รอยร้าวของความเย็นชา

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนที่โชยผ่านรอยแง้มของบานหน้าต่าง ทำให้ห้องทำงานส่วนตัวของนายแพทย์กวินทร์เงียบสงบจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ ทว่าความเงียบงันนี้กลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเสียงไซเรนหน้าห้องฉุกเฉิน "คุณเลิกมองฉันด้วยสายตาราวกับจะสอบสวนฆาตกรต่อเนื่องสักทีได้ไหมครับ... เอ่อ หมายถึงนะคะ... อ่า ให้ตายสิ ฉันติดสำนวนคุณมาหรือไงเนี่ย หมอ!" ลัลนาสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ แม้บนเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของเธอจะมีคราบเปื้อนจากการลุยงานภาคสนามมาทั้งวัน แต่มันก็ไม่ได้ลดทอนความดื้อรั้นในแววตาลงเลยแม้แต่น้อย กวินทร์ถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างเบามือที่สุด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความคิดที่กำลังตีกันในหัว เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดการเปิดเผยตัวตน และเกลียดที่สุดคือการที่นักข่าวสาวปากเก่งคนนี้เข้ามารื้อฟื้นซากปรักหักพังในอกที่เขาพยายามฝังกลบมันมานานหลายปี "ถ้าคุณยังพูดมากและไม่มีสาระ เชิญกลับออกไปทางเดิมครับ... ประตูไม่ได้ล็อก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิท ไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก ทว่าแววตาที่มองอีกฝ่ายกลับซ่อนความห่วงใยโง่ๆ ที่เขาเองก็รังเกียจมันเหลือเกิน "กลับ? ไล่อยู่ได้ทุกวัน ประโยคนี้ท่องจำมาตั้งแต่คาบแรกที่รู้จักกันหรือไงคะหมอ" ลัลนาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางตบลงบนพื้นโต๊ะดัง *ปัง* จนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำไล่ส่งนะกวินทร์ ฉันมาเพราะแฟ้มคดีเมื่อเจ็ดปีก่อน... แฟ้มที่ระบุชื่อพี่ชายของคุณ และแฟ้มที่บอกว่า 'ความผิดพลาด' บนเตียงผ่าตัดวันนั้น มันไม่ใช่ความจริง!" ชื่อนั้น... ชื่อที่เขาไม่อخذมันมาเติมเต็มลมหายใจนานเท่าไหร่แล้วนะ กวินทร์ชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่เคยนั่งหลังตรงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความทรงจำสีเลือด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ และเสียงร้องไห้ระumuของครอบครัวผู้ป่วยในคืนนั้น ไหลทะลักกลับเข้ามาในโสตประสาทราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่ฉายวนเวียน "คุณรู้อะไร..." กวินทร์ลืมตาขึ้น ชั่ววินาทีนั้น แววตาเย็นชาที่ผู้คนหวาดกลัวได้แตกสลายลง กลายเป็นความเจ็บปวดล้ำลึกที่ถูกกักขังไว้ "คุณรู้อะไรบ้างลัลนา... คนเรามักจะเก่งเสมอในการตั้งคำถามบนความตายของคนอื่น แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า... หมอที่ยืนถือมีดผ่าตัดในวินาทีที่หัวใจหยุดเต้น มันรู้สึกเหมือนตกลงไปในนรกทั้งเป็นขนาดไหน" คำพูดนั้นไม่ได้ตอกกลับด้วยความเผ็ดร้อนเหมือนเคย บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเปราะบางที่น่าตกใจ ลัลนาที่มักจะมีคำพูดคมกายไว้สวนกลับเสมอ กลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองใบหน้าด้านข้างของศัลยแพทย์หนุ่มที่สันกรามขบเข้าหากันแน่น ความเย่อหยิ่งทระนงหายวับไป เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "ฉันไม่รู้..." เสียงของลัลนาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อีกนิด "ฉันไม่รู้ว่าคุณเจออะไรมาบ้างกวินทร์ แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่ฆาตกร... และพี่ชายของคุณก็ไม่ได้ตายเพราะความสะثุบสะثาลของเขา คนที่บงการเรื่องนี้ต้องการให้คุณก้มหัวและยอมแพ้ไปตลอดชีวิต... และฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมแพ้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ ปากร้ายๆ ของเขาขยับคล้ายจะเยาะหยันตามนิสัย แต่แล้วมันก็ทำได้เพียงพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา "คุณนี่มัน... ดื้อด้านเสียจริง ลัลนา" น้ำเสียงของเขาเจือความอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด แต่มันกลับแฝงความอ่อนโยนประหลาดที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "ชมอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย" เธอแกล้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อเห็นสายตาที่กวินทร์ใช้มองเธอในตอนนี้ มันไม่ใช่สายตาของหมอกับคนไข้ หรือศัตรูคู่ปรับ... แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังพังทลายกำแพงในใจให้เธอก้าวเข้ามา กวินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารทางการแพทย์ออกมา วางมันลงตรงหน้าเธอ "อยากรู้นักใช่ไหม... งั้นก็ฟังให้ดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบงัน "คืนนั้น... ก่อนที่พี่ชายผมจะเข้าไปในห้องผ่าตัด เขารับโทรศัพท์สายหนึ่ง... สายที่ทำให้มือของเขาสั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตการเป็นแพทย์" ลัลนากลั้นหายใจ ตั้งใจฟังทุกพยางค์อย่างไม่กระพริบตา ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผย และพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่ไม่อาจหวนกลับ ทว่า... ในวินาทีที่กวินทร์กำลังจะเอ่ยชื่อปลายสายปริศนานั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "หมอกวินทร์ครับ! เคสฉุกเฉินด่วน คนไข้ความดันตกในห้องฉุกเฉิน หมอต้องรีบลงไปเดี๋ยวนี้ครับ!" กวินทร์สบถเบาๆ ในลำคอ เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณของแพทย์เหนือกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในเสี้ยววินาทีนั้น เขากวาดสายตามองลัลนาด้วยความรู้สึกเสียดายระคนกังวล "รอผมอยู่ที่นี่..." เขาเอ่ยเสียงเข้ม ทิ้งท้ายก่อนจะก้าว ยาวๆ ผ่านร่างเธอไปพร้อมกับคว้าเสื้อกาวน์สีขาวมาสวมอย่างรวดเร็ว ลัลนามองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปจากห้อง ทิ้งเธอไว้กับแฟ้มปริศนาที่ยังเปิดค้างอยู่ และในจังหวะที่เธอกำลังจะก้มลงมองเอกสารหน้าถัดไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่าง... เงาของใครบางคนที่กำลังยืนแอบมองเธออยู่จากระเบียงมืดสนิทด้านนอก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ