์ทำเอาสติของนักข่าวสาวกระเจิงไปชั่วขณะ ดวงตาสีเข้มของชายหนุ่มลดระดับลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยระลอกคลื่นความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "ผมไม่ได้สั่งในฐานะแพทย์..." กวินทร์กระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนลัลนารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "แต่ผมสั่งในฐานะคนที่... ไม่อยากเห็นคุณเอาชีวิตไปทิ้ง" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลัลนาชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในอก ปากเก่งๆ ที่มักจะมีคำพูดโต้ตอบกลับมาเสมอราวกับติดสปริง บัดนี้กลับปิดสนิท หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เคมีที่พลุ่งพล่านระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นหัวรั้นหลอมรวมกันในพื้นที่แคบๆ จนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย กวินทร์ค่อยๆ ไล้นิ้วหัวแม่มือบนข้อมือของเธออย่างเผลอไผล สายตาทอดมองด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำใดออกมา *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนสะเทือน ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ลัลนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าร้อนผ่าวขณะรีบจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ ส่วนกวินทร์กลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยราวกำลังยืนตรวจคนไข้ตามปกติ ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกว่าเขาหงุดหงิดแค่ไหนที่มีคนมารบกวนจังหวะสำคัญ ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รออนุญาต ร่างของพยาบาลสาวหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับไอแพดในมือที่สั่นเทา "คุณหมอกวินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เธอละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "ระบบรักษาความปลอดภัยโซน C ถูกแฮก... และ... และตอนนี้มีคนพบศพแหล่งข่าวที่คุณนัด... เอ่อ คุณลัลนานัดไว้ ถูกฆ่าตัดตอนอยู่ที่ท่าเรือแล้วค่ะ!" ลัลนาหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบในพริบตา หล่อนหันขวับมามองหน้ากวินทร์ที่ดาร์กสนิทลงทันที ดวงตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มหันกลับมาสบตากับเธอในความเงียบงันที่น่ากลัว... และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ไฟฟ้าในห้องตรวจทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ